Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2007

hole in the water


Μα τι στο καλό θέλει πια αυτό το κοινό για να βγει απ’ το σπίτι του; Υποτίθεται ότι η Αθήνα έχει καλό κοινό. Υποτίθεται. Γιατί μετά την αποκαρδιωτική προσέλευση στην [εξαιρετική] βραδιά της Poeta, μάλλον ξαναγυρνάμε στη διαπίστωση του Μ.: «αρχίδια κοινό, αυτοί που ακούν τα εναλλακτικά κάθονται στο σπίτι τους και βλέπουν dvd, ούτε καν σινεμά δεν πάνε πια, εναλλακτικός=μούχλα. Κάθονται όλο το βράδυ και μιλάνε μεταξύ τους, on line, γαμώ το messenger μου γαμώ. Άσε που όλοι σχεδόν γράφουν μουσική πια, ΟΛΟΙ, κάθονται στο σπίτι τους και ετοιμάζουν κομμάτια. Μετά τα περνάνε στο myspace και στέλνουν ομαδικά bulletins για να ακούσεις τη δουλειά τους. Είναι η πιο αυτιστική σκηνή του κόσμου, όλοι για την πάρτη τους, μόνοι. Κλεισμένοι στο σπίτι τους». Είχαμε μαλώσει, αλλά το σχεδόν άδειο gagarin με αποστόμωσε. «Ποιοι εναλλακτικοί ρε; Δώστους Scorpions και πάρτους της ψυχή». Την ίδια ώρα με τα ονόματα της Poeta, στον Μικρόκοσμο έπαιζε το συγκρότημα του Segka, δεν ξέρω αν είχε καλύτερη τύχη, αλλά όταν οι Pavlov’s Dog γεμίζουν το gagarin ασφυκτικά – δεν μου φταίνε οι άνθρωποι, αλλά είναι συγκρότημα για τους συνομήλικους του πατέρα μου- μάλλον κάτι δεν πάει καλά [ούτε οι Trail Of Dead δεν είχαν τόσο κόσμο]. Και εδώ δεν πιάνει το επιχείρημα ότι η γενιά των πενηντάρηδων είναι στερημένη από συναυλίες, γιατί δεν είχε μόνο παλιοροκάδες στο gagarin. Είχε και τριαντάρηδες και εικοσάρηδες που είχαν πάει ν’ ακούσουν το Ju-li-aaaa.
Σημασία έχει ότι μόνο το παλιό ροκ γεμίζει χώρους, κι όσο πιο παλιό, τόσο πιο σίγουρη η επιτυχία. Εννοείται ότι είναι εξασφαλισμένο το sold out στο φεστιβάλ των Scorpions -και στα ραδιόφωνα θα ακούγεται το Still Loving Youuuu και το Julia μέχρι να αντικαταστήσουν τον εθνικό ύμνο.
To the point. Οι Neon είναι ένα πολύ ελπιδοφόρο νέο σχήμα, εμφανίστηκαν με φυσικά όργανα [μουσικό πριόνι, κιθάρα, μελόντικα, μπαγλαμά] και άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις. Για τον Σ. δίπλα μου ήταν το highlight της βραδιάς. Ο Spyweirdos θα ενθουσίαζε σε φεστιβάλ του εξωτερικού, δεν είναι τυχαία η συνεργασία του με το Murcof. Εξαιρετικά κομμάτια. Περιμένω με ανυπομονησία την εμφάνισή του στο ICA στο Λονδίνο τον επόμενο μήνα, περισσότερο για να ακούσω τη γνώμη των άγγλων -που είχαν ξετρελαθεί με τον Murcof. O Peekay Tayloh ήταν στην καλύτερη στιγμή του μέχρι τώρα. Ξεκίνησε με drum’n’bass και όσο εξελισσόταν το set του γινόταν και πιο house, με δυνατούς ρυθμούς για χορό, που σε ένα γεμάτο χώρο θα ήταν ιδανικοί, γιατί θα ξεσήκωναν. Σε ένα άδειο gagarin με τις συνήθεις φιγούρες τριγύρω ήταν σαν πάρτι μεταξύ φίλων, μια χαρά δηλαδή, αλλά για τον καλλιτέχνη μάλλον αποθαρρυντικό…
Αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν η πρώτη βραδιά της Poeta Negra σε μεγαλύτερο χώρο απ’ ότι συνήθως, ήταν ακόμα πιο αποθαρρυντικό.
To sum up, γάματα. Χωρίς τον κόσμο να σε στηρίξει επιστρέφεις εκεί από όπου ξεκίνησες. Μια τρύπα στο νερό.

[φωτο σπύρος σιμωτάς]

και μια απάντηση:

Καλημέρα Τάσο,
Μόλις διάβασα το post σχετικά με τη συναυλία της Poeta Negra και πραγματικά στεναχωρήθηκα...βασικά με τον εαυτό μου, αλλά και γενικότερα. Εδώ και αρκετά χρόνια (είμαι 32) έχω σταματήσει να πηγαίνω σε συναυλίες, ο πρώτος λόγος ήταν οι οικονομικές δυσκολίες. Μετά βέβαια, πέρασα κι εκείνη την κρίση του κριτικού, όπου σε όποια συναυλία κι αν πήγαινα, δεν περνούσα καλά γιατί όλα μου έφταιγαν, πολλές φορές βέβαια και δικαιολογημένα. Βέβαια όλα αυτά προσπάθησα να τα αλλάξω από τη μέρα δημιουργίας ενός γκρουπ...όπου συνειδητοποίησα πως αν δεν υποστηρίξουμε όλοι εμείς οι SUPER μουσικοί, τους υπόλοιπους SUPER μουσικούς αυτής της χώρας, τότε ζήτω που καήκαμε. Έτσι προσπαθώ να προτρέψω και τους άλλους 2 του γκρουπ, να βγούμε λίγο από το καβούκι μας, κατάφερα να πάμε σε Monika, My wet calvin και Mary and the Boy και πιθανόν να πάμε αύριο Film με Gad...Όλα αυτά βέβαια είναι και λίγο πούστικα, με την έννοια ότι θα έρθω εγώ στη συναυλία σου, θα ήθελα να έρθεις κι εσύ...Έτσι κλεινόμαστε στο σπιτάκι μας και βαυκαλιζόμαστε με το τι συμβαίνει με την πάρτη μας στο myspace. Ένα παράπονο που έχω από εσάς τους γραφιάδες (και δε μιλάω για κάποιον συγκεκριμένα, αλλά συνολικά) του ανεξάρτητου κινήματος, είναι ότι κι εσείς γυρίζετε γύρω από τα ίδια, πόσες φορές ακόμα θα διαβάσω για τα ίδια και ίδια ονόματα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν το αξίζουν, αλλά ρε γαμώτο υπάρχουν και κάποια άλλα γκρουπάκια, που με πολύ κόπο, χωρίς κανένα γνωστό και χωρίς το απαραίτητο outing, δε βρίσκουν καμία σχεδόν πόρτα ανοιχτή...και τις περισσότερες φορές ούτε καν ακούν το demo τους.
Όπως και να είναι όμως τα πράγματα, είπες τρομερές αλήθειες στο συγκεκριμένο post, που θα πρέπει να μας απασχολήσουν όλους, αν θέλουμε να μιλάμε κάποια στιγμή για την ανεξάρτητη ελληνική σκηνή, κι όχι για μπούρδες...Το Myspace είναι ένα μέσο, για να μας φέρνει πιο κοντά (μήπως τελικά μας απομακρύνει?), αλλά δε φτάνει μόνο αυτό...όλοι μας, κοινό, μουσικογραφιάδες-κριτικοί και "μουσικοί" (ναι-ναι εντός εισαγωγικών) θα πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ ακόμα...να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο και να κοιτάξουμε πέρα από τη μύτη μας...
Δημήτρης
mhulot@dyodeka.gr