Σάββατο, 19 Μαΐου 2007

long live larry


μπορεί να σερνόμουν και να με κουβάλησαν στο μικρό μουσικό σχεδόν με το ζόρι, η δεύτερη βραδιά του burrnt όμως άξιζε πραγματικά, μόνο και μόνο για τις εμφανίσεις του larry gus και του felizol.
του larry ήταν από τα πιο εντυπωσιακά live που έχω δει από έλληνα μουσικό, και από τα ελάχιστα που δεν ήθελες να τελειώσει [γιατί συνήθως στα live βαριέμαι νωρίς, είναι λίγα αυτά που απολαμβάνω μέχρι το τέλος].
ο larry είναι ειδική περίπτωση, κι αν σε ένα χρόνο από τώρα δεν είναι πρώτο όνομα να μην με λένε m.hulot. περίμενε να παίξει και στο synch και θα δεις τι έχει να γίνει με τα live του. είναι καταπληκτικό πακέτο, γιατί δεν είναι απλός μουσικός, αλλά performer, κι ας μην έχει συναίσθηση [ακόμα] του τι κάνει στη σκηνή. φάνκ, χιπ χοπ, σκληρά beats και κιθαριστική ποπ με λούπες από παιδικά όργανα κάτι ανάμεσα σε jamie lidell και panda bear.
oi λούπες φαίνεται ότι έχουν γίνει πολύ στη μόδα τελευταία στα ελληνικά γκρουπ, αλλά κι ο gruff rhys με λούπες έπαιξε στο αν, άρα μάλλον είναι στη μόδα γενικά.
τα κομμάτια του ήταν το ένα καλύτερο απ' το άλλο, με αποκορύφωμα το τελευταίο τραγούδι που ήταν όντως εξαιρετικό και με φωνητικά που δύσκολα ακούς σε ελληνικό γκρουπ [εντελώς panda bear-aka brian wilson].
όταν τον ρώτησα αν έχει φέρει μαζί του cd μου απάντησε "όχι γιατί ντρέπομαι" [!], που σημαίνει ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο. το κομμάτι του που δίνει στο myspace του και υπάρχει και στο cd του burrnt δεν δίνει ούτε κατ' ελάχιστο γεύση του τι ακούστηκε στο live.
το they reach for your neck [που θυμίζει soso] είναι πολύ μέτρια στιγμή του, αλλά δεν έχω και άλλο δείγμα να δώσω.
στον larry gus θα επανέλθω σύντομα με πιο πολλά, γιατί μιλάμε για εξαιρετική περίπτωση. που σημαίνει ότι όπου κι αν έπαιζε, σε όποιο φεστιβάλ του κόσμου θα τις κέρδιζε τις εντυπώσεις.
ο felizol ήταν πιο σκοτεινός και electro, άλλη μια έκπληξη -για μένα τουλάχιστον που δεν τον ήξερα- με highlight τη διασκευή του αγνώριστου kiss του prince που τραγούδησε ο boy. περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον να ακούσω ηχογραφημένη δουλειά τους, γιατί στο live πέρασαν τις εξετάσεις με άριστα. και σε live one-man-show και μάλιστα ηλεκτρονικό, που έχει όλα τα αρνητικά μαζεμένα [να μην τα ξαναλέμε ποια].
ο λόλεκ με ακουστικό σετ μόνο με την κιθάρα του ήταν πολύ καλός, αλλά οι μαλακισμένες πίσω δεν το βούλωσαν ούτε στιγμή το στόμα τους, εγώ στη θέση του θα τους είχα κοπανήσει την κιθάρα στο κεφάλι. δεν είναι άγένεια, είναι αναισθησία να λύνεις όλα τα προβλήματα με τις διπλανές σου την ώρα που πασχίζει να συγκεντρωθεί ο καλλιτέχνης μπροστά σου [και μάλιστα μόνο με μια κιθάρα]. ειδικά σε ένα χώρο 5x5.
τα jungle κλαρίνα του dj anarxxx είχαν ενδιαφέρον, είναι μια χαρά για 20άρηδες. Φαίνεται ότι έχω παραμεγαλώσει για drill ήχους πάντως, γιατί και το drum n' bass και τα κλαρίνα ήταν too much μετά από μια μέρα στο πόδι. επίσης, ούτε η λούλα παππά, ούτε η έφη θώδη υπήρξαν ποτέ αδυναμίες μου και τα κλαρίνα ήταν από μικρός ο εφιάλτης μου. τον 15αύγουστο με το πανηγύρι ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. μόλις το κινητό έδειξε 1.30 αποχώρησα, γιατί λίγο ακόμα και θα χρειαζόταν να με κουβαλήσουν.
είχε και guest, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πώς τους έλεγαν, αύριο στο update. χιουμοριστικά τραγουδάκια που θύμιζαν βαγγέλη γερμανό προ αμνημονεύτων ετών. λίγο αμήχανα, αλλά συμπαθητικά και σε μερικές στιγμές ξεκαρδιστικά.
they reach for your neck-larry gus
[για σχόλια εδώ]