Παρασκευή, 6 Απριλίου 2007

-[* *]-


The most unusual thing about Mister Morris was the fact that he was missing a leg. It got blown off when he was a soldier a long, long time ago. He’d been sitting in a trench in the middle of nowhere when a shell came screaming out of a clear blue sky. The same terrible shell that blew Mister Morris’s left leg off also killed his best friend Frank. One minute they were crouching in their trench, talking about cricket, the next minute young Frank was dead.
After the war, Mister Morris got a job in a hardware shop, selling screws and glues and nuts and bolts. If someone was hanging a door, he’d tell them what sort of hinge they needed. If they were putting up a shelf he’d tell them which brackets to buy. Whenever a customer bought a light bulb Mister Morris would insist on checking it. He’d slip the bulb out of its cardboard sleeve and twist it into a socket behind the counter. If it lit up he’d say, ‘That’s a good’un.’ If it didn’t (which was very often) he’d say ‘That’s a bad’un’, and throw it in the bin.
[απ' το ten sorry tales του mick jackson που είναι εντελώς tim burton -το ξεκίνησα για δοκιμή το πρωί και δεν μπορούσα να το αφήσω μέχρι να τελειώσει, όταν βγήκα να αλλάξω την μπλούζα που αγόρασα χθες [την πήρα μικρή] τα μαγαζιά είχαν κλείσει. ο mick jackson είναι ο συγγραφέας του the underground man και του five boys, ζει το brighton, κι
εδώ είναι μια συνέντευξή του].
[η υπέροχη φωτο της προκυμαίας του brighton είναι από τη σελίδα του
αντίνοου στο myspace].
ακούω το άλμπουμ των focus group που περιέχει πολλά μικρής διάρκειας κομμάτια [25] και μπορεί άνετα να φρικάρει κάποιον που περιμένει ν' ακούσει tracks με κανονική δομή, αλλά δεν μοιάζει με κανένα άλλο και είναι ακόμα καλύτερο από το προηγούμενό τους. στο κομμάτι 16 ακούγονται κύματα πάνω σε μια ψηφιακή φωνή γκιώνη και στο 17 έχει σαμπλαρισμένες φωνές παιδιών που παίζουν στο δρόμο, εικόνες από καλοκαίρια της παιδικής σου ηλικίας δηλαδή. αφού πάσχα δεν καταλάβαμε, τουλάχιστον ας ονειρευτούμε λίγο καλοκαίρι.
πριν από λίγο πέρασε ο επιτάφιος με αριθμό πλήθους-ρεκόρ που είχαν βάλει την τετάρτη [πού βρέθηκε τόσος κόσμος;] -θα πρέπει να είναι από τις μεγαλύτερες διαδρομές στην ελλάδα αυτή που έχουν να διανύσουν, δεν αφήνουν δρόμο που να μην τον περπατήσουν, τώρα εξηγείται γιατί ο τόπος είναι τόσο ευλογημένος [και γιατί περνάνε όλοι βολίδα]!
What about little microphones? What if everyone swallowed them, and they played the sounds of our hearts through little speakers, which could be in the pouches of our overalls? When you skateboarded down the street at night you could hear everyone's heartbeat, and they could hear yours, sort of like sonar. One weird thing is, I wonder if everyone's hearts would start to beat at the same time, like how women who live together have their manstrual periods at the same time, which i know about, but i don't really want to know about. That would be so weird, except that the place in the hospital where babies are born would sound like a crystal chandelier in a houseboat, because the babies wouldn't have had time to match up their heartbeats yet. And at the finish line at the end of the New York City Marathon it would sound like war.
[απ' το απολαυστικό extremely loud & incredibly close, του jonathan safran foer...]
το τραγούδι από κάτω είναι από το άλμπουμ του distance, πρώην μεταλά που τώρα φτιάχνει dubstep [το my demons είναι απ' τους δίσκους της χρονιάς ήδη]:
weigh down
mhulot@dyodeka.gr