Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2007

αγωνία


η τζελσομίνα είχε μόλις τελειώσει και περπατούσαμε στην πειραιώς σχολιάζοντας την παράσταση. τα σχόλια ήταν ποικίλα και αντιφατικά, άλλοι την είχαν βρει πολύ καλή, κάποιοι ενδιαφέρουσα, οι υπόλοιποι μιλούσαν για πλήρη καταστροφή -εγώ ανήκω στην πρώτη κατηγορία, την βρήκα πολύ πετυχημένη λαϊκή παράσταση με σωστές δόσεις κιτς, όσο πρέπει δηλαδή για να μπορεί να την παρακολουθήσει ακόμα και το μη εξοικειωμένο κοινό -αυτό που γνωρίζει μόνο τη γλώσσα της σαπουνόπερας και του παραπέντε.
κυρίως επειδή ήταν πολύ καλύτερη απ' ότι περίμενα.
η σπυριδούλα είχε να αναμετρηθεί με την τζελσομίνα της τζουλιέτα μασίνα, χωρίς μάλιστα ζαμπανό, θα μπορούσε να είχε προκύψει μια πληκτική καρικατούρα, απ' αυτές που σε κάνουν να κοιτάς το ρολόι σου κάθε πέντε λεπτά και σκέφτεσαι τους λογαριασμούς που έχεις να πληρώσεις -έχω δει τρεις παρόμοιες παραστάσεις απανωτά, δεν κατάλαβα χριστό από όσα διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια μου- αλλά το one-woman-performance της όλιας το παρακολουθούσες με ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. και το κυριότερο: δεν χρειαζόσουν επεξηγήσεις. ο ποιητικός μύθος βαναυσότητας και καταπνιγμένου έρωτα του φελίνι μετατράπηκε σε μια αφήγηση εσκεμμένα λαϊκίστικη [άρα και κατανοητή].
η σπυριδούλα-τζελσομίνα σήμερα πολύ πιθανόν να είχε περάσει απ' τα παρατράγουδα ή θα είχε βγει στον αέρα να πει τον πόνο της στις μαλακισμένες των μεσημεριάτικων. μπορεί να μην είχε ανεβεί στην ταράτσα να τραγουδήσει με ραπ την απόγνωσή της, αλλά θα της είχε γράψει χιτ ο καρβέλας και θα ήταν η σταρ του ζετέμ.
ενώ λέγαμε όλα αυτά περπατώντας στην πειραιώς, βλέπουμε -μπροστά μας ακριβώς- ένα αυτοκίνητο να πετάγεται από το απέναντι ρεύμα, να χτυπάει στην κολώνα του διαζώματος και μετά να κάνει τρεις [τέσσερις;] τούμπες διασχίζοντας τη λεωφόρο περνώντας μάλιστα πάνω από το μοναδικό αυτοκίνητο στο αντίθετο ρεύμα και να προσγειώνεται σχεδόν διαλυμένο πενήντα μέτρα μπροστά μας. παγώνουμε. το αυτοκίνητο αρχίζει να φλέγεται, τρέχουμε να δούμε πόσοι άνθρωποι είναι μέσα. πανικός. οι φλόγες δυναμώνουν, ευτυχώς που υπάρχουν και ψύχραιμοι που αρπάζουν τον άνθρωπο και τον βγάζουν απ' το παράθυρο. βαριά χτυπημένο, αλλά τυχερό. κατ' αρχήν που δεν σκότωσε κάποιον άνθρωπο. αν το φανάρι δεν ήταν κόκκινο λίγο πιο πίσω θα μιλάγαμε για τραγωδία. περιμένουμε μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο, η κοπέλα στο αυτοκίνητο είναι ακόμα σε κατάσταση αμόκ, δεν είχε καταλάβει τι πέρασε από πάνω της και ίσα που την ακούμπησε, κάποιοι μιλούσαν για άγιο, άλλοι για κωλοφαρδία.
όταν σήκωσαν τον τραυματία σκεφτόμαστε τι θα είχε συμβεί αν περπατούσαμε λίγο πιο γρήγορα, ή αν είχαμε φύγει τρία λεπτά πιο νωρίς...είναι να σε πιάνει τρέλα...
αγωνία [το μοναδικό τραγούδι της παράστασης] ...