Παρασκευή, 6 Απριλίου 2007

σφίγγετε τις βίδες που και που

how can you mend a broken heart? -by going to ikea? [εδώ ακούγεται το λαλά απ’ την τραγουδάρα του al green].
η πρώτη μου επαφή με τα ικέα ήταν ένα t-shirt αγορασμένο από το *hitflap που το ένα ανθρωπάκι λέει «let’s go to ikea» και το άλλο του απαντάει «fuck ikea!», τότε δεν ήξερα τι ακριβώς σημαίνει ικέα, νόμιζα ότι είναι απλά ένα πολυκατάστημα που για να λέει το ανθρωπάκι fuck, κάτι θα ξέρει [τα πολυκαταστήματα είναι το τέλος της μικρής επιχείρησης, κλπ κλπ, -οι συζητήσεις για τα ικέα είναι μια περίπτωση που σου δίνεται η ευκαιρία να χρησιμοποιήσεις φράσεις όπως «κοινωνική συνείδηση», «ταξική πάλη» «παγκοσμιοποίηση», «ιδιωτικοποίηση» και τέτοια που δεν θα χρησιμοποιούσες ποτέ, γιατί ακούγονται σαν δηλώσεις υποψηφίου του κουκουέ σε προεκλογικό πάνελ –ή μήπως του πασόκ;].
η δεύτερη ήταν το σπίτι της ξαδέλφης μου στην αγγλία. ικέα από το πάτωμα ως το ταβάνι. ένα τριάρι συν ολόκληρη η κουζίνα φτιαγμένο με λιγότερες από 2000 λίρες [όσο έκανε εδώ ο διθέσιος καναπές που είχα δει σε βιτρίνα της κηφισίας]. είχα αρχίσει να αλλάζω γνώμη για τα ικέα [δεν είχα πάει ακόμα στα πράκτικερ: ντιβιντί πλέιερ με 35 ευρώ, για όλες τις ζώνες, τα μισά απ’ όσα στοιχίζει ένα ντιβιντί της criterion στην αθήνα]. μπορεί στις συζητήσεις να παίρνεις θέση υπέρ των μικρών, συνοικιακών μαγαζιών που κλείνουν το ένα μετά το άλλο [δεν θέλεις να κλείσουν], αλλά όταν έρχεται η ώρα να ψωνίσεις ξεχνάς και συναισθηματισμούς και φιλίες γιατί οι εποχές δεν είναι δύσκολες μόνο για τα μικρά μαγαζιά, είναι και για σένα.
ένας φίλος που μισεί όλα τα μεγαλοκαταστήματα γιατί σκοτώνουν το γούστο [ανάθεμα την ώρα που άνοιξαν τα h&m στην αθήνα, μου έλεγε κοιτάζοντας τις διαφημίσεις με τη μαντόνα στη στάση, θα γεμίσει ο τόπος ανθρώπους με ίδια ρούχα] αρνιόταν φανατικά να επισκεφτεί τα ικέα, μέχρι που χρειάστηκε να συνοδέψει τη φίλη του πριν από 8 μήνες. πήγαν να πάρουν καναπέ για το διαμέρισμά της. επέστρεψαν με έναν σκασμό πράγματα, όλα δικά του, πλην του καναπέ [είχε τελειώσει]. όταν μπαίνεις στο χώρο που έχουν στημένα τα δωμάτια και βλέπεις τις τιμές, το τελευταίο που σε νοιάζει είναι ότι η μισή αθήνα θα έχει ακριβώς το ίδιο καθιστικό με σένα. έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να την επισκεφτείς.
Το ικέα είναι ιδανικό για shopping therapy, πάρε έπιπλα, πάρε είδη προικός και κουζινικά, πάρε και φτηνές ορχιδέες, μόνο μην κάνεις το λάθος και πάρεις καφέ, το καπουτσίνο μηχανής είναι ένα άγευστο καφέ ζουμί, πιο ψεύτικο από τα φτηνιάρικα έπιπλα. κι αν κάτσεις και να φας, κακό του κεφαλιού σου…
παρένθεση: το it is quite literally the end of the world είναι ένα τραγούδι του holcombe waller που νομίζω ότι έχω ξαναπεράσει, αλλά είναι ιδανικό για τη σημερινή μέρα. πάντα είχε κάτι ιδιαζόντως μελαγχολικό η μεγάλη παρασκευή, παρόλο που φέτος δεν έχω πάρει ιδέα από πάσχα. «jesus came by the other day he thanked before my time…», τα κομμάτια που περιέχουν τη λέξη jesus αποκτούν αυτόματα μια δόση ευλάβειας.
συμβουλή πρώτη για να κάνεις τα φτηνά ψώνια στα ικέα ακόμα πιο φτηνά –όλες οι συμβουλές είναι δοκιμασμένες από πελάτες και προσωπικό, θα ακολουθήσει ανθολόγιο.
πώς να αγοράσεις τρεις ορχιδέες στην τιμή της μίας: διαλέγεις τρεις ορχιδέες της προτίμησής σου, ξεκολλάς όλα τα αυτοκόλλητα από τη γλάστρα –με προσοχή, να μην σε κάνουν και ρεζίλι για τρεις ορχιδέες- και μετά κατευθύνεσαι λίγο πιο μέσα, στον πάγκο με τις κεραμικές γλάστρες [που τις λένε κασπό]. Βρίσκεις τρεις στο μέγεθος της γλάστρας με την ορχιδέα, τοποθετείς τις πλαστικές γλάστρες μέσα στις κεραμικές και πας σφυρίζοντας στο ταμείο. καλή τύχη. από 45 ευρώ πληρώνεις 10 με το ζόρι. [αρκεί να μην πέσεις σε καμιά υπάλληλο που ξέρει πόσο κάνουν οι ορχιδέες]…
φεύγοντας, μην ξεχάσεις να πάρεις καμιά τριανταριά μολυβάκια, αχρείαστα να ναι…