Πέμπτη, 12 Απριλίου 2007

lavranos


Κάπου εκεί, μετά το 1973, χάνεστε σχεδόν...
Η αλλαγή στάσης ξεκινά νωρίτερα, όταν έγινε η δικτατορία. Εκείνη την εποχή βρισκόμασταν στην Ισπανία. Εγώ είχα αντιληφθεί ήδη ότι τα καλλιτεχνικά πράγματα, αυτά τουλάχιστον που ενδιέφεραν εμένα, δεν πήγαιναν καλά. Βασικά δεν ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα. Είχαμε ήδη μια καλή συνεργασία με τους Ερμάνος Κάστρο (Los Hermanos Castro), ένα θαυμάσιο μεξικάνικο σχήμα, με μεγάλες επιτυχίες στις λατινικές χώρες και ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε για Αμερική -Ακαπούλκο, Λας Βέγκας και τέτοια. Έγινε η χούντα και το πράγμα χάλασε. Αρκετοί από τους μουσικούς ήθελαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα για να δουν τα παιδιά τους, τις οικογένειές τους, και όλο εκείνο το σκηνικό που ετοιμάζαμε διαλύθηκε. Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα διαπίστωσα με τον καιρό, όλα αυτά για τα οποία φοβόμουν. Οι ορχήστρες είχαν εξαφανιστεί από τη διασκέδαση και προβάλλονταν περισσότερο τα γκρουπάκια και τα τότε σκυλάδικα. Σταμάτησα. Έκανα βέβαια κάποιες επιλεγμένες εμφανίσεις, όπως στο φεστιβάλ στο Ρίο, αλλά γενικά ήμουν εκτός. Ήταν μια συνειδητή επιλογή. Κάποια φορά θα πούμε περισσότερα... Ήμουν οργισμένος. Διαφωνούσα με την πορεία που έπαιρνε η μουσική και το σόου, και κρατήθηκα μακριά -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σταμάτησα να παρακολουθώ τις εξελίξεις. Και σήμερα υπάρχουν ωραίες, νέες φωνές. Εκείνοι που περνάνε κρίση είναι οι δημιουργοί. Εύχομαι λοιπόν, κάποια στιγμή, το πράγμα να ισορροπήσει και πάλι. Όσον αφορά εμένα, ένα θα σας πω.
Ευτυχώς που δεν βιοπορίζομαι από την καλλιτεχνία...
[Από τη συνέντευξη του Γεράσιμου Λαβράνου στον Φώντα Τρούσα, στο Jazz & Τζαζ που κυκλοφορεί μαζί με ένα εξαιρετικό cd με επιλογές από κομμάτια του. Εδώ διασκευάζει το "Ξημερώνει" του Χατζιδάκι σε στιλ τζεϊμσμποντικό. Απίθανες στιγμές νοσταλγίας].
mhulot@dyodeka.gr