Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2007

fuck


ένα fuck και δύο κλισέ
ενώ στα δικά μας ντοκιμαντέρ ασχολούνται κυρίως με αρχαίες πέτρες, την παράδοση [δεν θα πρέπει να υπάρχει χειρότερη λέξη, εκτός από τη λέξη δοσίλογος] και τις χαμένες πατρίδες –το sugartown ήταν μια ευχάριστη έκπληξη γιατί ασχολήθηκε με μπάκουρους και ρωσίδες- οι αμερικάνοι φτιάχνουν ντοκιμαντέρ για τα πιο απίθανα πράγματα και αποδεικνύουν ότι εκτός από τα χειρότερα είναι ικανοί και για τα καλύτερα [κλισέ, αλλά ισχύει].
είναι απορίας άξιο πώς μπορούν να φτιάξουν ολόκληρη ταινία από το τίποτα [τη λέξη fuck στη συγκεκριμένη περίπτωση] και να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον, και μάλιστα σε ένα είδος που είναι συνώνυμο του χασμουρητού [ΔΕΝ μου αρέσουν τα ντοκιμαντέρ, σπάνια τα παρακολουθώ μέχρι το τέλος, κι αυτό το ταξίδι του πιγκουίνου χρειάστηκαν 8 απόπειρες για να το ολοκληρώσω].
το fuck το είχε γυρίσει ο σκηνοθέτης του napoleon dynamite το 2005 και πριν από καναδυό μήνες κυκλοφόρησε σε dvd. δεν είναι τόσο σοκαριστικά αστείο όπως το aristocrats [που παραμένει ΤΟ κορυφαίο] αλλά είναι επιμορφωτικό, διασκεδαστικό και οι μίνι συνεντεύξεις με όλον αυτόν τον κόσμο [από πολιτικούς, συγγραφείς, γλωσσολόγους μέχρι βρομόστομους κωμικούς, πορνοστάρ και τον απολαυστικό pat boone –που έχει καταλήξει κάτι ανάλογο με τον πλεύρη, κι αν δεν ξέρεις ποιος είναι αυτός, καλύτερα] το κάνουν ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο της υποκρισίας και της σαχλαμάρας στη σύγχρονη αμερική. κατόρθωμα: δεν σε νυστάζει ούτε μία στιγμή, παρόλο που διαρκεί 90 λεπτά.
περιέχει το τρέιλερ, σχολιασμό από τον σκηνοθέτη και μεγαλύτερες συνεντεύξεις από αρκετούς απ' τους "σταρ" που εμφανίζονται στο φιλμ.
εδώ ο υποκριτικός καθωσπρεπισμός των media σε στέλνει απολογούμενο στο ραδιοτηλεοπτικό αν σου ξεφύγει καμιά παλιοκουβέντα στο prime time. στην καλύτερη των περιπτώσεων. [κι άλλο κλισέ].