Πέμπτη, 5 Απριλίου 2007

ποντίκια στον άρη και μια προσευχή

ακούω το νέο άλμπουμ του πολυσυζητημένου el-p που έχει τον τρομακτικό –αλλά εντυπωσιακό και διφορούμενο τίτλο i’ll sleep when you’re dead, μεγάλη πέμπτη ξημερώματα, λίγες ώρες αφού τα «ποντίκια στον άρη» μας ταρακούνησαν με τα τέκνο σκαριφήματα που θύμιζαν τις πρώτες χορευτικές μέρες τους. έχει περάσει μία δεκαετία και βάλε από τότε που τους ανακάλυπτα στην κασέτα-συλλογή ενός φίλου με «κολονέζικο underground» και γινόμουν ορκισμένος φαν, αλλά εξακολουθούν να είναι το ίδιο δυναμικοί -άλλοι τα καταφέρνουν και ξεφτίζουν μέσα σε τρία χρόνια, όχι σε δεκατρία. η μαύρη αλήθεια είναι ότι δεν έχουν απομείνει και πολλοί από εκείνες τις μέρες που να είναι ενεργοί και με ενδιαφέρον.
ήμουν πολύ περίεργος να δω αν θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τον τίτλο «συγκρότημα της χρονιάς» για το wire [δύο φορές μέσα σε 7 χρόνια] κι ευτυχώς τα κατάφεραν μια χαρά, όσο κι αν σε κάποια πρόσωπα είδα μικρές απογοητεύσεις.
η laetitia όπως πάντα υπέροχη –δεν είναι ακριβώς η ίδια όπως παλιά, έχει βαρύνει, τα χαρακτηριστικά της έχουν σκληρύνει αλλά η φινέτσα παραμένει απαράλλαχτη, [ποιος άλλωστε είναι ίδιος με τότε;]
θυμηθήκαμε αυτή την καταπληκτική εμφάνιση των stereolab στο ρόδον [εδώ ακούγεται αναστεναγμός νοσταλγίας που πάει πακέτο με τη μυρωδιά απ’ τα λουλούδια των νεραντζιών που πλανάται στον αέρα της καλλιδρομίου] και φύγαμε απ’ το bios με μια γεύση ήττας και βάρος στο στομάχι [μετά από μια μέρα νηστείας φάγαμε ένα σκασμό νηστίσιμους ρακομελο-μεζέδες].
ο κόσμος αρκετός, αλλά όχι τόσος όσο θα έπρεπε για δύο ονόματα του δικού τους βεληνεκούς. η βροχή; οι αγώνες στην τηλεόραση; δεν ξέρω τι στο καλό τους κράτησε στο σπίτι, πάντως όσοι έχασαν καλά να πάθουν. απορώ πώς στο καλό τα αφήνουν όλα και τρέχουν στους μαραμένους που έρχονται απ’ τα 70s και τα 80s [μεγαλόχαρη, μέρες που’ ναι, κάνε να μην ξαναπατήσουν το πόδι τους τα σάψαλα που κοντεύουν να πολιτογραφηθούν έλληνες, βόηθα να μην σώσουν να ξανάρθουν οι ακατανόμαστοι και το κακό συναπάντημα, φώτισε τους διοργανωτές να φέρουν κανα όνομα της προκοπής, αμήν].
με χαρά είδα τον δεύτερο blogger που έγινε αγαπημένος μου και εξακολουθεί να γράφει με τον ίδιο αινιγματικό τρόπο χρησμούς και σέξι χαϊκού να απολαμβάνει το live [πολύ ευδιάθετος για φαντάρος, αν ο άνθρωπος είναι βολικός περνάει καλά παντού], είδα και μια φίλη που είχα να δω πολύ καιρό που τη λένε λόρα [by the way, η λόρα-μελίσα γκίλμπερτ απ’ το μικρό σπίτι στο λιβάδι έχει γίνει σαραντάρα και παίζει τη μαμά στο μιούζικαλ του μπρόντγουεϊ, δίπλα στον πάτρικ σουέιζι που είναι ο μπαμπάς της οικογένειας ίνγκλις. όταν ήμουν μικρός το μικρό σπίτι στο λιβάδι ήταν η πιο ωραία σειρά του σύμπαντος, μόνο η οικογένεια γουόλτον την πλησίαζε. τώρα δοκίμασα να τη δω σε dvd και μου φάνηκε χειρότερη απ’ τη «λάμψη» -με τη μαίρη σε ρόλο σελήνης-χο-χο].
η αθήνα είναι πάντα όμορφη τις νύχτες μετά τη βροχή, περπατήσαμε για το σπίτι με τα πόδια χαζεύοντας τις αντανακλάσεις απ’ τα φώτα -κάποιες στιγμές είχα την ψευδαίσθηση ότι ζωντάνευε μια σκηνή απ’ το blade runner, αλλά είναι απ’ τις περιπτώσεις που μόνο σκέφτεσαι και δε μιλάς, δεν θέλει και πολύ να παρεξηγηθείς…
anyway, λίγο πριν τελειώσει η πειραιώς εξηγούσα με ακατάσχετη λογοδιάρροια γιατί το royal tenenbaums είναι μία από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες ever. μετά κενό …
υ.γ. το άλμπουμ των mouse on mars που ετοιμάζουν με τον mark e. smith αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον, εδώ είναι ένα κομμάτι απ’ το session [μα πώς είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος που είναι σαν βάτραχος σε οίστρο να είχε πάντα τόσο ωραίες γυναίκες;]
cut the gain
[photo σπύρος σιμωτάς]