Σάββατο, 17 Μαρτίου 2007

καμπί καμπί


επίσκεψη σε έκθεση με έργα τέχνης χθες το βράδυ. σε ξενοδοχείο του κέντρου.
έργα τέχνης; μπαίναμε και βγαίναμε σε δωμάτια με έργα αδιάφορα [με δύο τρεις εξαιρέσεις]-αδιάφορα για εμάς τους αδαείς, αλλά υποτίθεται ότι η τέχνη είναι ΚΑΙ για τους αδαείς, δεν χρειάζεται να έχεις κάνει διατριβή για να διαπιστώσεις ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ούτε να φοράς κόκκινα κοκάλινα γυαλιά και μαύρα ρούχα για να μπορείς να σχολιάσεις. κάθε χρόνο και χειρότερα; στον πρώτο όροφο μέσα στον συνωστισμό πέτυχα τον θ. που σίγουρα δεν είναι αδαής, και ακολούθησε η κλασική διπλωματική στιχομυθία, η οποία καταλήγει [σχεδόν] πάντα σε ανακουφιστικό θάψιμο:
-πήγες στον τρίτο;
-πήγα, εσύ;
-κι εγώ. και τι είδες;
-καλά ήταν, εσύ;
-καλά κι εγώ, οι υπόλοιποι, καλά;
-κι οι υπόλοιποι καλά, εδώ τριγύρω. στα δωμάτια μπήκες;
-μπήκα.
-και πώς σου φάνηκαν;
-εσένα;
-εμένα χάλια μαύρα. πολύ γεροντίλα, σαχλαμάρα και χάσιμο χρόνου ρε φίλε.
τι άλλο να πεις; δυο φράσεις και σε κάλυψε πλήρως. συμφωνείς πίνεις μια μεγάλη γουλιά απ' το ποτό του σπόνσορα, το ακουπάς στον πάγκο με τα γεμάτα ποτήρια, αρπάζεις τους φίλους σου και το βάζεις στα πόδια.
μέσα στην αναμπουμπούλα δεν πρόλαβα να πω στον α. ότι λυπήθηκα πολύ για το θάνατο του σκύλου του.
μια χαμένη βραδιά. πήγα για ύπνο απ' τις 12 και άφησα το καμπί καμπί να παίζει στο laptop μέχρι το πρωί...
καμπί καμπί