Σάββατο, 3 Μαρτίου 2007

άθροισμα: 200+


δεν έχω τίποτα με τους beatles, ούτε με τον nick cave, εννοείται. οι beatles είναι αξεπέραστοι [και όπως δείχνουν τα πράγματα θα παραμείνουν μέχρι το τέλος του κόσμου. ή τουλάχιστον μέχρι να εξαφανιστεί και το τελευταίο σάψαλο -myself included- που τους έχει ως σημείο αναφοράς]. τον nick cave τον ακούω από τότε που ήμουν δεκατριών, ασταμάτητα, μέχρι πριν από μερικά χρόνια δεν θα έχανα live του για τίποτα στον κόσμο.
τώρα δεν θα πήγαινα με τίποτα σε live του, αλλά είναι πολλά live που δεν θα πήγαινα πια, δεν φταίει ο cave γι' αυτό.
το τελευταίο άλμπουμ του ως grinderman το άκουσα και μου άρεσε, ένα κομμάτι το βρίσκω συγκλονιστικό ['σπαραξικάρδιο' το είχα χαρακτηρίσει και ένας φίλος με είχε ονομάσει ανισόρροπο, διότι "δεν γίνεται να βρίσκεις σπαραξικάρδιο τον cave ρε διάολε, να πάει στα τσακίδια και μη σώσει και ξανάρθει στην ελλάδα, αρκετά πια με τον cave, γάματον" -έτσι ακριβώς!]. είναι από τις περιπτώσεις που δεν ξέρεις αν πρέπει να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις και καλύτερα να μην μιλάς και πολύ. ό,τι κι αν πεις δεν θα το εννοείς ακριβώς, είναι η ιδανική περίπτωση για να εκτεθείς.
η αλήθεια είναι πάντα κάπου στη μέση.
διότι μπορεί να καταριόμουν την ώρα και τη στιγμή που τον ξανάφερναν το φθινόπωρο στην ελλάδα [ή μήπως ήταν καλοκαίρι;] -υποτίθεται ότι θα μπορούσε να έρθει κάποιος άλλος στη θέση του, μία δικαιολογία πέρα για πέρα μαλακισμένη, λες και πρέπει να την πληρώσει ο cave για τις βαρετές επιλογές των διοργανωτών- αλλά θυμάμαι κι αυτές τις μέρες των 80s κι ανατριχιάζω. ας πούμε ότι ο cave έδωσε ότι είχε να δώσει και πρέπει να αποσυρθεί, και ότι ο φίλος μου έχει δίκιο και μη σώσει και ξανάρθει. το θέμα δεν είναι ο cave, το θέμα είναι ότι τον τελευταίο μήνα όλοι οι δεινόσαυροι έχουν κάνει κατάληψη στα εξώφυλλα των μουσικών περιοδικών που σημαίνει ότι το παλιό πουλάει [ή μήπως το καλό;] -κι αν δεις τα ονόματα που έχουν κλείσει για να έρθουν στην αθήνα για live σε πιάνει απελπισία.
οι grinderman είναι εξώφυλλο στο τελευταίο wire [και στο mojo για δεύτερο διαδοχικό μήνα είναι οι beatles!] ενώ το δεύτερο μεγάλο θέμα στο ίδιο τεύχος είναι ο peter hammill. προσωπικά καθόλου δεν με ενόχλησε, αλλά όταν το εντοπίζει και το σχολιάζει κάποιος που εκτιμάς, δεν μπορεί, σου κολλάει το μικρόβιο της αμφιβολίας:
"με την ίδια λογική που πέρσι φαγώθηκες για το δίσκο του dylan -ο καλύτερός του εδώ και πολλά χρόνια, OK;-, γιατί δεν τρώγεσαι και με τους beatles και τον cave; και γιατί σου φταίει το mojo, αλλά δεν χάνεις χαρτοπόλεμο το wire; στο κάτω κάτω το mojo δεν σου πούλησε ποτέ πρωτοπορία. άσε που είχε στα buried treasures το may του richard youngs!".
το wire πάντα είχε μια αδυναμία στους γέρους και σε όσους είναι με το ένα πόδι στον τάφο, απόδειξη: τρεις μουσικοί από τα κύρια θέματά του των τελευταίων τριών χρόνων είναι ήδη μακαρίτες! που μεταφράζεται: αν είσαι ηλικιωμένος ή σε ηλικία συνταξιοδότησης, καλύτερα να μην μπεις στις σελίδες του. τουλάχιστον στο mojo περιμένουν πρώτα να πεθάνουν...
anyway, οι panda bear έχουν νέο άλμπουμ και αυτό είναι ένα τρομερό τραγούδι. μόνο ααααα και ναααα, δεν πιάνεις λέξη, αλλά χίλιες φορές οι ασυναρτησίες, απ' το να λέει γειά σσου μαρία...
ru c-rious?
i'm not