Πέμπτη, 19 Απριλίου 2007

stam bam bam

Έχω μεγαλώσει σε μια συντηρητική οικογένεια, αλλά ήμουν ανήσυχο παιδί. Από πολύ νωρίς. Δεν πολυδιάβαζα, μου άρεσαν τα αθλήματα: το ποδόσφαιρο, η γυμναστική. Στο δημοτικό άρχισα να βλέπω ταινίες με τον Μπρους Λι και τον Τσάκι Τσαν και μαγεύτηκα. Τότε δεν ήξερα ότι οι πολεμικές τέχνες είναι άθλημα, με τράβαγε η εικόνα, ήρθε σαν κύμα όλο αυτό και με χτύπησε.
Όταν ήμουν έντεκα χρονών έψαξα και βρήκα μια σχολή που να έχει πολεμικές τέχνες και κλείστηκα στο γυμναστήριο. Τον εαυτό μου τον θυμάμαι πάντα μέσα σ’ ένα γυμναστήριο. Δεν είχα καμία σχέση με τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου, δεν ήξερα τι σημαίνει καφές, βόλτες. Υπήρξαν κάποιες στιγμές που με ενοχλούσε ο τρόπος που ζούσα: όταν κουραζόμουν υπερβολικά, η διατροφή που έκανα, που πάντα έπρεπε να κοιμάμαι νωρίς -τα ίδια που κάνω και τώρα. Δεν μετανιώνω όμως για τίποτα, ήταν επιλογή μου. Οι χαρές και οι συγκινήσεις που μου δίνει το άθλημα είναι τόσο δυνατές που λέω χαλάλι, συνέχισε.
Χαίρομαι που έχω καταφέρει να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα, κοιτάζω γύρω μου και αισθάνομαι πολύ τυχερός. Κάνω αυτό που αγαπώ και ζω απ’ αυτό. Επιτέλους. Αν δεν ζούσα στην Ελλάδα θα το είχα κατορθώσει πιο νωρίς.
Το μάι τάι είναι το πιο δύσκολο άθλημα απ’ τις πολεμικές τέχνες. Χρησιμοποιείς ό,τι έχεις πάνω σου, χέρια, πόδια, γόνατα, αγκώνες, κεφάλι, τα πάντα, τα κάνεις εργαλεία και γίνεσαι στην κυριολεξία πολεμική μηχανή. Στα δικά μου τα μάτια είναι όμορφο, κι ας είναι για πολύ λίγους. Σαφώς είναι πάρα πολύ δύσκολο, σκληρό, γρήγορο.
Πού έχω φτάσει; Ήμουν για χρόνια πρωταθλητής Ελλάδας και πέρσι κατάφερα και πήρα και παγκόσμιο τίτλο. Είμαι ο μοναδικός παγκόσμιος πρωταθλητής του μάι τάι στην Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο αυτό.
Η οικογένειά μου με στηρίζει, παρ’ όλες τις αντιρρήσεις τους. Η μητέρα μου δεν μπορεί να συνηθίσει να με βλέπει να χτυπιέμαι πάνω στο ρινγκ, είναι αδύνατο. Ακόμα και τώρα είναι αντίθετη με αυτό που κάνω. Δεν το βλέπει σαν δουλειά, το βλέπει σαν μητέρα. Την κατανοώ. Ο πατέρας μου το βλέπει λίγο πιο ψύχραιμα, αλλά αισθάνομαι ότι δεν του αρέσει -δεν τον ενδιαφέρει που κατάφερα να βγάζω χρήματα. Μάλλον δεν θα αλλάξει ποτέ η γωνία που το βλέπουν.
Η ζωή μου εν μέρει είναι στερημένη. Αυτά που κάνουν οι άνθρωποι της ηλικίας μου όμως δεν μου λένε και πολλά πράγματα. Οι στιγμές που βιώνω πάνω στο ρινγκ είναι μοναδικές, το ίδιο και οι εμπειρίες που έχω από πολύ μικρός, ταξιδεύω σε ξένες χώρες -όλα αυτά δεν θα τα άλλαζα με τίποτα. Τα προτιμώ από κάτι συνηθισμένο.
Κάτι άλλο που έχω –κατά κάποιο τρόπο- στερηθεί είναι η ελευθερία μου. Ζω όλη μου τη ζωή μέσα σ’ ένα πρόγραμμα. Θα ήθελα να είμαι λίγο πιο ελεύθερος, να ξυπνάω και να μην έχω να κάνω για μια βδομάδα τίποτα, να είμαι χαλαρός. Να μην προσέχω τι θα φάω, να μην κοιτάζω συνέχεια το ρολόι μου. Ακόμα και μετά τους αγώνες, που έχω μια σχετική ελευθερία, δεν μπορώ να ξεφεύγω. Είναι συνήθεια πια, είναι συνεχώς στο μυαλό μου. Ακόμα και στις διακοπές προσέχω να μην πάρω κιλά. Κάνω αυτή τη ζωή από μικρό παιδί και είμαι πολύ περίεργος να δω πως θα είναι όταν όλα τελειώσουν.
Το «μετά» δεν το έχω φανταστεί γιατί δεν θα ήθελα να τελειώσει ποτέ αυτό που ζω. Την αίσθηση αυτή δεν μπορεί να τη νοιώσει άλλος, ίσως με καταλαβαίνει μόνο όποιος έχει ανέβει πάνω στο ρινγκ.
Στεναχωριέμαι όταν σκέφτομαι ότι κάποτε θα έρθει ένα τέλος
. Πάλι με το ρινγκ θα ήθελα να ασχοληθώ, από κάτω, σαν προπονητής, να βλέπω το άθλημα από διαφορετική γωνία. Θα ήθελα να μεταδώσω τις εμπειρίες μου σε κάποιους πιτσιρικάδες που θα ενδιαφερθούν. Ήδη έχω αρκετές, αλλά όσο ζεις μαθαίνεις. Στο άθλημά μας μαθαίνουμε καθημερινά.
Θα ήθελα να κάνω πράγματα που δεν μπορώ τώρα, να πάψω να είμαι ο ξενέρωτος της παρέας. Θα κάνω όλα όσα μου αρέσουν και στερούμαι από ανάγκη: δεν μπορώ να παίξω ποδόσφαιρο για να μην τραυματίσω τα πόδια μου, δεν μπορώ να κάνω snowboard για να μην γυρίσει το γόνατό μου. Θα ήθελα να πάω να παίξω με τους φίλους μου.
Κάποιον πιτσιρικά που θέλει να ασχοληθεί με το τάι μάι θα τον συμβούλευα να το κάνει. Εάν έχει ταλέντο να το κάνει. Αυτό που χρειάζεται είναι να έχει το μυαλό μέσα στο κεφάλι του, να είναι προσγειωμένος. Να είναι επίσης προετοιμασμένος να στερηθεί πολλά πράγματα. Πρέπει να μάθει να ζει με την κούραση και τον πόνο, χρειάζεται να υπερβαίνει συνεχώς τα όριά του, να φτάνει στο κόκκινο συνεχώς. Στον πρωταθλητισμό αυτό είναι το πιο δύσκολο: το ότι πρέπει να ξεπερνάς συνεχώς τα όριά σου.
Πάνω στο ρινγκ δεν σκέφτομαι και πολλά πράγματα. Γίνονται όλα τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς. Περνάνε κάποιες σκέψεις απ’ το μυαλό μου –κυρίως όταν πονάω. Ακούω μια φωνή μέσα μου: «προσπάθησε να κρύψεις το συναίσθημα του πόνου», όταν είμαι κουρασμένος μου λέει «συνέχισε», όταν δεν έχω ανάσα με βοηθάει να τη βρω.
Το να χτυπάω τον αντίπαλο είναι μέρος της δουλειάς μου. Ακούγεται κάπως ωμό, αλλά είναι η φύση του αθλήματος. Το βλέπω σαν άθλημα, το ίδιο κι όσοι πληρώνουν εισιτήριο κι έρχονται να το δουν. Αυτό που προσπαθώ είναι να βρω κενό να τον χτυπήσω και να μην πέσω πάνω στις άμυνες, να πάρω κάποιο σημείο .
Από πού παίρνω δύναμη εκεί πάνω; Από κάποιους ανθρώπους που είναι κοντά μου. Το δύσκολο κομμάτι του αθλητή είναι πριν βγει. Εκεί μου δίνουν θάρρος οι δικοί μου άνθρωποι που ξέρουν τι έχω περάσει: ο προπονητής μου, η κοπέλα μου, οι γονείς μου, ο Θεός. Στα αποδυτήρια που είμαι μόνος προσεύχομαι να μου δώσει ο Θεός δύναμη να αντέξω. Περισσότερο όμως –όσο κι αν σου φανεί περίεργο- παρακαλάω να μην χτυπήσει ο αντίπαλός μου. Παρόλο που είναι ένα σκληρό άθλημα, δεν έχω ζητήσει δύναμη να ανέβω να τον χτυπήσω. Ποτέ.
Έχω απογοητευτεί άπειρες φορές. Πάντα έχω την ελπίδα, ωστόσο, ότι θα ανταμειφθούν οι κόποι μου. Στην Ελλάδα είναι δύσκολο να ασχολείσαι με το άθλημά μου. Έξω που πηγαίνουμε μας δείχνουν σεβασμό. Εδώ είμαστε σε δεύτερη μοίρα, υποβιβασμένοι, υπάρχουν άλλα αθλήματα που δίνουν την προσοχή. Δεν είναι λίγο αυτό που κάνουμε, το ότι σηκώνουμε την ελληνική σημαία σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην Αυστραλία παίξαμε σε 20 χιλιάδες άτομα -οι μισοί Έλληνες- που περίμεναν να κερδίσουμε για να τους δώσουμε λίγη χαρά. Οι ομογενείς περιμένουν πως και πώς να πάμε.
Είναι λίγοι οι Έλληνες που κάνουν πρωταθλητισμό. Που ασχολούνται επαγγελματικά με το kick-box και το μάι τάι. Δεν στο κρύβω ότι υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ μας -αντί να είμαστε μια γροθιά, ενωμένοι, να προσπαθούμε μαζί για το καλύτερο. Δυστυχώς, είναι τέτοια η φύση του αθλήματος που το βλέπεις εγωιστικά.
Επιτυχία σημαίνει να ανταμείβονται οι κόποι που έχω κάνει στην προπόνηση. Ο αγώνας στο ρινγκ είναι τρεις γύροι συν 5-10 λεπτά, πίσω απ’ αυτό όμως κρύβονται πόνος, ιδρώτας, δύο-τρεις μήνες θυσιών, στερήσεων. Να νοιώθω ότι οι τρεις μήνες προετοιμασίας δεν πήγαν χαμένοι, αυτό είναι επιτυχία.
Αυτό που φοβάμαι περισσότερο ως αθλητής δεν είναι η ήττα. Από την ήττα μπορείς να μάθεις πράγματα. Έχω χάσει αγώνες και έχω μάθει πολλά. Φοβάμαι για την υγεία μου, να μην χτυπήσω, να μην τραυματιστώ.
Τι με έχει διδάξει ο αγώνας; Να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες. Όταν είσαι στο ρινγκ δεν έχεις επιλογή, πρέπει να ξεπεράσεις τη δυσκολία και να πας μπροστά, είσαι μόνο εσύ και ο αντίπαλος. Αυτό το χρησιμοποιώ και στη ζωή μου, τις δυσκολίες τις βλέπω σαν αντίπαλο και προσπαθώ να τις παλέψω.
Η ζωή του πρωταθλητή έχει πολλά κοινά με του μοναχού. Ο μοναχός θέλει να σώσει την ψυχή του, εγώ θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Πολλές φορές ψάχνω να βρω γιατί ασχολούμαι με αυτό το άθλημα –σήμερα περπατούσα μετά την προπόνηση για να χαλαρώσω το σώμα μου και σκεφτόμουν ότι το κάνω για να γίνω καλύτερος, όλες αυτές οι δυσκολίες μου δίνουν ψυχραιμία και με κάνουν πιο δυνατό «έξω».
Πού θέλω να φτάσω; Θέλω κατ’ αρχήν να νικήσουμε στις 28. Δεν είναι ένας απλός αγώνας, είναι εθνική αναμέτρηση. Πέντε κορυφαίοι έλληνες αθλητές θα αντιμετωπίσουν πέντε τούρκους. Πολύ καλοί όλοι. Στο τέλος θα πάρει το έπαθλο όποια ομάδα κάνει τις περισσότερες νίκες. Τον περιμένω πώς και πως αυτόν τον αγώνα. Είναι Ελλάδα-Τουρκία, δεν τον βλέπουμε σαν αγώνα kick-box και μάι τάι, κακά τα ψέματα. Υπάρχει η πίεση από τον κόσμο και η δημοσιότητα στα κανάλια που μας επηρεάζουν αρκετά. Θα δώσουμε το 100% των δυνατοτήτων μας, θα τα δώσουμε όλα. Χρειαζόμαστε το χειροκρότημα του κόσμου, θέλουμε να μας στηρίξει, να έρθει να φωνάξει, να εκτονωθεί, αλλά τον παρακαλούμε να είναι κόσμιος στην συμπεριφορά του.
Έφτασα στον στόχο μου: να γίνω παγκόσμιος πρωταθλητής στο μάι τάι. Τώρα ο στόχος μου είναι να παίξω στο Κ1 στην Ιαπωνία, που συμμετέχουν οι δέκα καλύτεροι αθλητές του κόσμου. Εκεί πάνε μόνο οι καλύτεροι. Θέλω επίσης να γίνω καλύτερος άνθρωπος, να κάνω οικογένεια, να κάνω παιδιά και να τα μεγαλώσω σωστά. Με ενοχλεί που οι άνθρωποι κάνουν παιδιά για πλάκα. Παντρεύονται και χωρίζουν για πλάκα.
Οι 9 στους 10 ξένους αθλητές παίρνουν ουσίες, έχω δει παιδιά 22 χρονών «καμένα» απ’ τα χάπια και τις ενέσεις. Οι έλληνες δεν το κάνουν τόσο πολύ όσο οι ξένοι. Όλοι κάνουν όμως. Αν αξιωθώ και φτάσω μέχρι εκεί, θα πάω στην Ιαπωνία μόνο με την ψυχή μου.
Είμαι ο μόνος αθλητής στην Ελλάδα που έχει δικό του τραγούδι. Ο Υποχθόνιος κι ο Τσάκι Τσαν έγραψαν ένα κομμάτι μόνο για μένα, νομίζω ότι είναι αρκετά πρωτοποριακό. Μιλάει για το όνομά μου, Stam The Showman. Κάποιος μου κόλλησε το παρατσούκλι εξαιτίας του τρόπου που βγαίνω κάθε φορά στο ρινγκ. Τι λέει; «Βγαίνει ο Showman στο καναβάτσο / το όνομά του είναι Stam / δεν πα’ να’ σαι απ’ την Τουρκία ή την Ταϊβάν / θα σε βγάλει νοκ άουτ μπαμ μπαμ». Μου έκανε εντύπωση που σε μια πρόσφατη συναυλία τους με 2000 άτομα οι περισσότεροι ήξεραν το κομμάτι. Είναι εντυπωσιακό, γιατί δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα σε δίσκο!
Μου αρέσει η Αθήνα το βράδυ. Δεν μου αρέσει η φασαρία της ημέρας, το καυσαέριο. Το πρωί η Αθήνα δεν είναι όμορφη. Μετά τις 12 το βράδυ ομορφαίνει πραγματικά, σε μαγεύει. Μου αρέσει η ελευθερία στους δρόμους, να παίρνω το αυτοκίνητό μου και να φεύγω, να γυρνάω στους άδειους δρόμους. Είναι συγκινητικό, επειδή ταξιδεύω συχνά δεν μπορώ να μείνω για πολύ μακριά από την Αθήνα, μου λείπει. Πιο πολύ μου λείπει η ζωή της, η ενέργειά της. Είναι μια πόλη που ακόμα κι αν δεν βλέπεις κανέναν στο δρόμο βγάζει ζωή. Αυτό δεν το βλέπω στις περισσότερες ξένες πόλεις που έχω πάει.
Έμενα για πολλά χρόνια στον Άγιο Στέφανο, στην Εκάλη. Πρόσφατα μετακόμισα και ζω στη Γλυφάδα. Είμαι βουνίσιος, αλλά μου αρέσει πολύ στη Γλυφάδα. Η θάλασσα, να περπατάω στην παραλία.
Τι με ενοχλεί; Η πίεση και ένταση που βγάζουν οι άνθρωποι, το άγχος, το ότι όλοι είναι συνέχεια έτοιμοι να αρπαχτούν. Βγάζω alarm να παρκάρω και ξαφνικά χτυπάνε την κόρνα, δεν έχουν υπομονή. Δεν μου αρέσει που βλέπω αυτή την έκφραση στα πρόσωπά τους, που δεν βλέπω χαρούμενους ανθρώπους. Δεν μου αρέσει επίσης που είναι αχάριστοι και ξεχνάνε εύκολα, που είναι περισσότερο άδικοι απ’ όσο πρέπει. Η εθνική έφερε το κύπελλο στο ποδόσφαιρο και όλοι πανηγύριζαν. Τώρα που έχασαν απ τους Τούρκους τα ξέχασαν όλα. Απ’ την άλλη, είναι καλό που είναι εκφραστικοί σε κάποιες χαρές και λειτουργούν συναισθηματικά. Κερδίζει η ομάδα τους και βγαίνουν στους δρόμους. Σε αγκαλιάζουν λες και σε ξέρουν. Είναι τρελοί.
Το βράδυ πριν κοιμηθώ σκέφτομαι τον αγώνα. Σκέφτομαι τη διαδικασία. Πολύ καιρό πριν, τον αγώνα τον φτιάχνω μέσα στο μυαλό μου, μπορεί και ένα μήνα νωρίτερα. Φτιάχνω τα πάντα, πώς θα μπω στα αποδυτήρια, τι θα κολλήσω στον τοίχο –πάντα βάζω μία μικρή εικόνα της Παναγίας και κάποια προσωπικά πράγματα σε μία γωνία. Είναι το γούρι μου, πράγματα αγαπημένων προσώπων και φίλων που έχουν μια θετική αύρα. Τις περισσότερες στιγμές τις ζω από πριν στον ύπνο μου.
[φωτο. σωκράτης σωκράτους]

το βίντεο του σταμάτη μπιτάκου, του υποχθόνου και του τσάκι τσαν εδώ
κι ένα βιετκόνγκ μιξ για το v.m. εδώ
Το δεύτερο No Limits θα πραγματοποιηθεί στις 28/4 στο Ολυμπιακό Κέντρο Άρσης Βαρών Νίκαιας. Στο κεντρικό fight o Σταμάτης Μπιτάκος θα αντιμετωπίσει τον Τούρκο Πρωταθλητή Kara Murat. Αγωνίζονται επίσης οι παγκόσμιοι πρωταθλητές Αλέξανδρος Σταυρόπουλος και Γιάννης Σοφοκλέους.
m.hulot@dyodeka.gr