Σάββατο, 5 Μαΐου 2007

ath-ldn_ο απολογισμός

Πώς ξεκίνησε η ιδέα του Ath-Ldn;
Χλόη Βαΐτσου: Προσπαθούσα να σκεφτώ έναν τίτλο για το φεστιβάλ, ο οποίος θα μετέδιδε στο κοινό του Λονδίνου τις δύο βασικές έννοιες του προγράμματος -δηλαδή ότι πρόκειται για παρουσίαση δουλειάς από την Ελλάδα και ότι εστιάζεται σε ήχο και μουσική. Η ιδέα του να «ιδρύσω» την Hellenic Sonic Airlines γεννήθηκε ένα λονδρέζικο απόγευμα όταν μου ήρθε η εικόνα ενός τσούρμου περίεργων μαυροφορεμένων & μανιωδώς καπνιζόντων καλλιτεχνών συν 2 superman να κολλάνε στο τελωνείο του Heathrow και να προσπαθούν να πείσουν τον απόλυτα τυπικό Άγγλο υπάλληλο να τους αφήσουν να περάσουν γιατί 'we are here for the greek festival'. Το γεγονός ότι πρόκειται για φεστιβάλ ήχου και μουσικής επίσης ταίριαζε στην ιδέα μιας πλασματικής αεροπορικής εταιρίας.
Αυτό ήταν το brief που έδωσα στους graphic designers Company (Χρυσόστομος Νασέλος & Alex Swain), μαζί με ένα σωρό παραφερνάλια που βρίσκει κανείς όταν ταξιδεύει (αεροπορικά εισιτήρια, σακούλες εμετού, κάρτες επιβίβασης, κάρτες με οδηγίες ασφάλειας κατά την πτήση, καρτελάκι αποσκευών κτλ). Οι Company δημιούργησαν ένα πολύ δυνατό graphic concept το οποίο συμπλήρωσε το ηχητικό μέρος του project.
Με ποια κριτήρια επέλεξες τους καλλιτέχνες? Γιατί επέλεξες τους συγκεκριμένους;
Ήθελα να παρουσιαστεί στο λονδρέζικο κοινό ένα ευρύ φάσμα σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών. Συνεπώς, το πρόγραμμα παρουσιάστηκε σε φεστιβαλικό πλαίσιο ως Ελληνικό showcase: Μια πλευρά του πρόβαλλε τη δημιουργική χρήση και έρευνα σύγχρονων τεχνολογιών με έμφαση στο ηχητικό κομμάτι, και μία άλλη κοιτούσε τη σχέση της μουσικής με περισσότερο εικαστικά στοιχεία και στοιχεία περφόρμανς. Ένα ακόμα κριτήριο ήταν ο χαρακτήρας των χώρων και πλατφορμών διεξαγωγής του φεστιβάλ και η επιλογή δουλειών για τις οποίες πίστευα ότι το Αγγλικό κοινό θα έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Τα ενδιαφέροντα μου ως ανεξάρτητη επιμελήτρια new media και μουσικών προγραμμάτων έχουν να κάνουν με projects που προκύπτουν από ενδιαφέρουσες συνεργασίες μεταξύ δημιουργών και που βρίσκουν εφευρετικούς τρόπους να εκτελούν, επικοινωνούν και να διανέμουν τη δουλειά τους. Προφανώς η λίστα των συμμετεχόντων δεν εξάντλησε όλο το φάσμα αξιόλογων σύγχρονων δημιουργών, αλλά ως πρώτο Ελληνικό showcase, ήταν ένα καλό αντιπροσωπευτικό δείγμα.
Τι ακριβώς περιείχε το πρόγραμμα;
-την ηχητική εγκατάσταση του Δημήτρη Χαριτου και Coti Στατιστική Άρπα που παρουσιάστηκε για 2 εβδομάδες στην E:vent Gallery.
-τo οπτικο-ακουστικό live art project των Erasers, Terminal Accident Documents και το Transformations του Κωνσταντίνου Βήτα με οπτικό υλικό του Γιώργου Θεωνά στο θέατρο του Institute of Contemporary Arts (ICA)
-προβολή ανεξάρτητων δισκογραφικών εταιριών με τους Biomass και Electroware από την Quetempo & τους Peekay Tayloh & Spyweirdos απο Poeta Negra στο μπαρ του ICA
-art-rock συναυλίες των My Wet Calvin, The Callas και Mary & the Boy και προβολή του ντοκιμαντέρ The Approaching of the Hour της Γρατσιέλλας Κανέλλου στο Bethnal Green Working Men's Club
-ένα ευρύ ραδιοφωνικό πρόγραμμα στον Resonance FM που περιλάμβανε παρουσιάσεις δίσκων, αυτοσχεδιαστικά sessions και showcases από παραγωγούς -συμμετείχαν οι The Callas, Textu rizer (Coti & Νικος Βελιώτης), Quetempo και Vinyl Microstore.
Υπήρξε ανταπόκριση από το ελληνικό κράτος; Τα έξοδα ποιος τα κάλυψε;
Η Easy Jet αποτέλεσε τον χορηγό μεταφοράς όλων των καλλιτεχνών στο Λονδίνο, δείχνοντας ιδιαίτερα ανοιχτό μυαλό στην υποστήριξη ενός φεστιβάλ με εννοιολογικό πυρήνα μία πλασματική αεροπορική εταιρία!
To Arts Council of England έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό για την Ελληνική αυτή σκηνή και κάλυψε τα περισσότερα έξοδα παραγωγής. Το Pampero επίσης έδωσε χορηγία.
Δεν υπήρξε ανταπόκριση από το Ελληνικό κράτος. Μάλλον υπήρξε αλλά δεν ήταν θετική.
Το φεστιβάλ έπρεπε να γίνει με σχετικά μικρό budget. Βασίστηκε στην καλή διάθεση όλων όσων συμμετείχαν και πίστεψαν στο project.
Κάνοντας απολογισμό, τώρα που τέλειωσε, πιστεύεις ότι ήταν πετυχημένη η διοργάνωση;
Ναι πιστεύω ότι ήταν πετυχημένο φεστιβάλ. Αυτό που το έκανε ιδιαίτερο είναι ότι ήταν μια ανεξάρτητη πρωτοβουλία που δεν είχε από πίσω της κάποια μεγάλη εταιρία παραγωγής η ένα πιο εμπορικό πλαίσιο που συνήθως έρχεται με άλλους στόχους, κατευθύνσεις και vibe. Η επιλογή των venues και των διαφορετικών πλατφορμών ταίριαζαν απόλυτα με τα συμμετέχοντα projects, ήρθε πολύς κόσμος και νομίζω οι περισσότεροι καλλιτέχνες έμειναν πολύ ευχαριστημένοι.
Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου; Τι είδους κοινό ήρθε; Ήρθαν ξένοι;
Ορισμένα από τα events ήταν αναμενόμενο να τραβήξουν το Ελληνικό κοινό του Λονδίνου, όπως ο Κωνσταντίνος Βήτα, η συναυλία του οποίου ήταν sold out. Υπήρξε μεγάλη παρουσία και πολύ θετικά σχόλια από ξένο κοινό που είναι ιδιαίτερα ανοιχτό σε νέα μέσα και ανεξάρτητα μουσικά projects, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη δουλειά του Χαρίτου και Coti, των Erasers, The Callas και Peekay Tayloh.
Ποιο ήταν το χάιλαιτ κατά τη γνώμη σου;
η Στατιστική Αρπα, η Βιομάζα, το Bela Lugozi των Mary and the Boy, τα Yuria, το jinglακι του φεστιβάλ, τα αεροπλανάκια/flyers.
Ποια είναι τα επόμενά σου σχέδια;
Να κοιμηθώ!
Τα ελληνικά media ανταποκρίθηκαν πολύ θετικά στο κάλεσμα. Με τα αγγλικά τι έγινε? Υπάρχει ενδιαφέρον για την ελληνική σκηνή;
Ναι, είμαι πολύ ευχαριστημένη από την ανταπόκριση και των ελληνικών και ξένων media. Στην Αγγλία, τo ATH-LDN ηταν δευτερο στη λιστα του Wire recommended festivals μετα το All Tomorrow's Parties, η Στατιστική Άρπα και τα ραδιοφωνικά προγράμματα επιλέχθηκαν από το Around Town του Time Out-London, και το London Paper έβαλε τους Erasers στο Top 3 Things to do in London. Υπήρξαν αφιερωματα και καλυψη απο Songlines, Flavorpill London, Turbulence, Sonic Arts Network, This is London και άλλα. Το Furthernoise έκανε ραδιοφωνικό αφιέρωμα στη Στατιστική Άρπα και ο παραγωγός Nick Luscombe δήλωσε ενθουσιασμένος με τους Peekay Tayloh και Spyweirdos τους οποίους κάλεσε στην εκπομπή του Flo Motion. Το Independent υποστήριξε θερμά την πρωτοβουλία με σχόλια όπως:
"Too often, cultural dialogue between Athens and London has been dominated by genteel fighting over the Elgin marbles. Save for Greece’s yearly Eurovision entry, our perception of Greek art and culture is focused on the ancient – which is hardly representative.
A new show at the ICA rectifies this. Ath-Ldn is a festival of contemporary Greek art, in which the cool marble of ancient Greece has been replaced by a high tech visual art and music scene much of which is rooted in the populist values of punk. With venues in the hipper corners of East London, it is not a detached experience. This art is intensely sociable.... "
..."In Athens, as elsewhere, new technology and the Internet has revolutionised the way new art emerges. All these artists blog or MySpace. The ease of distribution and cheap flights has made it possible to bring this dynamic and emerging art scene to London. Unlike London’s slick gallery system, this art world is warm, sociable and inclusive. For a Londoner it’s refreshing to be around because a cold white cube, it is not."
Πού πιστεύεις ότι πάσχει η ελληνική σκηνή /τα ελληνικά γκρουπ σε σχέση με τα αντίστοιχα αγγλικά;
Η ανεξάρτητη μουσική και new media σκηνή πάσχει γενικώς και παγκοσμίως λόγω των δεδομένων των μέσων που χρησιμοποιούν, του αντι-εμπορευματικού χαρακτήρα που συνήθως έχουν και των άυλων μέσων διανομής και επικοινωνίας τους. To Λονδίνο δεν ξεφεύγει από αυτή την πραγματικότητα, αλλά οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες από ότι στην Ελλάδα: υπάρχουν ευπρόσιτα κανάλια, οργανισμοί και επιτροπές που λειτουργούν με διαφάνεια, αξιοκρατικούς μηχανισμούς, και μεθόδους αξιολόγησης τέτοιου είδους καλλιτεχνικών προτάσεων. Το κοινό για εναλλακτικα καλλιτεχνικά προγράμματα είναι μεγαλύτερο και υπάρχει μεγάλη επιλογή πλατφορμών για την παρουσίαση και προώθηση τέτοιας δουλειάς.
[φωτο. νικήτας παπακώστας]
[ο συγκεκριμένος απολογισμός είναι της χλόης -ως διοργανώτριας του φεστιβάλ. το ίδιο και τα χάιλάιτς. το χρονικό του ath-lnd και οι κορυφαίες προσωπικές στιγμές ακολουθούν σε post. όσοι θέλουν να εκφράσουν γνώμες, αντιρρήσεις, σχόλια ή παρακολούθησαν το φεστιβάλ κι έχουν άποψη, δεκτά στο παρακάτω mail].
mhulot@dyodeka.gr