Σάββατο 31 Μαρτίου 2007


ANNABOUBOULA is a Greek expression meaning a confusing, mixed-up noise-- or "brou-ha-ha". It was thought up in the late '80s as a potential band name by Greek- American producer- turned- anthropologist CHRISTOPHER LAWRENCE, who promptly enlisted Greek singer ANNA PAIDOUSSI to front a downtown New York-meets-Athens experimental recording project.After hearing demos of Anna backed by a psychedelic trance-rock band, guitarist/ composer/ producer GEORGE SEMPEPOS came on board. In 1986 a debut EP "Hamam" was issued by Virgin Greece; exported to the US, France, and England, it became an underground cult classic.
In the years that followed, the project evolved into a proper band with an international following especially in what would come to be called "World Music" circles. They appeared at festivals such as WOMAD, on US and UK network television, and their US releases on Shanachie generated reams of critical praise and college radio airplay-- even though almost all of their material was sung in Greek. In Greece they were a well-regarded novelty radio act; their influence continues to be heard today in numerous Hellenic dance music and would-be "World Beat" productions.
Ironically, the group went into hibernation in 1993 just as the concept it had pioneered-- fusing contemporary electro-pop and rock with traditional music from so-called "exotic" sources-- was becoming an accepted genre.
Anna, George and Chris however had already started recording a third full-length CD, and some of those tracks will be part of a forthcoming ANNABOUBOULA release in the months ahead.
As mentioned, ANNABOUBOULA
means "noisy confusion"-- and that goes some way in explaining their decidedly non-puristapproach to traditional music. Drum machines, funky loops, guitars and African percussion underscore Anna's soaring vocals, but the songs are the real stars of this Mediterranean sideshow. Some of their tunes are covers or radical re-workings of pop and folk songs; others are original compositions inspired by the modes, textures and rhythms of old genres. In some cases, older songs were "retro-fitted" with new Greek lyrics that expressed the irreverent attitude of an imaginary youth culture that could create this sort of imaginary modern Greek pop. (In the real world, most Greek rock and hip-hop fans usually ignore rebetika and traditional Greek music).
For all their modernist attitude, ANNABOUBOULA members have done their homework and exhaustively researched the more obscure corners of Greek and neighboring musical cultures.These include Rebetika--the so-called Greek Blues, originally the songs of hashish clans and outlaws; and Smyrnaika, the elaborate oriental cafe music of the refugees from Greek Asia Minor. ANNABOUBOULA's noisy confusion has embraced deliciously vulgar belly-dance tunes, romantic oriental tangos, pentatonic dirges from the mountains of Epirus, crypto-Turkish laments, proto-feminist rants, sampled Orthodox clerics, wailing clarinets and drunken baghlamas, --but out of a perverse sense of contrariness, ANNABOUBOULA's recordings typically featured NO BOUZOUKIS! (The bouzouki is the instrument most closely associated with Greek popular music-- at its worst, as well as at its best!)
Through it all, ANNABOUBOULA have used their position as Greek-Americans to an odd advantage; unlike many native Greek artists, they are not intimidated by generations of tradition. If there's something bizarre that can be done to a nice old Greek tune to make it less nice and more twisted, they'll do it before you can say "ouzo, parakalo!". Time for an ouzo. Seeya! yia hara!
επειδή πολλοί τους ψάχνουν τελευταία, αυτές είναι οι μόνες πληροφορίες που υπάρχουν στο ίντερνετ -στα αγγλικά μόνο- και εδώ μπορεί να ακούσει κανείς δείγματα από το άλμπουμ τους in the baths of contantinople που κυκλοφόρησαν το 2000 σε μια εταιρία shanachie entertainment corp./the orchard [ήταν το ελληνικό hamam που είχε κυκλοφορήσει στην ελλάδα απ' τη virgin]. τα άλμπουμ τους δεν υπάρχουν πουθενά, το συγκεκριμένο μπορεί να το αγοράσει όποιος ενδιαφέρεται σε mp3, αλλά το φωτιά/burn down the coffee house που κυκλοφόρησε στην bmg το 1989 είναι ακόμα πιο σπάνιο.
κι επειδή τίποτα δεν επιτρέπεται να είναι σπάνιο, όποιος ενδιαφέρεται να τα αποκτήσει και μπορεί να μετατρέψει τα βινίλια σε mp3 ας επικοινωνήσει, ευχαρίστως τα μοιράζομαι και τα δύο από δω, αρκεί να τα κάνει κάποιος rip...
αυτή είναι μια μαλακία εκτέλεση του hamam στα τούρκικα με γιαχαμπίμπι και αμάν, αλλά είναι η μόνη που υπάρχει στο slsk.
υ.γ. i hate ouzo.

hellenic sonic airlines

athens goes to london.
από 16 μέχρι 29 απριλίου 10 ελληνικά σχήματα σε τρία σημεία του λονδίνου για ζωντανές εμφανίσεις, ραδιοφωνικές εκπομπές, installations κλπ.
η διαφήμιση είναι από το τελευταίο wire. περισσότερες
λεπτομέρειες σύντομα.

pure pustronica

τη maria tanase την έμαθα πριν από λίγες μέρες -μία ρουμάνα βέμπο με ίδιο χρώμα στη φωνή και ίδια τεράστια έκταση, άσε που ήταν συνομήλικες -κι αυτή τραγούδαγε σε πληγωμένους φαντάρους την ίδια εποχή. οι αδελφοί quay μιλούν στο τελευταίο wire για την ιστορία του συγκεκριμένου δίσκου βινιλίου [τον πέτυχαν σε ένα παζάρι πριν από 30 χρόνια "who could have possibly abandoned her to such a pitiful place if it hadn't been otherwise destined for our own intervention?" λένε, μιλώντας για το λιτό εξώφυλλο που στην αρχή τους φάνηκε φτωχό και εντελώς ακατέργαστο, αλλά μετά από τόσα χρόνια αποδείχτηκε διαχρονικά μοντέρνο]. εδώ τραγουδάει για μια αγουρίδα [με φωνή μεγαλείο, τα αααα και τα αχ θυμίζουν την um kulthum] και εδώ είναι δωρεάν για downloading ένα σωρό από τα κομμάτια της. enjoy.
υ.γ.>>> πάρντον μάι ρομάνιαν, αλλά στο τραγούδι αυτό με τίτλο lunca, lunca [και μόλις περάσει το σημείο 02:30] θα έπαιρνα όρκο ότι τραγουδάει μπέντρουν πούστη, μάι πουστράκουμ... που δεν ξέρω τι σημαίνει στα ρουμάνικα, αλλά κάποιος θα ξέρει, ας μας διαφωτίσει -μετά άντε να πείσεις τους crackhitler ότι δεν είναι η maria tanase pustronica.
υ.γ.2>> λίγο πριν τελειώσει το ίδιο κομμάτι τραγουδάει για κάποιον μήτσο.

πάντα μπέαρ

από την πρώτη στιγμή που έσκασαν μύτη με το spirit they're gone, spirit they've vanished, έχω ακούσει τα πιο αντιφατικά σχόλια για τους animal collective -τότε υπόγραφαν ως panda bear & avey tare. ένας φίλος που τους είχε δει support στον devendra banhart στο λονδίνο είχε υποφέρει -το μήνυμα που είχα λάβει έλεγε "είναι το χειρότερο live ever, ανυπόφοροι"! [ακόμα τους θεωρεί υπερεκτιμημένους και απορεί τί τους βρίσκω]. οι animal collective έχουν εξελιχθεί πολύ από τότε. στο περσινό synch ήταν εξαιρετικοί, το μόνο ξένο όνομα που θυμάμαι ακόμα και χαίρομαι που είδα live [άσε που ήταν και γαμώ τους τύπους, το μόνο τους παράπονο ήταν που δεν είχαν πιο πολύ χρόνο να δουν την ελλάδα].
οι σόλο δουλειές του panda bear όταν ξεκίνησε -πριν από περίπου δέκα χρόνια- ήταν ακόμα πιο δύσκολες. τα μπλιμπλίκια στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του [το ομώνυμο του 98] και οι κακοκουρδισμένες κιθάρες πάνω σε ηλεκτρονικούς ήχους [μια απ' τα ίδια, όλοι τέτοια έκαναν τότε] δεν έχουν σχέση με το δεύτερο συμπαθητικό young prayer, παρόλο που ποτέ δεν το θεώρησα κάτι εξαιρετικό.
ο panda bear τα κατάφερε να φτιάξει κάτι εξαιρετικό. κι επιτέλους, ένας δίσκος που αρέσει σε όλους και αξίζει πραγματικά. το person pitch είναι ένα άλμπουμ που κολλάς και κάθε μέρα και πιο πολύ [χθες το βράδυ άκουγα το take pills -που είναι και το νέο single του- και το άφησα στο repeat να παίζει για ώρες, είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι ακούγονται ηλεκτρονικοί ήχοι και ότι αυτό το τριπαριστό ρυθμικό κομμάτι είναι σημερινό]. το take pills δεν είναι καν το αγαπημένο μου κομμάτι στο δίσκο, το i'm not το έχω λιώσει [αν ήταν βινίλιο δεν θα έπαιζε πια, έχει χρόνια να μου συμβεί με άλμπουμ], το bros είναι ένα μικρό αριστούργημα [ψάξε στο youtube να δεις το βίντεο], το search for delicious ξεκινάει με ψηφιακές κραυγές απο θαλασσοπούλια και έχει μόνο ηλεκτρονικούς ήχους και λουπαρισμένες φωνές. παρόλο που σε ξεγελάει, όλα εδώ μέσα είναι ηλεκτρονικά, είναι όλα παιγμένα από έναν άνθρωπο, ο panda bear δεν είναι συγκρότημα, είναι ένας genius που παίρνει μια θέση δίπλα στον aphex twin. αν ο phil spector έφτιαχνε μουσική σήμερα, κάπως έτσι θα ακουγόταν.
αν βάλεις "panda bear" στο google σου βγαίνει πρώτο αυτό: the panda bear is a probably the most famous endangered animal. the panda was believed to have magical powers that could ward off natural disasters and evil spirits. the panda is such a majestic creature. it is sad to think that there may not be pandas around to much longer. even sadder is the fact that we are the cause. until people relize that pandas are such great creatures and that they deserve home, the pandas will be in danger of exticntion".
πραγματικά, είδος προς εξαφάνιση...
το bros σε remix των terrestrial tones

Παρασκευή 30 Μαρτίου 2007


ashitaka's arrow

στο γραφείο με την amy winehouse...


Το vm radio και το vinyl microstore (και ο yuri) παρουσιάζουν τον εναλλακτικό μουσικό διαγωνισμό YUROVISION 2007. Οι ενδιαφερόμενοι μουσικοί μπορούν να στείλουν τις προτάσεις τους στο vinyl microstore μέχρι τις 20 Απριλίου. Η επιτροπή που θα επιλέξει τις 12 συμμετοχές του τελικού αποτελείται από παραγωγούς του vm radio (Χρ. Δασκαλόπουλος, Αργ. Ζήλος, Χρ. Καρράς,...) Η ανακοίνωση των ονομάτων θα γίνει την 25η Απριλίου.
Ο τελικός διαγωνισμός θα γίνει στο Gagarin στις 9 Μαϊου όπου οι προκριθέντες θα παρουσιάσουν ζωντανά την πρόταση τους. Ο νικητής της βραδιάς θα αναδειχθεί από το κοινό και την κριτική επιτροπή του τελικού. Το ίδιο βράδυ θα κυκλοφορήσει cd που θα περιλαμβάνει και τις 12 συμμετοχές.
Όροι συμμετοχής
1. Μέρος στον διαγωνισμό μπορούν να λάβουν μουσικοί που διαμένουν στην χώρα, οι όποιοι δεν είναι μέλη της ΑΕΠΙ*.
2. Οι διαγωνιζόμενοι μπορούν να στείλουν ένα (1) κομμάτι της αρεσκείας τους χωρίς κάποιο περιορισμό στο ύφος ή στους στίχους αρκεί να είναι δικής τους σύνθεσης και να μην έχει εκδοθεί σε μορφή βινυλίου ή cd .
3.Οι προτάσεις μπορούν να σταλούν ταχυδρομικά στο vinyl microstore ( Διδότου 34 /10680 Αθήνα ) ή ηλεκτρονικά στην διεύθυνση :
yurovision@vinylmicrostore.gr .
Τελική ημερομηνία υποβολής της πρότασης ορίζεται η 20η Απριλίου και ώρα 15:00 απογευματινή.
4. Οι μουσικοί που θα προκριθούν στον τελικό οφείλουν να υποστηρίξουν ζωντανά την πρότασή τους την Τρίτη 8 Μαϊου (γενική δοκιμή) και την Τετάρτη 9 Μαϊου (τελικός).
* Ο διαγωνισμός απευθύνεται κυρίως σε μη επαγγελματίες μουσικούς. Για τους άλλους υπάρχει ένας παρόμοιος διαγωνισμός και δεν μπορούμε να βοηθήσουμε.

Πέμπτη 29 Μαρτίου 2007


Ο Dani Joss το πήρε τελικά το QWARTZ, το βραβείο για το research/experimental άλμπουμ για το Shaper of Form. Κι άλλο βραβείο για την Poeta, και εις ανώτερα! Για να δούμε τι δημοσιότητα θα πάρει στα ελληνικά μίντια, κι αν θα ενδιαφερθεί κανείς...
Μία ανακοίνωση:
"Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας της Μουσικής (21-22-23 Ιουνίου), τo GoCulture.eu ζητά μουσικούς για εκδηλώσεις στους συρμούς του Αθηναϊκού Μετρό. Αν ξέρετε κάποιο μουσικό όργανο ή αν έχετε φίλους, γνωστούς, συγγενείς που παίζουν μουσική και μπορείτε να μας προτείνετε, σας χρειαζόμαστε! Οι μουσικοί θα έχουν την ευκαιρία να προβληθούν μέσω καταχωρήσεων στα Αθηναϊκά έντυπα ούτως ώστε το κοινό να είναι ενήμερο. Η αμοιβή για 4 ώρες την ημέρα θα είναι €70 και η συνολική και για τις 3 μέρες θα είναι 210€. Απαραίτητο είναι ένα μικρό δείγμα της δουλειάς σας".
Όποιος ενδιαφέρεται, για περισσότερα στο

λούνι τιουνς

just as long as i got you

το σάββατο, στο bios

Ο Γιάννης Χρήστου (8 Ιανουαρίου 1926 — 8 Ιανουαρίου 1970) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και φιλοσόφους της μουσικής του 20ού αιώνα, διεθνώς γνωστός ως Jani Christou. Κύριο χαρακτηριστικό της ζωής και του έργου του ήταν οι έντονες φιλοσοφικές και μεταφυσικές του ανησυχίες, τις οποίες συσχέτιζε άμεσα με την μουσική, προσπαθώντας να αναδείξει την πανανθρώπινη θρησκευτική, μεταφυσική και μυστικιστική της διάσταση, πέρα από ιστορικές περιόδους, τεχνοτροπίες, πολιτισμούς και συγκεκριμένα θρησκευτικά δόγματα. ‘Έχοντας βαθιές γνώσεις φιλοσοφίας, ψυχολογίας, θρησκειολογίας, κοινωνικής ανθρωπολογίας, Ιστορίας της Τέχνης αλλά και αποκρυφισμού, ανέπτυξε το δικό του φιλοσοφικό σύστημα και τη δική του ορολογία για μια μεταφυσική της μουσικής και προσπάθησε ιδιαίτερα με τα τελευταία του έργα να υλοποιήσει τις ιδέες του σε ένα ευρύτερο «μεταμουσικό» πλαίσιο, όπου η μουσική ήταν κάτι πέρα από μουσική, συνεργαζόμενη με πολλές τέχνες με έναν νέο, υπερβατικό και λυτρωτικό τρόπο.
Ο Γιάννης Χρήστου γεννήθηκε στη συνοικία «Ηλιούπολις» του Καΐρου στις 8 Ιανουαρίου του 1926 και μεγάλωσε στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου πήρε και τα πρώτα μαθήματα πιάνου σε ηλικία πέντε ετών. Ο πατέρας του, Ελευθέριος (Τέρης) Χρήστου, ήταν εύπορος βιομήχανος της ελληνικής παροικίας, ιδιοκτήτης εργοστασίου σοκολατοποιίας, και η μητέρα του, Καλλιόπη (Λιλίκα) Ταβερνάρη, κυπριακής καταγωγής, ήταν ποιήτρια αλλά και πνευματίστρια, γεγονός που συνέβαλε στις μετέπειτα καλλιτεχνικές, φιλοσοφικές και μεταφυσικές του ανησυχίες. Ο μουσικοκριτικός και μουσικολόγος Γιώργος Λεωτσάκος καταφέρεται με μένος εναντίον της μητέρας του συνθέτη και υποστηρίζει ότι η προσωπικότητά της ήταν «προβληματικότατη», τραυματίζοντας καθοριστικά τον ψυχισμό και των δύο παιδιών της.
Ο Χρήστου συνέχισε τις μουσικές του σπουδές με την διάσημη πιανίστα Τζίνα Μπαχάουερ, ενώ φοιτούσε στα καλύτερα αγγλόφωνα σχολεία της Αλεξάνδρειας. Το 1939 οι γονείς του χώρισαν και ο δεκατριάχρονος Γιάννης μαζί με τον αδελφό του παρέμειναν με τον πατέρα τους, πράγμα ασυνήθιστο για την εποχή. Τελειώνοντας το σχολείο, ο πατέρας του τον έστειλε στην Αγγλία για να σπουδάσει οικονομικά, ελπίζοντας να αναλάβει στη συνέχεια τις οικογενειακές επιχειρήσεις, κάτι που δε συνέβη. Ο Χρήστου, αν και πήρε τελικά το πτυχίο του στα οικονομικά, προτίμησε να σπουδάσει φιλοσοφία με τον Λούντβιχ Βιτγκενστάιν και τον Μπέρτραντ Ράσελ στο Καίμπρητζ, καθώς και ανώτερα θεωρητικά της μουσικής με διάφορους δασκάλους, ανάμεσα στους οποίους και ο Χανς Ρέντλιχ, μαθητής και βιογράφος του Άλμπαv Μπεργκ. Τις μουσικές του σπουδές τις συνέχισε στην Ιταλία (Σιένα, Γκάβι και Ρώμη, 1949-1953) με τους Βίτο Φράτσι και Μπρούνο Λαβανίνο, ενώ την ίδια χρονική περίοδο ασχολήθηκε σε βάθος και με την αναλυτική ψυχολογία, επηρεαζόμενος και από τον αδερφό του, ο οποίος σπούδαζε εκείνη την εποχή στο Ινστιτούτο Γιουνγκ στη Ζυρίχη.
Επιστρέφοντας στην Αίγυπτο αφοσιώθηκε στην σύνθεση, δουλεύοντας αρκετές ώρες την ημέρα. Το 1956 παντρεύτηκε την παιδική του φίλη Θηρεσία (Σία) Χωρέμη, ζωγράφο, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Την ίδια χρονιά σκοτώθηκε ο πολυαγαπημένος του αδερφός σε τροχαίο δυστύχημα, γεγονός που θα τον σημάδευε αφάνταστα για όλη του τη ζωή, προοιωνίζοντας ταυτόχρονα και ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας για τον ίδιο. Το 1960, με τις εθνικοποιήσεις του Νάσερ, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αλεξάνδρεια, όπως και οι περισσότεροι εύποροι Έλληνες της Αιγύπτου. Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Χίο, όπου είχε επίσης αρκετή οικογενειακή περιουσία. Τα τελευταία του χρόνια διέμενε κυρίως στην Αθήνα, όπου και ασχολήθηκε, εκτός από την σύνθεση, με την προώθηση της πρωτοποριακής ελληνικής μουσικής. Η οικονομική του άνεση του προσέφερε τη δυνατότητα να μην χρειαστεί ποτέ να αναζητήσει εργασία σε Ωδεία (τα οποία δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα ως εκπαιδευτικό θεσμό) ή σε άλλους μουσικούς φορείς, ούτε να αναλάβει ποτέ θέση ευθύνης σε οποιοδήποτε μουσικό ίδρυμα ή επιτροπή, με εξαίρεση μία και μοναδική φορά, το 1962, ως μέλος κριτικής επιτροπής διαγωνισμού σύγχρονης μουσικής, τον οποίο διοργάνωνε ο Μάνος Χατζιδάκις.
Ο Γιάννης Χρήστου σκοτώθηκε με τραγικό τρόπο σε τροχαίο δυστύχημα τη νύχτα της 8ης Ιανουαρίου 1970, κατά την επιστροφή του στο σπίτι από εορτασμό των γενεθλίων του. Στο ίδιο δυστύχημα σκοτώθηκε και η γυναίκα του, η οποία εξέπνευσε δέκα ημέρες αργότερα, αφήνοντας τα τρία τους παιδιά ορφανά.
το σάββατο το βράδυ ο κωστής ζουλιάτης θα παρουσιάσει στο bios το video-documation για τη ζωή και το έργο ενός από τους σπουδαιότερους έλληνες συνθέτες. στα πλαίσια του πρώτου διεθνούς φεστιβάλ performance art. στις 10 το βράδυ, με δωρεάν είσοδο.
[τα στοιχεία είναι από το wikipedia και περισσότερα υπάρχουν στο blog του κωστή και

Τετάρτη 28 Μαρτίου 2007

δε μπόχο ντανς

For some reason, for me it was maybe a little bit nostalgic going back to 1992, where you had really simple 808 and 909 really lo-fi drum machines, not doing anything fancy but really basic, almost like rave stuff or trance stuff, and then really, really acoustic drums. So there are a couple of tracks on this album which are actually programs, with many programming hours spent, and you listen to it, and it sounds like kettle drums or something.
I just wanted to get rhythmic again. Medulla was my way of pulling out of that, refusing to be categorized as 'Oh what rhythm is she going to do next?' Just feeling the pressure of all these young drum programmers or producers or whatever you call them contacting me, like, who was going to be the flavor of the month. It had become this kind of fashion statement, it just wasn't right.
I mean, I do love one-upmanship sometimes, like when you see kids breakdancing and who can do the best tricks. It's common, it's in our nature as animals, like the birds of paradise who've got the best feathers and that sort of stuff. But it's fun when it's impulsive and it's about fun. When it becomes clever, when it becomes more of a left-brain, who can mathematically out-do the other, it's not so fun anymore. And maybe I just sort of pulled out and did a whole vocal album.
But I definitely missed my rhythms. I mean, I love rhythms. I started an all-girl punk band when I was 14 and I was the drummer, not the singer. I'm very, very, very picky when it comes to rhythms. So it was fun to approach it from another angle on this one.
αυτά λέει η bjork στο pitchfork για το νέο άλμπουμ της, volta, λίγο πριν ξεκινήσει τη μεγάλη περιοδεία σε ολόκληρο τον κόσμο. το άλμπουμ δεν πρόκειται να διαρρεύσει πριν τις 9 μαΐου, λέει, -ναι, καλά...
αυτή είναι η συμμετοχή της στο tribute άλμπουμ στην joni mitchell, που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες.
δε μπόχο ντανς

Τρίτη 27 Μαρτίου 2007


ένα remix του burial στο τραγούδι του jamie woon -ένα όνομα που αξίζει προσοχής, γιατί είναι φωνάρα. και πολύ πιτσιρικάς. ο οποίος εμφανίζεται με τον terry callier και λέει τραγούδια σαν αυτό [ένα από τα πιο όμορφα single της χρονιάς]. εδώ το βίντεο απ' το ντεμπούτο single του...
wayfaring stranger


+οι mouse on mars με την letitia sadier των stereolab στο bios στις 4/4 [μεγάλη τετάρτη]
+τη μεγάλη δευτέρα στο μικρό μουσικό θέατρο στις 9.30 μμ προβάλλεται το ντοκιμαντέρ danielson: a famile movie, με 3 ευρώ
+οι raining pleasure με νέο υλικό στο planet music, επίσης τη μεγάλη δευτέρα [πολύ μεγάλη αυτή η δευτέρα]
την παρασκευή 30/3 + σάββατο 31/3 οι active member στον αέρα
+ο παύλος παυλίδης και οι b-movies στο gagarin την παρασκευή 30/3
+ο κωνσταντίνος βήτα με τον biomass το σάββατο το βράδυ 31/3 στο fuzz
+o marc almond στο gagarin το σάββατο 31/3 [του λαζάρου]
+τη μεγάλη τετάρτη ο mecha/orga συν αναστάση γρίβα και nocalypse στο μικρό μουσικό
μετά διακοπή, γιατί πρέπει και να νηστέψουμε.
[το περιοδικό απ' όπου έκλεψα τη φώτο ονομάζεται ku:nel, το l προφέρεται όπως το λ στο ελιές. japaniz φυσικά. για φαγητό, σούσι σαλάτες με φύτρες και βλαστάρια και τα τοιαύτα που τρώνε τα κουνέλια]...
α, κι ένα blog που δε μασάει εδώ.

μπιπ μπιπ

Όταν ήμουν γύρω στα 6 πέθανε ο ηλικιωμένος μας γείτονας -ένας ασπρομάλλης στρατιωτικός με στιλπνή κουαφούρ Κόμη Δράκουλα. Ίσως επειδή με είχε επηρεάσει πολύ ο θάνατός του, μια φορά το μήνα έφτιαχνα στα κρυφά μικροσκοπικούς τάφους στον κήπο μας με κλαριά και φύλλα από γεράνια και νεραντζιές. Μετά προσευχόμουν γονατιστή πάνω στις πλάκες του κήπου (σημείωση: πρόερχομαι απο μια οικογένεια σχεδόν άθεη-δεν ξέρω που την είχα δει αυτήν την εικόνα). Όταν το ξεχνούσα μάλιστα με έπιαναν τρομερές τύψεις. Το είπα στον πατέρα μου πρόσφατα- περίμενα να κάνει κάποιο σχόλιο του τύπου " Kοριτσάκι μου τι έξυπνο κι ευαίσθητο που ήσουν¨".
Εκείνος απλώς με κοίταξε και ξεστόμισε την ισοπεδωτική ατάκα "Πάλι καλά που βγήκες νορμάλ".
beep beep is back!
[pix. όλγα αλεξοπούλου]

Δευτέρα 26 Μαρτίου 2007


*Guest loser Coral Stavros (the wonderchicken? I have no idea. Would be cool if it was)
1 Can Vegetarian Vegetable Soup (Campbells)
1 bowl
1 spoon
1 microwave
Empty contents of soup can into bowl. Add water as directed on can. Stir. Microwave on power 7 until one or two vegetables explode. Remove and eat with spoon.
[απ' το blog cooking for losers]
2nd Tyme meT KhaLiL...dis Tyme wif m0i sis n adeQ sdare....having fun...1sT me n wanie wenT 2 bedokden meT a few guyz (mLy) fm a Lion dance grp...den we meT DiLah @ bedok inTer n wenT 2 her hse..we aTe Lunch der...mase 2 ekh 1sT Tyme (sekian Lame)ckp ngan HiLmi...mane Tk nye? acTuaLLy dh sampai umah bik wie, me masok duLu enberTembung ngan HiLmi...TerpernjaT ar..de p0n angkaT kening den me Tanye ar "mane ibu?"....hahapaisei gyTu....wanie dh senyum2......afTer daT me n wanie ajak diLah Tgk NORBIT...0Tw 2 e m0vie, Terserempak pLak ngan sa'Lan..dh npk de, me acTion TgK Laen..igT nk sTep Tk npk ar skaLi wanie pi caLL ouT his name.....WADUH!...haiz...afTer daT we Took NEOPRINTZ....kecoh ampai Lupe saL KhaLiL....ape jede....caLL ckp kT dpn FOOD CULTURE padahaL kT bwh FOOD CULTURE...dh jumpe sempaT "gadoh" skejap..haha..adeLh aku Tercari-cari kT dpn mende 2 Tkde Tup2 de ckp k de npk me...haha...skaLi dh jumpe huh kau! kai baju same kaLer pLak (bLack).,.,afTer da we aTe @ KFC...KECOHZ-RABLE!!! sampai bdk2 sbeLah mejakene kacau....geLi haTi ngan geLageT seLambur LiL....J0KER!nj0ying Tyme wif him...moi sis n diLah p0n sng ngan LiL...a nice guy...haha..sTop puji2...Tk baek SYIRA~~~~~
[απ' το chiniz blog absolutely retrodicious]
*A discussion on Jay Chou
Me: jay chou is hot hot hot
Me: i'd pay to fuck jay chou, dammit
Person 1: well u can't
Me: y not?
Person 1: he's gay
Me: fuck u asshole
Person 1: tt's why i say he's gay, he's fucking my asshole now
Me: i am SO saving this!
Person 1: fuck
Person 1: no i'm not fucking gay! he is!
[απ' το blog sheena's little fragments in life]

Κυριακή 25 Μαρτίου 2007


Ιαπωνία. Τα μυθιστορήματα που γράφονται για να κατεβάσεις και να διαβάσεις στο κινητό είναι η πιο μεγάλη επιτυχία στην ιστορία των γιαπωνέζικων εκδόσεων. Με περισσότερα από 100 εκατομμύρια κινητά [σε πληθυσμό 127 εκατομμυρίων] η αναπτυσσόμενη [με ρυθμούς σαρωτικούς] βιομηχανία έχει κέρδη –ήδη- 9 δισεκατομμύρια γιεν [57 εκατομμύρια ευρώ] σε ένα χρόνο, ενώ οι πωλήσεις των παραδοσιακών βιβλίων έχουν πέσει δραματικά. Το Tokyo Tower της Lily Franky έχει πουλήσει περισσότερα από 2 εκατομμύρια «αντίτυπα», ενώ τα δύο επόμενα ηλεκτρονικά βιβλία στη λίστα ξεπερνούν τα 1.240.000 αντίτυπα το καθένα. Οι πιο καλοί πελάτες είναι, λέει, οι έφηβοι. Παλιοί εκδοτικοί όπως οι Shinchosa και Kadokawa έχουν ξεκινήσει υπηρεσίες yomihodai, [σημαίνει «διάβασε όσο πιο πολύ μπορείς»], με συνδρομή 2 ευρώ το μήνα, που δίνουν τη δυνατότητα στους πελάτες τους να έχουν απεριόριστη πρόσβαση στους 200 διαθέσιμους -μέχρι στιγμής- τίτλους. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι η μόδα είναι τόσο μαζική, που αναγκάζει να γίνουν ηλεκτρονικοί συνδρομητές -και να διαβάσουν, φαντάζομαι- ακόμα και άνθρωποι που δεν είχαν πιάσει ποτέ στο χέρι τους βιβλία. Αυτά. Απ’ το νέο Monocle.
Σουηδία. Αυτός στην εικόνα είναι ο kim hiorthoy. Σε αναμονή του νέου άλμπουμ του, αυτό είναι το you know the score απ' το ep του hopeness του 2004.
Αθήνα. Οι παράνομοι πλανόδιοι μικροπωλητές περνούν οικονομική κρίση. Ο μαύρος προσπαθεί να μου πουλήσει το 300 και τη Μαρία Αντουανέτα. "Έχω και το Clerks 2, και το Apocalypto, καλή εικόνα". Προχθές ζήταγε 7 ευρώ, σήμερα 5. Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό [της Αντουανέτας]. Πιάνω κουβέντα. Παραπονιέται. Για την ακρίβεια, κλαίγεται.
"Κανείς δεν αγοράζει τελευταία cd, φίλε, μόνο οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας αγοράζουν λαϊκά και οι γέροι. Αυτοί είναι οι καλύτεροι πελάτες. Οι νέοι μόνο τα ανακατεύουν. Μόνο. Δεν πουλάμε ξένα όσο παλιά. Έχω παιδί να ζήσω".
"Γιατί δεν κάνεις άλλη δουλειά;"
"Βρες μου εσύ μία που να με θέλουν...". Δεν ξέρω μία που να τον θέλουν.
"Ποιο cd σου ζητάνε πιο πολύ;"
"Αυτό"! [Το 2 του Κωνσταντίνου Βήτα!]
"το 300".
Ευτυχώς που υπάρχουν και τα dvd και σώζουν κάπως την κατάσταση. Ξαναφτιάχνει τα cd σε σχέδιο μαίανδρου ανάμεσα στις τεράστιες παλάμες...

τούριστ ινφορμ-ation

μετά το screamadelica [δυστυχώς έχει καταργηθεί το link], τα άλμπουμ των chemical brothers και των prodigy, να και τα remixes για ολόκληρο το sound of silver των lcd soundsystem για free downloading [θα ρώταγα πότε πρόλαβαν αν δεν ήξερα από πότε υπάρχει στο slsk].
meanwhile, o ρικάρντο βιλαλόμπος ρεμιξάρει μπεκ, ντεντ σέλφοουνς.

μουμ πέρφιουμ σπρέι

το καινούργιο [τέταρτο] άλμπουμ των μουμ θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο [ζήσε μάη μου...]. στο μεταξύ, όλα τα κομμάτια που ηχογράφησαν στις 9 φεβρουαρίου για τον hlaupanotan τον ισλανδικό σταθμό [που νομίζω ότι προφέρεται χλαουπάνοταν!], βρίσκονται εδώ. μερικά απ' το νέο άλμπουμ τους και κάποια παλιότερα σε καινούργια εκτέλεση.
ελπίζω να μην μου την πέσει πάλι ο γουέμπ σέριφ, θα υπάρχουν μέχρι αύριο -δευτέρα- το απόγευμα. ξέρω δύο που τους θεωρούν θεούς. αν αργήσουν να το πάρουν είδηση, υπάρχουν και στο slsk. enjoy.
[το αγαπημένο μου είναι το γκίλτι ροκς, που ξεκινάει με ρυθμό και καταλήγει με λαλα, σαν το θέμα απ' το μωρό της ρόζμαρι].

Σάββατο 24 Μαρτίου 2007


η νέα κυκλοφορία της poeta negra [η πρώτη για το 2007] είναι το άλμπουμ των keene [όπως λένε και τους άλλους, τους ασυμπάθιστους με το a αντί για e], the river and the fence.
"οι keene είναι ένα οπτοκοακουστικό project που πήρε ζωή μέσα στο 2005 από το δημήτρη μητσιόπουλο, ενώ λίγο αργότερα προστέθηκε στο project και ο κώστας γιαζλάς. μετά από μια περίοδο πειραματισμού και μερικές συναυλίες σε θεσσαλονίκη και αθήνα με το όνομα non analogue treatment, οι keene κατέληξαν σε κάποιες συνθέσεις τις οποίες και επεξεργάστηκε ο χάρης μάρτης (γνωστός από τα projects density of state, spina longa), για να τις φέρει στη μορφή που αποτυπώνονται και στο άλμπουμ", αναφέρει το δελτίο τύπου.
η μουσική τους θα ήταν το ιδανικό σάουντρακ για το ασανσέρ για δολοφόνους. σκοτεινή, με δυνατές μελωδίες, με μια νυχτερινή μελαγχολία που την κάνει ιδανική για μεταμεσονύκτιες ακροάσεις. καθαροί ήχοι, προσεγμένη παραγωγή, όμορφες συνθέσεις, με την εγγύηση της poeta.
door on glass

θα ήταν μια ιδανική βραδιά...

ΑΝ οι gardenbox κατάφερναν να αποτυπώσουν στους δίσκους τους αυτό που έπαιξαν χθες το βράδυ [μια απίθανη εμφάνιση, με τον coti να μεγαλουργεί στον ήχο, άψογοι, ήταν από τις πιο δυναμικές εμφανίσεις που έχω δει ποτέ από ελληνικό σχήμα, χωρίς καμία δόση υπερβολής]...
ΑΝ οι dread astaire κατάφερναν να παίξουν αυτό που αποτυπώνουν στους δίσκους τους [ήταν μία ατυχής στιγμή τους η χθεσινή, αν τους είχες ξαναδεί απορούσες τι στο καλό έπαθαν! ίσως να φταίει κι η ώρα -ξεκίνησαν μετά τη μία- ο μπασίστας βγήκε με σπασμένο πόδι, κάτι τους έφταιγε στο ξεκίνημα, anyway, δεν ήταν αυτό που περίμενα, μπορεί να φταίω κι εγώ]...
ΑΝ οι mahakala είχαν βγει λίγο πιο αργά για να τους προλάβω [όλοι μιλούσαν για μια 'σοκαριστική' εμφάνιση, το greekcore ζεί μέρες δόξας]...
ΑΝ οι victory collapse έπαιζαν απ' την αρχή όπως στο τέλος [όχι άλλους franz ferdinand, όχι άλλες φράντζες, ινάφ]...
ευτυχώς, η προσέλευση του κόσμου ικανοποιητική, η ατμόσφαιρα θερμή, οι gardenbox πρέπει να παίξουν την επόμενη φορά headliners γιατί όποιος κι αν βγει μετά αδικείται...
μπροστά τους όσα ξένα γκρουπάκια έχουμε δει τελευταία δεν πιάνουν μία. το τελευταίο άλμπουμ τους τούς αδικεί.
αυτό το τραγουδάκι για τη μουσική μου σκλάβα [άργησα να πάρω το post της είδηση, αλλά better late...]. αγαπητή μου "σκλάβα", καλύτερα να μην φαντάζεσαι τίποτα, αν με δεις θα απογοητευτείς οικτρά.

Παρασκευή 23 Μαρτίου 2007


ένα αριστούργημα. το ντεμπούτο άλμπουμ του μιχαήλ καρίκη [κυκλοφορεί σε αγγλία και αμερική σε λίγες μέρες] ξεκινάει με τη συμμετοχή του στο προπέρσινο δίσκο της bjork [untitled in cof minor, η δικιά του απόδοση στο αγνώριστο army of me]-στη συλλογή για τη unicef, και εξελίσσεται σε ένα από τα σημαντικότερα έργα που έχει δημιουργήσει έλληνας μουσικός τα τελευταία χρόνια. το orphica φλερτάρει με την παράδοση και το μπαρόκ, τη μουσική του χατζιδάκι και τους αρχαίους ύμνους με έναν τρόπο που δεν γίνεται καθόλου "παρελθόν", ένα άλμπουμ 'δύσκολο', αλλά απ' αυτά που αισθάνεσαι την ανάγκη να επιστρέψεις ξανά και ξανά για να το αποκρυπτογραφήσεις, να εντοπίσεις τους φυσικούς ήχους που χρησιμοποιεί σαν υπόβαθρο στα κομμάτια του [ήχοι από έντομα στην κέρκυρα, φτερουγίσματα νυχτερίδων σε μια σπηλιά του ολύμπου, σπασίματα πιάτων], έργο τέχνης. θυμίζει σε επίπεδο τις δουλειές της bjork...
"orphica takes the listener on a thrilling sonic adventure. twelve songs map a journey through epic encounters, intimate confessions and emotional confrontations in an exuberant melding of pop, electronica, greek folk and avant-garde music.
drawing inspiration from the mythical singer orpheus whose music had miraculous powers, orphica's sonic universe is high-tech and baroque, raw and delicate at once. its combinations of sounds are unique. beats made from thrashing knives, smashing΄plates and electronics slice through the sounds of harps and harpsichords, while choirs chant alongside distorted static, creaking insects and flying bats. in the midst of this, mikhail's voice reaches out for its limits with the determination of a futurist.
orphica presents the results of a bold musical experiment by an artist whose vision aims to channel the raw energy and lyricism of folk song while pursuing musical innovation".
πριν από δύο χρόνια είχα την τύχη να μιλήσω μαζί του για το
tranzistor, μόλις είχε κυκλοφορήσει το άλμπουμ της bjork με το κομμάτι του, εδώ είναι μερικά αποσπάσματα:
"Back in January Bjork had the idea to create a charity album to support the Tsunami victims. She also had the generous idea to use this as an opportunity to promote young musicians. So, she initiated a competition. One Little Indian (her music label) advertised the competition in many music websites. I literally saw it the day before the deadline and submitted a song. All entries had to be in some way related to her 1995 single “Army of Me”. I had no time to create a new song from scratch, so I worked on some new vocals for an existing composition of mine. Bjork is an open-minded artist and although my song was very different from her original single, she selected it along with 19 other songs from hundreds and hundreds of entries. I felt very happy that an international artist I really respect appreciates my music. She released it in an album called “Army of Me” which came out on 2nd May.
I grew up in a very ‘musical’ environment – right in the middle of the noisy, buzzing port town of Thessaloniki. There were many immigrants from all over the Balkans who brought their beautiful costumes and music with them. I was very privileged to see and hear them perform in the streets during ‘panigyria’. Then, I moved to another great city: London. Cities are amongst the most interesting sonic environments. They have their own rhythms, acoustics and characteristic sounds.
I think that being born in Greece is like waking up suddenly with an ancient sculpted head on our laps made of the finest marble; it is a beautiful, precious head made with devotion and artistry, which contains all the wisdom of our ancestors. But it’s also unbearably heavy and we don’t know where to put it. We don’t know how to answer to this ‘head’ when it asks us: ‘What are you doing now with the knowledge we gave to you?’ What I mean to say is that I am very interested in musical innovation but also recognise that there is a great cultural past which I cannot ignore. All the musicians I respect have created works of incredible ingenuity, beauty and invention by engaging with contemporary concerns as well as with tradition.
I find inspiration in everything, from insect copulation rituals to galaxies. I’ve recently been interested in interference caused by mobile telephones. When you listen to electromagnetic crackles on your own speakers, you know that somewhere, someone is reaching someone else on the phone, but all you hear is strange groovy beats. Their telephone interaction creates music, it is a kind of electroacoustic performance which happens spontaneously and unpredictably".

- - _ - -

tell me now, so i'll know


Η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί. Ξέρεις τι είναι να σε ξυπνάει ένας φίλος με μια τηλεόραση στην αγκαλιά [και να τον κερνάς ελληνικό καφέ φτιαγμένο στην κατσαρόλα –γιατί δεν έχεις προλάβει να πάρεις μπρίκι]; Και μετά να ανοίγεις το e-mail σου και να βλέπεις την κ. Λουκά σαν τη μαμά του Paddington με τη LifO σε πλαστική σακούλα;
O Burial στη διαπασών, μου χτύπησαν οι δίπλα το κουδούνι για να ρωτήσουν τι είναι [τέτοιοι γείτονες, ούτε παραγγελία!]. Ο δίσκος του Burial είναι το Blue Lines των 00s, τελεία.
Οι Blend Sextet την Τρίτη το βράδυ στο Gagarin, με δωρεάν είσοδο, απόψε η τετράδα των Dread Astaire, Gardenbox, Victory Collapse, Mahakala [με 10 ευρώ, μαζί με το 7ιντσο που θα κυκλοφορήσουν σαν ενθύμιο της βραδιάς].
Το ρυζόγαλο στο γαλακτοπωλείο της Τσαμαδού zuper.
Έρχονται LCD Soundsystem και Panda Bear; Αμήν.
[ηλία, thanx για τη φωτο]

Πέμπτη 22 Μαρτίου 2007


ανάσες των λύκων. αγγελάκας-βελιώτης. χθες το βράδυ σε ένα γεμάτο χώρο, με φανατικό κοινό. με το υλικό απ' το άλμπουμ τους [που δεν παλιώνει, αλλά το εκτιμάς όλο και πιο πολύ όσο περνάει ο καιρός -στην αρχή δεν μου άρεσε τόσο...]. τα καινούργια κομμάτια τους που θα κυκλοφορήσουν το φθινόπωρο ρυθμικά και εξωστρεφή, εξαιρετικά. τα βίντεο του βελιώτη επίσης. χορταστική βραδιά, σχεδόν τρεις ώρες. όσοι χώρεσαν πέρασαν σίγουρα καλά.
[φωτο Σπύρος Σιμωτάς]


cat love story
η γνωριμία, ο έρωτας, η απώλεια. η συγκατοίκηση με ένα γάτο έχει όλα τα χαρακτηριστικά του μελοδράματος –για τους μοναχικούς ανθρώπους.

γνωριστήκαμε στις 22 ιουλίου του 1982. η μαρινέλλα γιόρταζε μια δισκογραφική της επέτειο και στο σπίτι του αντύπα της polygram στην ανάβυσσο ήμασταν παρόντες άπαντες. alegria στην ατμόσφαιρα. η χαρά της γιορτής. εδέσματα. τούρτες. σαμπάνια. δεν θυμάμαι αν ήταν κυριακή ή τετάρτη, αλλά δεν ξεχνώ ότι κατά τη διάρκεια του πάρτι είχα την απροσδιόριστη αίσθηση ότι κάποιος με παρακολουθεί…γύριζα χαρούμενη και γελαστή από παρέα σε παρέα. λέγαμε όλες αυτές τις χαριτωμένες ανοησίες που ανταλλάσσει κανείς σε κοσμικοκοινωνικές συγκεντρώσεις. κοιτούσα δεξιά, αριστερά, πίσω μου. αλλά τίποτα. το συναίσθημα, εκεί. και ο μυστηριώδης «κάποιος» αόρατος. ώσπου κάθισα. και τότε ήρθε…μια χνουδωτή μπάλα ήρθε και κούρνιασε στο αριστερό μου πόδι. ένα γατί μαύρο-άσπρο με ροζ μύτη. το σήκωσα. ένα χέρι έφτανε. αγκαλιές, φιλιά. το πήγα στην κυρία του σπιτιού. μου είπε ότι η γάτα τους γέννησε πριν από ένα μήνα και αν ήθελα, να μου το χάριζε. ήθελα. κάτι η ταύτιση των ζωδίων μας (είμαστε δίδυμοι και οι δύο), κάτι το σημαδιακό της ημερομηνίας (κάθε 22 ιουλίου ο μέγας αλέξανδρος «γιορτάζει» εδώ και αιώνες τα γενέθλιά του), κάτι γιατί μ’ αρέσει που επέλεξα ανάμεσα στο πλήθος των καλεσμένων, βρέθηκα αργότερα, χωρίς να το συνειδητοποιήσω καλά-καλά, σε ένα αυτοκίνητο γνωστών μου, που προθυμοποιήθηκαν να με πάνε σπίτι μου στο κουκάκι, με ένα γατί κολλημένο πάνω μου σαν χαλκομανία και μία σακούλα με άμμο, μπισκότα, κροκέτες και ένα κουτί γάλα. άπλωσα την πραμάτεια στην κουζίνα. και πήγα για ύπνο…
το πρωί κατάλαβα τη διαφορά…με τον πρώτο βήχα είδα ένα τόσο δα πλασματάκι –που το είχα ξεχάσει στο μεταξύ- να τρέχει σαν τρελό. στην αρχική διαδικασία της μέρας (μια λίμνη καφέ-μισό πακέτο τσιγάρα) ένας τρομαγμένος γάτος έκανε φούρλες και ζούρλες ανεξέλεγκτες. στα διαλείμματα κοιταζόμασταν. έτσι άρχισε η κοινή μας ζωή…
τον πρώτο καιρό ήμασταν όλο βόλτες. τον έβαζα σε μια ψάθινη κρεμαστή τσάντα που είχα φέρει απ’ τη μπομπάσα της κένυα, και κάναμε εκδρομές στο σπίτι της της αδελφής μου στη γλυφάδα και επισκέψεις σε σπίτια φίλων. τακτικότατα πηγαίναμε και στο διπλανό μου σπίτι. το σπίτι της μαμάς μου. εκεί, μαζί με τη γιαγιά μου, κάναμε χάζι τον «μικρό» που σαλτάριζε πάνω στα τραπέζια και όπου αλλού ήθελε. έπαιζε. το γλεντούσαμε. στο μεταξύ, με την ευχέρεια επιλογής που είχε, διάλεξε και το όνομά του. του έλεγα διάφορα ονόματα. με κοίταζε με το γνωστό –αλλά άγνωστο σε μένα τότε- αυτισμό των γάτων. μόλις όμως άκουγε το όνομα «ντέμιαν», κούναγε αυτί. δεξί, ή αριστερό, εναλλάξ. μάλιστα. το βρήκαμε…κι έτσι ο έρμαν έσσε, ο αγαπημένος συγγραφέας της φυλής των καλλιτεχνών, έγινε ο νονός του γάτου…
και ο ντέμιαν μεγάλωνε και γινόταν όμορφος σαν ζωγραφιά. ούτε μία πινελιά παραπανήσια. και είχε και αυτή τη φοβερή ροζ μύτη. και μάτια σαν πιατάκια του καφέ, που με κοιτούσαν με αγάπη τρισδιάστατη. και ο καιρός περνούσε. ο ντέμιαν είχε γίνει πια μέρος της καθημερινότητάς μου. μέλος της οικογενείας μου. και ο καθένας τους είχε και από ένα κωδικό όνομα. «πιτσιρίκι» τον έλεγε ο μπαμπάς μου. η μαμά επέμενε στην ελληνική εκδοχή του ονόματός του. τον αποκαλούσε «δαμιανό». μια μέρα μία από τις αδελφές μου με ρώτησε: «τι κάνει αυτό το χνουδωτό θρίλερ που έχεις στο σπίτι σου;» «το μωρό της ρόζμαρι κάνει», της απάντησα. του ’μεινε κι αυτό…όσο για τους φίλους, ο κωδικός του ήταν «ο γάτος αγάπης» και «ο επιθεωρητής γαβέρης».
και η ζωή κυλούσε με τους συνήθεις επαγγελματικούς ρυθμούς. πήγαινα στη μυτιλήνη για να γυρίσουμε το «γυμνό κορίτσι». έφευγα για το φεστιβάλ θεσσαλονίκης για να δούμε το «ρεμπέτικο», μια ταινία ζωής για όλους μας. είχα τα θεατρικά μου. έγραφα τις συνεντεύξεις μου στο «τηλέραμα». αγύρτευα κιόλας, σαν κοπέλα που ήμουν κι εγώ τότε. όλα τα έκανα. και το βράδυ, επιστροφή στο σπίτι. και ο ντέμιαν πάντα εκεί. εξομολόγος μου. να του τα λέω όλα. για πρώτη φορά ανακάλυπτα πόσο σημαντικό είναι να σε ακούει κάποιος, ακόμα και όταν έχεις ζόρικες ιστορίες να τους πεις για ζορισμένες καταστάσεις. συνήθως –και αυτό το έμαθα καλά- όταν ο απέναντί σου οσφραίνεται «πρόβλημα», πρώτα σε κοιτάζει με εκείνη τη ματιά που υποδηλώνει: «ατενίζω στον ορίζοντα της αδιαφορίας» και ύστερα λέει: «λοιπόν, βικάκι μου, τα λέμε. να τηλεφωνηθούμε από δευτέρα…». ο ντέμιαν, ωστόσο, με άκουγε πάντα. κουνούσε αυτί. κουνούσε ουρά. είχαμε τα δικά μας νεύματα. το δικό μας μυστικό κώδικα επικοινωνίας. τα λέγαμε. κι ύστερα, εξαντλημένοι, πηγαίναμε για ύπνο. στο ίδιο κρεβάτι, εννοείται. και αυτό το είχε διαλέξει. κοιμόταν στα πόδια μου. το πρωί ξυπνούσαμε σαν φιγούρα τράπουλας. «καλημέρα, γιαβρί μου», έλεγα. «πάμε για ζωή. πάμε για δουλειά».
στις 9 μαΐου 1984 πέθανε η γιαγιά μου. σπάραξα. για χρόνο αόριστης διάρκειας με φώναζε «μαμά». καμία ψευδαίσθηση. ο ήχος ήταν καθαρός. αναπαραγωγή υποθέτω του ήχου που άκουγε. δεν ξέρω. πάντως, γεγονός είναι ότι μέρα με την ημέρα γινόμασταν απαραίτητοι ο ένας στον άλλο. αλλά και πάλι έφευγα. το παρίσι και το λονδίνο ήταν το κάτι σε πρόχειρο. και με την πρώτη ευκαιρία πήγαινα εκεί που αγαπούσα. στον ινδικό ωκεανό. και από τον ισημερινό γύριζα πάλι στο κουκάκι. στο σπίτι μας. «εκείνος» με αντιμετώπιζε επιτιμητικά στην αρχή και με την αγάπη των τριών διαστάσεων στη συνέχεια. και το πολύ γνωστό πια σάλτο στην αγκαλιά μου. γραπωνόταν με όλη του τη δύναμη στον αριστερό μου ώμο. ένιωθα τα νύχια του. και εγώ χάιδευα το «μωρό της ρόζμαρι» σαν να ήθελα να περάσω μέσα από τη γυαλιστερή του μαύρη γούνα το χέρι μου, να φτάσω στην καρδούλα του, που χτυπούσε σε ρυθμούς ροκ εν ρολ.
και ο χρόνος έτρεχε με ξέφρενους ρυθμούς. κι εμείς γινόμασταν όλο και πιο «ένα». μοιραζόμασταν τα πάντα. επαγγελματικές επιτυχίες. κεσάτια στη δουλειά. λεφτά και οδυνηρές αφραγκίες. καθόλου δεν με ένοιαζε που ανάμεσα σε ένα πακέτο τσιγάρα και μια κονσέρβα εγώ, η φλογερή καπνίστρια, διάλεγα το δεύτερο. ο ντέμιαν έπρεπε να φάει καλά, να έχει και τις λατρεμένες κροκέτες του και ό,τι τραβούσε η ψυχούλα του. δεν είχε άλλον από μένα να τον νοιάζεται έτσι. σιγά σιγά όμως «κολλούσα» όλο και πιο πολύ απάνω του. έμενα πιο πολλές ώρες στο σπίτι. για διασκέδαση ούτε λόγος πια. ο τυφώνας «μοντελοκατάσταση» που είχε ενσκήψει, σε συνδυασμό με τα πάρτι δημοσίων σχέσεων, με έκαναν να βαριέμαι αφάνταστα. κάθε «μουρλοκακομοίρης» έκανε πάρτι γενεθλίων δύο τρεις φορές το χρόνο για να έχει να λέει μετά: «οι παπαράτσι λεηλατούν την προσωπική μου ζωή». σπίτι. με τον ντέμιαν. την τηλεόραση και τα γραφτά μου. άφηνα χωρίς λύπη πίσω μου «τις μέρες του κρασιού και των λουλουδιών». μεγάλωνα. αυτό ήταν όλο. και το ’ξερα. και το ’λεγα και στον ντέμιαν. «βρε, εγώ γερνάω κι εσύ μπουμπουκιάζεις. πες μου το μυστικό σου». και εκείνος δεν απαντούσε. έδινε και έπαιρνε αγάπη. τι άλλο ήξερε;
έμαθα εγώ…στις 18 αυγούστου του 1995 πέθανε ο πατέρας μου. ρήμαξα. μια σελίδα της παιδικής μου ηλικίας έκλεισε με πολύ βίαιο τρόπο. «πρόσεξε κακομοίρη μου», δήλωσα στον ντέμιαν, «αν με πεις μπαμπά, θα φας όλο το ξύλο που δεν έφαγες στα τόσα χρόνια της γνωριμίας μας».
δεν με είπε μπαμπά…
κατόπιν κοινής συμφωνίας –της δικής μας μυστικής επικοινωνίας- αρχίσαμε να οργανώνουμε τη ζωή μας από την αρχή. τώρα αφιέρωνε πολλές ώρες στον ύπνο του. έτσι έγινε και ο περίφημος «λόφος ντέμιαν». χωνόταν κάτω από τα σκεπάσματα όταν κρύωνε και έκανε ένα βουναλάκι με το σώμα του. εγώ για να ξεχάσω το ’ριξα στην κηπουρική. από κοντά αυτός, ό,τι κι αν έκανα. και έτσι περνούσαν καλοκαίρια και χειμώνες, χριστούγεννα και πάσχα. οι προσωπικές μας επέτειοι και οι γιορτούλες που κάναμε σπίτι με τους λιγοστούς πια φίλους μας. τους πολλούς δεν τους επέτρπε ούτε ο χώρος μου, ούτε η επιλογή του «αφέντη» μου. απεχθανόταν οποιαδήποτε υποψία φλερτ στην ατμόσφαιρα. αλλιώς, πήγαινε, ήρεμα στον «υποψήφιο», τον μύριζε και ύστερα του έδινε μια «ουριά», που υποθέτω θα θυμάται ακόμα ο άνθρωπος…λοιπόν, αδελφοποιητοί ή τίποτα…ας είναι…
ώσπου ήρθε κι αυτό. μας έμελλε να ζήσουμε αντάμα τον πιο καυτό ιούλιο από το 1878. τότε που άρχισαν οι επίσημες μετρήσεις θερμοκρασίας. λοιπόν: 1998. και γυναίκα και γάτος –αυτοί οι δύο που κάνουν μια μεγάλη διαδήλωση σε ένα μικρό σπίτι, παίζουν ρόλο και των 40 παίδων στο καμίνι. εγώ στη γνωστή θέση. γράφω στο γραφείο μου. ο ντέμιαν στον καναπέ δίπλα μου κοιμάται. ξυπνάει και βγάζει φωνή μεγάλη: «αααχ». φεύγει σφαίρα στον «κήπο» και επιστρέφει κουτσαίνοντας! μου ρίχνει μια περίλυπη ματιά και κουρνιάζει στα πόδια μου. «μαμά, πονάω, μαμά». τότε ήταν που άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. ο ντέμιαν δεν τρώει. μόνο νερό πίνει. αυτός που σαλτάριζε κάθε πρωί στον πάγκο της κουζίνας, μπας και χάσει καμιά λεπτομέρεια από το φτιάξιμο του πρωινού καφέ, τώρα κινείται ελάχιστα. και κοιμάται μόνο στα θερινά ανάκτορα. έτσι λέγαμε το κάτω μέρος του κρεβατιού μου, όπου κοιμόταν τα καλοκαίρια για δροσιά. τώρα πάω εκεί μαζί του κι εγώ. του λέω ιστορίες για τη μπομπάσα, το καλοκαιρινό παλάτι του φαρούκ, που είχα επισκεφθεί στην αλεξάνδρεια της αιγύπτου. χαμπάρι. και μια θλίψη…παναγιά μου. και εμένα να με κυνηγούν πάλι οι οιωνοί και να τρέχω να τους ερμηνεύσω. πάλι, 22 ιουλίου, έρχεται σπίτι ο πέτρος, ο ιατρός μικρών ζώων. τον βρήκε σε απόλυτη εξάντληση. κάτι για τα δόντια του, μου είπε. μια πληγή στο στοματάκι του. γι’ αυτό δεν μπορούσε να φάει. είναι και 16 χρονών.
είναι και η ζέστη. μου άφησε κάτι τροφοτονωτικές κρέμες. μία συνταγή για αντιβίωση. έφυγε αυτός. έτρεχα στα φαρμακεία εγώ. και στο pet shop. για κονσέρβες ιατρικού τύπου αυτή τη φορά. εγώ που σιχαινόμουνα (και πάντα τις σιχαίνομαι) τις ενέσεις προσπαθούσα «με ενέσιμο τρόπο» να του δώσω μια στάλα τροφής. αρνείται. αυτός που σιχαινόταν από μια σταλιά το γάλα, τώρα το πίνει. και είναι τόσο μεγάλη η ζέστη, που το γάλα γίνεται αμέσως γιαούρτι. ήταν η πρώτη φορά που σιχάθηκα το σπίτι μου, έτσι έκθετο στον καιρό που είναι. φωτιά…
σε κατάσταση της πυρκαγιάς μπαινόβγαινα. κυριακή. με την ίδια κυριακάτικη συνέπεια τρία χρόνια τώρα, πάω με τη μαμά μου στο κοιμητήριο στον μπαμπά μου. «μάνα», της λέω, «το παιδί τη βγάζει-δεν τη βγάζει. κατάλαβες τώρα γιατί δεν θα τρελαθώ ποτέ; Θάνατος ρε, είναι παντού». «παιδί μου, παιδιά μου», ψέλλισε και μου έσφιξε το χέρι έτσι μόνο εκείνη ξέρει να το κάνει. πάω σπίτι με την ψυχή στο στόμα. ο ντέμιαν με περίμενε, όπως πάντα. «σαν σβησμένα» του πια πόδια ο λιπόσαρκος. στέκεται. τρέμει. πέφτει. σηκώνεται. πώς έγινε έτσι ο τετράπαχος γάτος μου; βάζω να ποτίσω. μ’ ακολουθεί. από κοντά μου πάντα αυτός. μα πώς το κάνει; της φύσης τα μυστήρια…
αυτός που δεν είχε το νερό ως το καλύτερό του, δέχεται τώρα να του βρέξω το φλογισμένο του μέτωπο. έτσι μας βρήκαν τα μεσάνυχτα. πέρασαν κι αυτά. και φτάσαμε στην τελευταία πράξη. της αγίας παρασκευής και ξημερώνοντας του αγίου παντελεήμονα η χάρη, στις τρεις τα ξημερώματα, ο ντέμιαν με ένα αχ στα χέρια μου ξεψύχησε. αυτό ήταν. τετέλεσται. κι εγώ η παραλογισμένη να το χτενίζω το γατί μου και να του λέω: «άφτιαχτο κι αστόλιστο του χάρου δεν σε δίνω. και τώρα πάω μια βόλτα κι άμα γυρίσω, ξέρεις εσύ».
άρχισα να κυκλώνω τα τετράγωνα. νύχτα. ζέστη. σκατά. πρώτη σκέψη: «και τώρα θα πάω στα νησιά γκαλαπάγκος». δεύτερη σκέψη: «μα δεν είδες, χριστιανή μου, στις ειδήσεις που κάηκαν όλα εκεί πέρα; πού πας;». πάω στον ντέμιαν. με περίμενε στο κρεβάτι, έτσι όπως τον είχα αφήσει. τελευταίες διαδικασίες: τυλίγω με μια πετσέτα το ακόμα ζεστό κορμί του. κι εδώ η μνήμη πανηγυρίζει την απώλειά της…τι έκανα εγώ στον κήπο με τις πικροδάφνες; τι ήθελαν κάτι στραβωμένα κουτάλια στα χέρια μου; γιατί οι μπάτσοι που έτρεχαν αλλόφρονες στη συγγρού για μια βόμβα που έβαλαν παρακάτω με κοιτούσαν με κατανόηση; κι επιτέλους, «εγώ η άλλοτε χρυσαφένια γυναίκα» γιατί πήγαινα κόντρα στο ρεύμα της κυκλοφορίας στις πέντε γέφυρες η ορφανή στους πέντε δρόμους; πέρασα τον πιο «καθημαγμένο» αύγουστο, από την απώλεια του πατέρα μου και μετά. και όλοι φευγάτοι. στις διακοπές τους. ή όπου αλλού…άκουσα τον ήχο της σιωπής. εκκωφαντικός.
ένα χρόνο μετά ό,τι απόμεινε από τον ντέμιαν είναι η ιατρική γνωμάτευση: «νεφρική ανεπάρκεια». ένα μουστάκι του που βρήκα όταν και άμα αποφάσισα να καθαρίσω το σπίτι. το κόλλησα στο ημερολόγιο του γάτου. οι ημεροδείκτες πέφτουνε, όπως και οι κορνιζαρισμένες φωτογραφίες γύρω μου. παντού. ακίνητος ο χρόνος. σαν κυκλωμένο τετράγωνο. φτιάχνω το σάκο μου πάλι. αύριο φεύγω για την «εξωτική» καβάλα. με περιμένει η μιρέλλα παπαοικονόμου και το καινούργιο της σήριαλ. millennium. στο σταρ. στο σπίτι. «ουδέν πρόβλημα», ξέρω. κανείς πια δεν θα περιμένει την επιστροφή μου. σαν «αμέρικαν γκράφιτι». οι τίτλοι ζωγραφίζονται. ο ντέμιαν θα’ ναι έτσι κι αλλιώς μαζί μου, όπου κι αν πάω. κι έχουμε κάτι γέλια να κάνουμε…μα κάτι γέλια…
[της βίκυς βανίτα. όπως ακριβώς δημοσιεύτηκε το σάββατο 4.12.99 στο symbol. και στη σημερινή lifo]
----για τον έντεκα.


στις 19/4 o max richter, στις 29/6 οι cocorosie, στις 5/7 oι beirut [μαζί με sophie solomon και calexico], έρχονται και stooges+mudhoney...κι άλλα πολλά. σύντομα.

hole in the water

Μα τι στο καλό θέλει πια αυτό το κοινό για να βγει απ’ το σπίτι του; Υποτίθεται ότι η Αθήνα έχει καλό κοινό. Υποτίθεται. Γιατί μετά την αποκαρδιωτική προσέλευση στην [εξαιρετική] βραδιά της Poeta, μάλλον ξαναγυρνάμε στη διαπίστωση του Μ.: «αρχίδια κοινό, αυτοί που ακούν τα εναλλακτικά κάθονται στο σπίτι τους και βλέπουν dvd, ούτε καν σινεμά δεν πάνε πια, εναλλακτικός=μούχλα. Κάθονται όλο το βράδυ και μιλάνε μεταξύ τους, on line, γαμώ το messenger μου γαμώ. Άσε που όλοι σχεδόν γράφουν μουσική πια, ΟΛΟΙ, κάθονται στο σπίτι τους και ετοιμάζουν κομμάτια. Μετά τα περνάνε στο myspace και στέλνουν ομαδικά bulletins για να ακούσεις τη δουλειά τους. Είναι η πιο αυτιστική σκηνή του κόσμου, όλοι για την πάρτη τους, μόνοι. Κλεισμένοι στο σπίτι τους». Είχαμε μαλώσει, αλλά το σχεδόν άδειο gagarin με αποστόμωσε. «Ποιοι εναλλακτικοί ρε; Δώστους Scorpions και πάρτους της ψυχή». Την ίδια ώρα με τα ονόματα της Poeta, στον Μικρόκοσμο έπαιζε το συγκρότημα του Segka, δεν ξέρω αν είχε καλύτερη τύχη, αλλά όταν οι Pavlov’s Dog γεμίζουν το gagarin ασφυκτικά – δεν μου φταίνε οι άνθρωποι, αλλά είναι συγκρότημα για τους συνομήλικους του πατέρα μου- μάλλον κάτι δεν πάει καλά [ούτε οι Trail Of Dead δεν είχαν τόσο κόσμο]. Και εδώ δεν πιάνει το επιχείρημα ότι η γενιά των πενηντάρηδων είναι στερημένη από συναυλίες, γιατί δεν είχε μόνο παλιοροκάδες στο gagarin. Είχε και τριαντάρηδες και εικοσάρηδες που είχαν πάει ν’ ακούσουν το Ju-li-aaaa.
Σημασία έχει ότι μόνο το παλιό ροκ γεμίζει χώρους, κι όσο πιο παλιό, τόσο πιο σίγουρη η επιτυχία. Εννοείται ότι είναι εξασφαλισμένο το sold out στο φεστιβάλ των Scorpions -και στα ραδιόφωνα θα ακούγεται το Still Loving Youuuu και το Julia μέχρι να αντικαταστήσουν τον εθνικό ύμνο.
To the point. Οι Neon είναι ένα πολύ ελπιδοφόρο νέο σχήμα, εμφανίστηκαν με φυσικά όργανα [μουσικό πριόνι, κιθάρα, μελόντικα, μπαγλαμά] και άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις. Για τον Σ. δίπλα μου ήταν το highlight της βραδιάς. Ο Spyweirdos θα ενθουσίαζε σε φεστιβάλ του εξωτερικού, δεν είναι τυχαία η συνεργασία του με το Murcof. Εξαιρετικά κομμάτια. Περιμένω με ανυπομονησία την εμφάνισή του στο ICA στο Λονδίνο τον επόμενο μήνα, περισσότερο για να ακούσω τη γνώμη των άγγλων -που είχαν ξετρελαθεί με τον Murcof. O Peekay Tayloh ήταν στην καλύτερη στιγμή του μέχρι τώρα. Ξεκίνησε με drum’n’bass και όσο εξελισσόταν το set του γινόταν και πιο house, με δυνατούς ρυθμούς για χορό, που σε ένα γεμάτο χώρο θα ήταν ιδανικοί, γιατί θα ξεσήκωναν. Σε ένα άδειο gagarin με τις συνήθεις φιγούρες τριγύρω ήταν σαν πάρτι μεταξύ φίλων, μια χαρά δηλαδή, αλλά για τον καλλιτέχνη μάλλον αποθαρρυντικό…
Αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν η πρώτη βραδιά της Poeta Negra σε μεγαλύτερο χώρο απ’ ότι συνήθως, ήταν ακόμα πιο αποθαρρυντικό.
To sum up, γάματα. Χωρίς τον κόσμο να σε στηρίξει επιστρέφεις εκεί από όπου ξεκίνησες. Μια τρύπα στο νερό.

[φωτο σπύρος σιμωτάς]

και μια απάντηση:

Καλημέρα Τάσο,
Μόλις διάβασα το post σχετικά με τη συναυλία της Poeta Negra και πραγματικά στεναχωρήθηκα...βασικά με τον εαυτό μου, αλλά και γενικότερα. Εδώ και αρκετά χρόνια (είμαι 32) έχω σταματήσει να πηγαίνω σε συναυλίες, ο πρώτος λόγος ήταν οι οικονομικές δυσκολίες. Μετά βέβαια, πέρασα κι εκείνη την κρίση του κριτικού, όπου σε όποια συναυλία κι αν πήγαινα, δεν περνούσα καλά γιατί όλα μου έφταιγαν, πολλές φορές βέβαια και δικαιολογημένα. Βέβαια όλα αυτά προσπάθησα να τα αλλάξω από τη μέρα δημιουργίας ενός γκρουπ...όπου συνειδητοποίησα πως αν δεν υποστηρίξουμε όλοι εμείς οι SUPER μουσικοί, τους υπόλοιπους SUPER μουσικούς αυτής της χώρας, τότε ζήτω που καήκαμε. Έτσι προσπαθώ να προτρέψω και τους άλλους 2 του γκρουπ, να βγούμε λίγο από το καβούκι μας, κατάφερα να πάμε σε Monika, My wet calvin και Mary and the Boy και πιθανόν να πάμε αύριο Film με Gad...Όλα αυτά βέβαια είναι και λίγο πούστικα, με την έννοια ότι θα έρθω εγώ στη συναυλία σου, θα ήθελα να έρθεις κι εσύ...Έτσι κλεινόμαστε στο σπιτάκι μας και βαυκαλιζόμαστε με το τι συμβαίνει με την πάρτη μας στο myspace. Ένα παράπονο που έχω από εσάς τους γραφιάδες (και δε μιλάω για κάποιον συγκεκριμένα, αλλά συνολικά) του ανεξάρτητου κινήματος, είναι ότι κι εσείς γυρίζετε γύρω από τα ίδια, πόσες φορές ακόμα θα διαβάσω για τα ίδια και ίδια ονόματα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν το αξίζουν, αλλά ρε γαμώτο υπάρχουν και κάποια άλλα γκρουπάκια, που με πολύ κόπο, χωρίς κανένα γνωστό και χωρίς το απαραίτητο outing, δε βρίσκουν καμία σχεδόν πόρτα ανοιχτή...και τις περισσότερες φορές ούτε καν ακούν το demo τους.
Όπως και να είναι όμως τα πράγματα, είπες τρομερές αλήθειες στο συγκεκριμένο post, που θα πρέπει να μας απασχολήσουν όλους, αν θέλουμε να μιλάμε κάποια στιγμή για την ανεξάρτητη ελληνική σκηνή, κι όχι για μπούρδες...Το Myspace είναι ένα μέσο, για να μας φέρνει πιο κοντά (μήπως τελικά μας απομακρύνει?), αλλά δε φτάνει μόνο αυτό...όλοι μας, κοινό, μουσικογραφιάδες-κριτικοί και "μουσικοί" (ναι-ναι εντός εισαγωγικών) θα πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ ακόμα...να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο και να κοιτάξουμε πέρα από τη μύτη μας...

Τρίτη 20 Μαρτίου 2007

fried love

fry the love, then take a deep breath and cry: you know she's not coming back!
[απ' τις συνταγές στο site του bogdan raczynski]
300: τζίφος. μόνο μια σκηνή αποκεφαλισμού μου έμεινε [η πιο συγκινητική της ταινίας].


Κυριακή 18 Μαρτίου 2007

white birch

στο βίντεο seer believer των white birch ο τραγουδιστής τους ola fløttum μάζεψε αποσπάσματα από τα προσωπικά του super8 από τη μέρα που γεννήθηκε μέχρι σήμερα σε ένα τρίλεπτο βιντεοκλίπ αναμνήσεων, σκηνοθετημένο απ' τον eskil vogt. χρειάστηκε 33 χρόνια να ολοκληρωθεί, κάτι ανάλογο με το tarnation, χωρίς την άρρωστη μάνα. το seer believer είναι από το δίσκο come up for air [του 2005], το παρακάτω κομμάτι είναι από το πρώτο άλμπουμ τους star is just a sun [2002]:
[thnx, μαντώ...]
silly malone

χόλι σιτ

ten for my i-pod
va-yuria 2006
cocorosie-the adventures of ghosthorse and stillborn
ariel pink's haunted graffiti-glass shrimp radio show
john maus-songs
holy shit-stranded at two harbors
the aliens-astronomy for dogs
peter, bjorn & john-writers block (with bonus cd)
two lone swordsmen-wrong meeting
kiss the anus of a black cat-an interlude to the outermost
spyweirdos-ten numbers
εμπρός στο δρόμο που άνοιξε ο ariel.
σήμερα, και με αφορμή τα αισθήματα λατρείας που μοιραζόμαστε με μία φίλη και δύο αγνώστους στο slsk [ο ένας ισραηλινός] για τον ariel pink, προσπάθησα να εντοπίσω τι ακριβώς είναι αυτό που τον κάνει ακαταμάχητο [παρόλο που και παράφωνος είναι, και μονότονος, και με στοιχεία που αν υπήρχαν στη μουσική οποιουδήποτε άλλου θα τον είχα σταματήσει στο πρώτο κομμάτι].
δεν μπορώ να προσδιορίσω τι με ενθουσιάζει τόσο στην σαρκαστική freak ποπ του [σήμερα βρήκα ένα live ep με τίτλο glass shrimp radio show] αλλά με έκπληξη ανακάλυψα ότι εμφανίστηκαν κι άλλοι με παρόμοιο ήχο, ο ένας μάλιστα είναι φίλος του, τον λένε john maus και είναι ίδιος κι απαράλλαχτος. ο άλλος λέγεται holy shit. holy shit! αν το μεταφράσεις στα ελληνικά ακούγεται σαν τίτλος από βιβλίο του αείμνηστου πετρόπουλου. αυτός ο τύπος που κλέβει ριφ από κομμάτια-ωδές στη μαλακία έχει το πιο ωραίο όνομα που άκουσα τελευταία, μετά φυσικά από τους -χωρίς συναγωνισμό- kiss the anus of a black cat [οι οποίοι έχουν επίσης νέο δίσκο και μάλιστα πολύ καλό!].
εδώ που γράφω οι μυρωδιές είναι μαΐου και όχι μαρτίου -γιασεμί και βιολέτες- έξω ακούγεται γκιώνης και μόλις πρόσεξα ότι ο john maus παίζει πλήκτρα στους ariel pink's haunted graffiti. έτσι εξηγούνται όλα...[στη φωτο ο holy shit και ο ariel;]
holy shit-written all over your face

Σάββατο 17 Μαρτίου 2007

καμπί καμπί

επίσκεψη σε έκθεση με έργα τέχνης χθες το βράδυ. σε ξενοδοχείο του κέντρου.
έργα τέχνης; μπαίναμε και βγαίναμε σε δωμάτια με έργα αδιάφορα [με δύο τρεις εξαιρέσεις]-αδιάφορα για εμάς τους αδαείς, αλλά υποτίθεται ότι η τέχνη είναι ΚΑΙ για τους αδαείς, δεν χρειάζεται να έχεις κάνει διατριβή για να διαπιστώσεις ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ούτε να φοράς κόκκινα κοκάλινα γυαλιά και μαύρα ρούχα για να μπορείς να σχολιάσεις. κάθε χρόνο και χειρότερα; στον πρώτο όροφο μέσα στον συνωστισμό πέτυχα τον θ. που σίγουρα δεν είναι αδαής, και ακολούθησε η κλασική διπλωματική στιχομυθία, η οποία καταλήγει [σχεδόν] πάντα σε ανακουφιστικό θάψιμο:
-πήγες στον τρίτο;
-πήγα, εσύ;
-κι εγώ. και τι είδες;
-καλά ήταν, εσύ;
-καλά κι εγώ, οι υπόλοιποι, καλά;
-κι οι υπόλοιποι καλά, εδώ τριγύρω. στα δωμάτια μπήκες;
-και πώς σου φάνηκαν;
-εμένα χάλια μαύρα. πολύ γεροντίλα, σαχλαμάρα και χάσιμο χρόνου ρε φίλε.
τι άλλο να πεις; δυο φράσεις και σε κάλυψε πλήρως. συμφωνείς πίνεις μια μεγάλη γουλιά απ' το ποτό του σπόνσορα, το ακουπάς στον πάγκο με τα γεμάτα ποτήρια, αρπάζεις τους φίλους σου και το βάζεις στα πόδια.
μέσα στην αναμπουμπούλα δεν πρόλαβα να πω στον α. ότι λυπήθηκα πολύ για το θάνατο του σκύλου του.
μια χαμένη βραδιά. πήγα για ύπνο απ' τις 12 και άφησα το καμπί καμπί να παίζει στο laptop μέχρι το πρωί...
καμπί καμπί

νο χόλιντεϊς δις γίαρ

δύο makavejiev και το if..., έρχονται από criterion. τον ιούνιο.
επειδή μου έγινε μια πάσα από τον πιτσιρίκο για τις αγαπημένες ταινίες μου, γράφω αυτές που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό:
the passion of joan of ark [dreyer]
θίασος [αγγελόπουλος]
the royal tenenbaums [anderson]
the naked island [shindo]
blade runner [scott]
ευδοκία [δαμιανός]
la stranda [fellini -τίποτα άλλο από φελίνι]
the nightmare before christmas [και ο ψαλιδοχέρης, burton]
happiness [solondz]
ο καιρός των τσιγγάνων [κουστουρίτσα]
sunrise, a song of two humans [murnau]
1900 [μπερτολούτσι]
brazil [gilliam]
spirit of the beehive [erice]
a woman under the influence [cassavetes]
το τελευταίο ψέμα [και η στέλλα, κακογιάννης]
seven [και το fight club, fincher]
κι άλλα αμέτρητα...
[η μπάλα στους sensual monk, mouxlaloulouda, silent stelios, gsus_saved, art attack]

λάθος συνάντηση

όσοι ξέρουν τι εστί two lone swordsmen δεν θα πιστεύουν στα αυτιά τους! το wrong meeting είναι ένα garage/ροκαμπίλι άλμπουμ που θα μπορούσε να είχε φτιάξει ο τζον σπένσερ. είχαν κάνει στροφή ήδη στο from the double gone chapel, αλλά αυτή τη φορά μιλάμε για μεταμόρφωση. δίνω ένα δείγμα μετά φόβου γουμπ σέριφ, γιατί μου την έπεσε ήδη μια φορά για τις κοκορόζι.
[λοιπόν, τα νέα άλμπουμ της bjork και των radiohead θα τα δώσω στο τέλος της επόμενης εβδομάδας ολόκληρα και ετοιμαστείτε να μου φέρνετε cd στη φυλακή -δεν καπνίζω...].
anyway, η ανακοίνωση των two lone swordsmen αναφέρει τα εξής:
Following on from the success of their last album, From the Double Gone Chapel, Two Lone Swordsmen return and the evolution of their sound continues, as Andrew Weatherall says: “It’s a real extension of the last one. And it’s still got that wonky charm we do so well, but it’s a bit more structured.”
Generally credited with inventing indie dance through his work with Primal Scream, Flowered Up and My Bloody Valentine he pioneered the crossover between big electronic beats and equally big guitar chords. His fondness for good old fashioned rock ‘n’ roll is celebrated with this release. With elements of garage and rockabilly but also the more familiar layer of electronica this album promises and delivers a whole new direction. Now fully immersed as a live band with cohort Keith Tenniswood on guitar, what’s particularly striking about Wrong Meeting is Weatherall’s growth in stature as not only a singer and front man but also as a sharp wordsmith of note. As a man often quoted for his quick, acerbic wit, here we find tales of love and rejection on their way to Satanville, ripping open a seething underbelly of mistrust, tension, revenge and redemption along the way. Like Robert Johnson’s appointment with the devil, Two Lone Swordsmen find themselves in a clandestine engagement at Dante’s Inferno and pull up a stool whilst St. Nick pours from the bottle and take a hearty swig.
Weatherall argues that rock n roll is a lot more futuristic in its way than most electronic music at the moment. “Go to the past, but look to the future, don’t get bogged down in the present. It’s about distilling the essence, be it from the 50s or the present day.” Wrong Meeting wears its influences on its sleeve while sounding utterly contemporary. From the brooding roll thump of ‘Rattlesnake Daddy’ and growling menace of ‘Puritan Fist’ to the high octane rockabilly skank of ‘Evangeline’ and the mesmerising, barbed and beautiful ‘Get Out Of My Kingdom’ Wrong Meeting is a wonderful story of interwoven characters, misfits and outcasts at the world’s end.
Once again TLS has created an album that looks to push boundaries between musical genres and remain challenging to the listener. Anyone who’s had the privilege of seeing their recent live dates will know that this is a proper barn-storming release. The second part of this limited 180g vinyl box set release follows soon with all new tracks on CD only…
νο γκέρλ ιν μάη πλάν

το παν είναι να μην

V/A:Yuria 2006
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 15.03.07
Format: CD, limited 1000 copies
Label: vm recordings , seedee vm 02
Διανομή:vinyl microstore
το cd από τα γιούργια 2006 κυκλοφόρησε με το γιούρι διπλό στο εξώφυλλο. μεγαλεία. περιέχει και το περιβόητο τραγούδι που έγραψε για πάρτη του ο leafcutter john [i bark: have you seen me run? i know when the sun rubs the trees / i eat the food you give me and then throw it into the world / i see colors like you hear planes flying / i feel the cool air, the gaps in my fur...-δεν είναι αυτό, οι στίχοι στο κομμάτι λένε γιούρι δε ντόγκ, γιούριιιι, γιούριιιι, κλπ, αυτοσχεδιασμός, αν δεν ήταν άγγλος, θα του έβαζε και λίγο κλαρίνο].
περιέχει και το μεγαλειώδες ιντερλούδιο 13 δευτερολέπτων απ' το live των erasers, με τίτλο x!
το tracklist είναι το εξής:
01. Spyweirdos :The Key
02. Dread Astaire :Bassassination
03. Leafcutter John :Yuri’s Song
04. Veslemes (feat. Dr Hector) :Have I Kept You Amused? (Lemonpie Dub Remix)
05. Barbara's Straight Son :A Man Might Wonder
06. The Callas :Hug Hug Hug
07. The Erasers :X
08. Eventless Plot :Interlude For The Forgotten
09. Betty's Bath :Spaghetti
10. King Of Complaints :What Are We Going To Do?
11. Vokal Idiot :Fade It
12. Monochrome :Ayureus
13. Victory Collapse :Guillotine
14. Absent Without Leave :Blind
15. Superta Bikata :Commandante’s False
vm recordings
το τραγούδι του γιούρι [an improvised tribute to yuri the dog, by leafcutter john] μόνο για σήμερα, εδώ.
την πέμπτη 22 του μήνα θα γίνει η επίσημη παρουσίαση του δίσκου στο πάνω μέρος του booze [και ανεπίσημο πάρτι]. το βράδυ στις 11.
listen vm radio:
http://s4.onweb.gr:8458/listen.pls (hi fi quality for winamp users only)
http://live.str3am.com:2440/live.m3u (normal quality for all players)

Παρασκευή 16 Μαρτίου 2007

διαδώστε το!

Το πρόβλημα

Έχει διαπιστωθεί ότι τα Νοσοκομεία στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν το τεράστιο πρόβλημα έλλειψης ξενώνων φιλοξενίας των ογκολογικών ασθενών και των συνοδών τους. Οι ογκολογικοί ασθενείς και οι συνοδοί τους που έρχονται στην Αθήνα από την επαρχία και τα νησιά της Ελλάδος στο Ογκολογικό Νοσοκομείο του Αγίου Σάββα, αλλά και άλλων Ογκολογικών Τμημάτων, για εξωτερική θεραπεία (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία κλπ), καταλήγουν να διαμένουν σε δωμάτια ξενοδοχείων, επιβαρυνόμενοι οι ίδιοι με τα έξοδα διαμονής τους ή καταλήγουν σε σπίτια συγγενικών τους προσώπων, εφόσον αυτά υπάρχουν. Ταυτόχρονα, οι συνοδοί των ασθενών που νοσηλεύονται στο Νοσοκομείο όταν δεν υπάρχει η παραπάνω δυνατότητα περνούν ατελείωτες μέρες στους διαδρόμους του Νοσοκομείου και συνήθως καταλήγουν να κοιμούνται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στους καναπέδες των σαλονιών του Νοσοκομείου. Ο καρκίνος ως μια μακροχρόνια νόσος απαιτεί αλλεπάλληλες θεραπείες, κουράζει και φθείρει τους ασθενείς και τους συνοδούς τους τόσο ψυχολογικά και συναισθηματικά όσο και οικονομικά, γιατί εκτός του καθεαυτού προβλήματος του καρκίνου, αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα λόγω της έλλειψης στέγης!
Πρόταση- Λύση
Πίσω από τον Άγιο Σάββα, απέναντι από τα Εξωτερικά Ιατρεία, υπάρχουν προσφυγικά κτήρια τα οποία ανήκουν στη δικαιοδοσία της Κτηματικής Εταιρείας Δημοσίου του Υπουργείου Οικονομικών και τα οποία παραμένουν ανεκμετάλλευτα.
Ζητούμε την ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ. Έτσι, οι ασθενείς και οι συνοδοί τους θα είναι δίπλα από το Νοσοκομείο και δεν θα ταλαιπωρούνται με μετακινήσεις, ενώ παράλληλα δεν θα επιβαρύνονται με έξοδα ξενοδοχείου.
Αποφασίσαμε την Εκδήλωση Διαμαρτυρίας στις 19 και 20 Μαρτίου
Έχουν κατ’ εξακολούθηση γίνει κρούσεις από άμεσα ενδιαφερόμενους στο Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και στην Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου για να επιλύσουν το ανωτέρω πρόβλημα. ΑΣΘΕΝΕΙΣ, ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ, ΦΙΛΟΙ και ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ αποφασίσαμε να κινητοποιηθούμε και να διεκδικήσουμε δυναμικά τους χώρους αυτούς. Γι’ αυτό οργανώνουμε ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ στους παραπάνω χώρους, τη Δευτέρα και τη Τρίτη, 19 και 20 Μαρτίου 2007. Σκοπός μας να δημοσιοποιηθεί το πρόβλημα ώστε το κράτος να έλθει αρωγός και να καλυφθεί η παραπάνω βασική ανάγκη των ασθενών και των συνοδών τους και να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής τους.
Συναυλία συμπαράστασης στις 18 Μαρτίου
Την Κυριακή, 18 Μαρίου 2007 οργανώνεται συναυλία συμπαράστασης και έκφρασης διαμαρτυρίας στην οποία θα συμμετάσχουν αφιλοκερδώς 12 συγκροτήματα pop μουσικής.
Η συναυλία θα γίνει πίσω από το Νοσοκομείο Ελπίς (Αμπελόκηποι), στην Πλατεία επί των οδών Κεδρινού και Κυρίλλου Λουκάρεως, από τις 17:00 – 24:00.
Η είσοδος θα είναι δωρεάν
Να είμαστε όλοι εκεί!

Πέμπτη 15 Μαρτίου 2007


O Dreyk The Pirate και ο Iquado είναι δύο από τους νεαρούς graffiti artist που κυκλοφορούν στο κέντρο της πόλης και στολίζουν τους τοίχους των εγκαταλελειμμένων κτιρίων με πολύχρωμα σχέδια. Στα Εξάρχεια μπορείς να πετύχεις τη δουλειά τους σε αρκετά σημεία, δίπλα-δίπλα· ο Dreyk ζωγραφίζει πειρατές, γοργόνες και χταπόδια και ο Iquado ροκαμπιλάδες και πορτρέτα-καρικατούρες από femmes fatales, με έντονη την αισθητική των κόμικς. Τους ζητάμε να φωτογραφηθούν μπροστά απ’ τα έργα τους και μας οδηγούν στα σημεία γύρω από την πλατεία που έχουν ζωγραφίσει μαζί. Η περιοχή είναι γεμάτη παρκαρισμένα αυτοκίνητα που κρύβουν τα graffiti και κάνουν τη φωτογράφηση δύσκολη, οι περαστικοί έχουν πάρει είδηση τι συμβαίνει και περνούν μπροστά από τον φωτογράφο διακριτικά, παρατηρώντας τα σχέδια στον τοίχο. Τα δυο παιδιά προσπαθούν να κρύψουν τα πρόσωπά τους.
Ο Dreyk είναι 21 και ο Iquado 23 χρονών. Τους ρωτάω γιατί επιμένουν να ζωγραφίζουν στο κέντρο της πόλης, ενώ στις άλλες μεγαλουπόλεις το graffiti είναι κυρίως υπόθεση των προαστίων. «Και τα δικά μας προάστια είναι γεμάτα με graffiti, απλά το 80% είναι νόμιμα, σε σχολεία και τοίχους που ο κόσμος δεν βλέπει καθημερινά» μου λέει ο Iquado. «Όσον αφορά το κέντρο, επειδή από εκεί περνάνε άπειροι άνθρωποι όλο το 24ωρο είναι πόλος έλξης για τους γκραφιτάδες, είναι πρόκληση να δείξουν εκεί τη δουλειά τους. Υπάρχει πάντα πολύς κόσμος, είναι παράνομα και ξέρεις ότι πρέπει να δουλέψεις πολύ γρήγορα· αυτή η δυσκολία κάνει την πράξη ακόμα πιο ελκυστική».
«Το graffiti στην Αθήνα γίνεται σιγά-σιγά τόσο ξεχωριστό όσο πουθενά αλλού, εξαιτίας του σκεπτικού του Έλληνα : "ο καθένας κοιτάει την πάρτη του". Φτάνεις στο σημείο να μπορείς να ζωγραφίσεις μέσα στο κέντρο σχεδόν οπουδήποτε, οποιαδήποτε ώρα. Στο εξωτερικό είναι αρκετά πιο δύσκολο να γίνει αυτό», προσθέτει ο Dreyk.
Μιλάμε για το hip του κέντρου και την άνθηση του downtown. Συμφωνούν κι αυτοί ότι η επιστροφή στο κέντρο έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις. I: «Το κέντρο γενικά είναι κάτι σαν meeting point» μου λένε. «Πας στο κέντρο για να δεις κόσμο, τους φίλους σου… Ξέρεις ότι σίγουρα θα βρεις κάποιον να αράξεις και να περάσεις καλά. Κι επίσης, οι περισσότεροι χώροι διασκέδασης βρίσκονται στο κέντρο και όλα τα events γίνονται εδώ».
D: «Το κέντρο είναι το καλύτερο μέρος για να δεις όλα τα είδη κουλτούρας. Τα Εξάρχεια ήταν πάντα μια ιδιαίτερη περιοχή, λόγω της ιστορίας τους σαν περιοχή, τα στενάκια με τους γραφικούς πεζοδρόμους και σπίτια και του κόσμου που κυκλοφορεί εκεί. Έγινε hip λόγω ανάγκης του κόσμου για κάτι διαφορετικά».
–Είναι επικίνδυνο το graffiti στην Αθήνα; Υπάρχει graffiti που ενοχλεί;
–I: Από τη στιγμή που είναι παράνομο, γίνεται και επικίνδυνο. Αν πιάσουν κάποιον επ’ αυτοφόρω μπορεί να τρέχει στα δικαστήρια και να πληρώνει πρόστιμα. Είναι ένα ρίσκο. Το graffiti από μόνο του είναι ένα μήνυμα και υπονοεί την ύπαρξη του ανθρώπου που το έκανε, ο οποίος θέλει να δείξει την παρουσία του και τη διαφορετικότητά του στους υπόλοιπους. Πολλές φορές υπάρχουν συνθήματα που συνοδεύουν τα graffiti, απλώς οι άνθρωποι δεν τους δίνουν σημασία, έχουν άλλα προβλήματα στο κεφάλι τους…».
–Πώς σας αντιμετωπίζει ο κόσμος; Αν σας «πιάσουν» την ώρα που φτιάχνετε το έργο, πώς αντιδρούν συνήθως;
–I: Στον περισσότερο κόσμο αρέσει το graffiti και μας ενθαρρύνει κι από πάνω! Άλλοι, επειδή βλέπουν όλες αυτές τις μουντζούρες, τα συνθήματα και τις υπογραφές, θεωρούν ότι η δουλειά μας είναι κάτι τέτοιο και τρώμε χοντρό κράξιμο».
-D: Ο κόσμος έχει αρχίσει και το αγαπάει με τον καιρό, βοήθησαν και τα μέσα επικοινωνίας γι’ αυτό, έχει καταλάβει ότι το graffiti δεν είναι η αλητεία που φαντάζονταν.
-Μπορεί το graffiti να μπει σε μουσείο;
-D: Όχι! Η θέση του είναι στο δρόμο. Είναι όπως ένα ζώο σε ζωολογικό κήπο, δεν είναι ελεύθερο!
-I: Έχουν γίνει ήδη κάποιες εκθέσεις στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, και δεν νομίζω ότι είναι τόσο κακό ιδεολογικά. Θεωρείται από κάποιους ότι το graffiti είναι μόνο παράνομο και του δρόμου. Τα εκθεσιακά κέντρα είναι άλλος ένας χώρος όπου μπορείς να δείξεις αυτά που φτιάχνεις. Το graffiti υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα στους δρόμους, παράνομο, αλλά και νόμιμο.
–Υπάρχει ιδανικός χώρος για graffiti;
–I: Ιδανικός είναι αυτός ο χώρος που το graffiti θα διαρκέσει περισσότερο και θα το δουν πιο πολλοί άνθρωποι: τοίχοι, τζαμαρίες, τρένα, ταράτσες, οτιδήποτε βάφεται. Μπορείς να βάψεις παντού, ακόμα κι εδώ που όλο το 24ωρο είμαστε σε αστυνομικό κλοιό· απλώς είναι πιο δύσκολο, οι πιθανότητες να σε κυνηγήσουν είναι περισσότερες.
–Πώς σας αντιμετωπίζει η αστυνομία;
–I: Εξαρτάται από τα κέφια του αστυνομικού. Αν έχει όρεξη θα μας τρέχει στα τμήματα, αν δεν έχει θα μας αφήσει ήσυχους και θα φύγει…
-D: Η αστυνομία τη δουλειά της κάνει. Υπάρχουν βέβαια και φορές που το παίρνουν και πιο προσωπικά το θέμα, αλλά ό,τι και να κάνουν, ξέρουν ότι δεν μπορούν να σταματήσουν το graffiti.
-Μπορείς να βάψεις σε μια περιοχή σαν τα Εξάρχεια που είναι 24 ώρες το 24ωρο σε αστυνομικό κλοιό;
-D: Σε πληροφορώ ότι τα Εξάρχεια είναι από τα ευκολότερα spots για να ζωγραφίσει κάποιος με το πάσο του!
-I: Απλά οι πιθανότητες να σε κυνηγήσουν είναι περισσότερες…
-Ποιοι είναι οι σημαντικότεροι κατά τη γνώμη σας street artists στην Αθήνα;
-D: Γενικά γκραφιτάδες που επηρέασαν εμένα και το τρόπο που βλέπω τα πράγματα: Lifo crew, Β+Ζoe Ζillion, Zap, Tarifas crew, Bizarre, Frogs crew, Ιmpe+Skids, Hit crew, Icnoc, Barns+Lie, Fix crew, Heroes+Ofk και φυσικά η ομάδα μου.
-I: Ο Μute, η Ζoe, ο b, ο zap, ο lie και φυσικά ο dreykthepirate…
-Υπάρχει διαφορά στον graffiti artist και στον street artist;
-D: Για μένα δεν υπάρχει διαφορά. Αυτός που ξεκίνησε από graffiti και κάνει ίσως κάτι διαφορετικό θέλοντας να προσεγγίσει το ευρύ κοινό, graffiti συνεχίζει να κάνει. Όπως θέλει ας το πει ο καθένας, δεν έχει σημασία.
-Ε: Συνήθως ο street artist έχει περάσει από το graffiti και επίσης και τα δυο έχουν «μεγαλώσει» στον δρόμο. Αν είχαν εξελιχτεί διαφορετικά τα πράγματα, ίσως το graffiti να ονομαζόταν street art απ’ την αρχή..
-Ποια είναι η γνώμη σας για τον Banksy;
-D: Ο Βanksy είναι ο μεγαλύτερος incognito γκραφιτάς που υπάρχει! Ο τύπος είναι απλά κορυφή, λέει αυτό που έχει να πει με τον πιο πανέξυπνο ακραίο ταυτόχρονα τρόπο και δεν τον βλέπει ποτέ κανείς!
-I: Έγινε τόσο γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο κυρίως για την αντιεξουσιαστική του δράση, την οποία περιβάλλει έντονο χιούμορ. Νομίζω ότι σατιρίζει με πολύ πετυχημένο τρόπο την σημερινή κοινωνία τον μεγαλουπόλεων.
–Ποιο νομίζετε ότι θα είναι το μέλλον του graffiti; Θα δεχόσασταν sponsoring για να βάψετε;
–I: Το graffiti εξελίσσεται μαζί με την τεχνολογία. Πολλοί γκραφιτάδες έχουν γίνει πολύ καλοί illustrators, γραφίστες κ.λπ. Γενικά, η ποιότητα του graffiti ανεβαίνει πολύ. Σε αυτό βοηθάει το διαδίκτυο. Το graffiti έχει ήδη ξεφύγει από τον τοίχο και έχει περάσει σε άλλα επίπεδα…
-D: Το graffiti θα υπάρχει πάντα και παντού: στα τρένα, στους δρόμους, στην εξοχή, οπουδήποτε. Όσον αφορά το sponsoring, πες μου κάτι καλύτερο από το να κάνεις αυτό που αγαπάς, κερδίζοντας λεφτά. Γιατί όχι?
[φωτο: charlie makkos]

super dynamic sale

δύσκολες εποχές για δισκάδικα και χρειάζονται υποστήριξη. αν όχι από τους "αραχτούς και light δημοσιογράφους", από όσους διαβάζουν αυτό το blog.
αύριο παρασκευή και μεθαύριο σάββατο [16 και 17/3] το rock 'n' roll circus -σίνα 21- θα έχει έκπτωση 30% σε όλα τα καινούργια βινίλια και cd και 50% σε όλα τα μεταχειρισμένα. [αν ήταν παιδί θα πήγαινε στην πρώτη δημοτικού].