Κυριακή, 27 Μαΐου 2007

we don't just disappear


λονδίνο 1998. λίγο πριν τη συναυλία των beastie boys στο brixton academy. έχει κυκλοφορήσει μόνο το intergalactic, η πόλη είναι γεμάτη αφίσες με το ποντικάκι και στο ραδιόφωνο παίζει κάθε μισή ώρα intergalactic planetary, planetary interegalactic.
καλοκαίρι με δυνατό ήλιο και κάθε βράδυ καταρρακτώδη βροχή -είναι το πιο όμορφο λονδίνο που μπορώ να θυμηθώ.
μένουμε κοντά στο μπρίξτον, το απόγευμα πριν το λάιβ η κυρία τούλα μας κάνει το τραπέζι με μοσχάρι κοκκινιστό και κολοκάσι, τρώμε βιαστικά να μην χάσουμε τις λάσιους τζάκσον στο σαπόρτ. στο δρόμο πιτσιρίκια κάνουν επίδειξη με τα σκέιτ, στην πίστα τύποι με παντελόνια τρία νούμερα μεγαλύτερα απ' το κανονικό τρώνε τα μούτρα τους.
έξω απ' το κλαμπ ουρά. στεκόμαστε και περιμένουμε. το εισιτήριο κάνει 15 λίρες, το έχουμε εξασφαλίσει από καιρό. είμαστε απ' τους τυχερούς, γιατί είναι δεκάδες αυτοί που αναζητούν a spare ticket και πληρώνουν όσο κι όσο.
οι δύο που με συνοδεύουν έχουν φαγωθεί να βρουν ναρκωτικά, έστω και λίγη φούντα, πώς είναι δυνατόν να δεις τους beastie boys ξενέρωτος; βρίσκουν. εύκολα. εκεί που έφτανε η σειρά μας να μπούμε στο κλαμπ μου ανακοινώνουν ότι πούλησαν τα εισιτήρια για εκατό λίρες [το καθένα] και έκαναν τα λεφτά 'μαύρο'. η συναυλία τους έγινε κυριολεκτικά καπνός.
ήταν από τις πιο συναρπαστικές στιγμές που έχω ζήσει. οι beastie boys στο αποκορύφωμά τους. οι άλλοι πήγαν στο σπίτι και κάπνισαν μέχρι αναισθησίας.
την επόμενη μέρα μπαίνοντας σε κυριλέ κλαμπ [που απαιτούσε smart dress] οι φουσκωτοί στον έλεγχο της πόρτας τους βρήκαν το σταφ και το άρπαξαν για πάρτη τους [χε χε].
η εμφάνιση των beastie boys στην αθήνα είναι η ευκαιρία να επουλώσουν το τραύμα τους. και να εξιλεωθούν.
αυτό το συγκρότημα με το πιο απωθητικό όνομα που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό [για προσωπικούς λόγους] -άκου future conditional!- έχει βγάλει έναν πολύ συμπαθητικό electropop δίσκο με ένα ακόμα απ' τα τραγούδια της χρονιάς. [pure eighties]...
your love leaves me colder
mhulot@dyodeka.gr
mhulot@otenet.gr