Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2007

death fuck

ο richard d james ήταν κάποτε ένα παιδί θαύμα που ξύπναγε μέσα στη νύχτα κι έβαζε μουσική συνοδεία στα όνειρά του.
έτσι έλεγε τουλάχιστον.
έφτιαχνε μουσική που δεν έμοιαζε με τίποτα απ' όσα κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή. είναι επίσης ο άνθρωπος με τις περισσότερες περσόνες στην ιστορία της ηλεκτρονικής μουσικής [έχω βαρεθεί να μετράω ονόματα]. σαν polygon window ήταν εκπληκτικός. σαν afx έχει φτιάξει εξαιρετικά κομμάτια. και σαν aphex twin -στην πρώτη του περίοδο- μοναδικός. μέχρι το windowlicker τον είχα στην κορυφή [κομματάρα].
σήμερα ο richard d james είναι πολυεκατομμυριούχος, ζει σε μια τράπεζα που έχει μετατρέψει σε σπίτι και κυκλοφορεί κρυφούς δίσκους που είναι ίδιοι ακριβώς με το 91. μόνο το όνομα αλλάζει.
το τελευταίο του κατόρθωμα έγινε θέμα στην guardian [προς το παρόν, θα τσιμπήσουν κι άλλοι. ξέρει πολύ καλά πώς να πλασάρει τον εαυτό του, αφού η μουσική του είναι πια πιο βαρετή κι απ' των editors]. η νέα του περσόνα ονομάζεται the tuss [a "tuss" is cornish slang for the erect male genitalia] και το νέο του άλμπουμ [που αρνείται παντού ότι είναι δικό του] είναι ανάλογο του νέου του ονόματος.
ονομάζεται rushup edge και κυκλοφόρησε προχθές.
αυτά. δεν είναι το χειρότερό του, αλλά δεκαπέντε χρόνια τα ίδια δεν βαρέθηκε;
death fuck