Παρασκευή, 20 Απριλίου 2007

take my hand

Χαρακτηριστική γερμανική φυσιογνωμία, ψηλός, ευγενικός, ντυμένος στα μαύρα, σε ένα Gagarin γεμάτο. Με κοινό εξαιρετικό. Ο Max Richter στο πιάνο και στο laptop συντόνιζε την εξαμελή ορχήστρα εγχόρδων που ξεδίπλωνε ασταμάτητα μελωδίες σύγχρονης κλασικής μουσικής και μας χάρισε μια από τις πιο όμορφες βραδιές που έχει ζήσει ποτέ το Gagarin. H φωνή εκείνης της ηθοποιού που έπαιζε στο Orlando και δεν θυμάμαι ποτέ το όνομά της διάβαζε αποσπάσματα από σημειώσεις του Κάφκα και έργα του Μουρακάμι, ο Richter πρόσθετε αρμονικούς ηλεκτρονικούς ήχους απρόσμενα ταιριαστούς σε ένα χώρο που έχει περισσότερο συνδεθεί με ροκ μπάντες και άγριες κιθάρες. Οι [δικές μου] κορυφαίες στιγμές ήταν όλες απ’ το Blue Notebooks, που όσο περνάει ο καιρός παίρνει όλο και ψηλότερη θέση στη λίστα με τα κορυφαία έργα των ’00s.
Το support εκπληκτικό. Δεν ξέρω αν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα τι είδους τύχη είχαν χθες το βράδυ -να ανοίξουν μια από τις ευτυχέστερες live στιγμές σε ελληνικό έδαφος. Ακόμα δεν θα έχουν πιστέψει τι τους συνέβη. Το μεγαλύτερο κέρδος τους πάντως είναι το ότι τους παρακολούθησε προσεκτικά και τους αποθέωσε ένα κοινό που θα ήταν πολύ δύσκολο να προσεγγίσουν διαφορετικά. Οι Your Hand In Mine δεν στάθηκαν απλά στο ύψος των περιστάσεων, νομίζω ότι ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Αν σκεφτεί κανείς ότι έχουν μόνο ένα ep στο ενεργητικό τους κι αυτά είναι τα πρώτα τους βήματα, μιλάμε για μια πραγματικά μεγάλη ελπίδα, μακάρι να τους βοηθήσει κάποιος να συνεχίσουν.
Ο όρος dream pop δεν ξέρω επίσης αν είναι αρκετός να περιγράψει τον ήχο τους, στο live που βλέπεις να παίζουν όλα αυτά τα όργανα και τις αυτοσχέδιες κατασκευές τον εισπράττεις διαφορετικά, τώρα που ξανακούω όμως δύο από τα κομμάτια που έπαιξαν χθες [είναι ηχογραφημένα από τη χθεσινή τους εμφάνιση, δίπλα στο ηχείο] συνειδητοποιώ ότι έχουν περισσότερη σχέση με τον Χατζιδάκι και τον Ρότα παρά με τα αφελή παιχνιδίσματα των Lullatone.
Too good to be true. Πάντα τέτοια.
track 1