Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2007

erdbeer mit pfeffer


στον dj krush, bios, τετάρτη βράδυ
ήταν αναμενόμενη η ανταπόκριση για έναν dj-παραγωγό της κλάσης του dj krush [ο σωστός όρος είναι τερν-τέιμπλιστ λέει η ε., -ok, ό,τι πεις]. το λογικό εισιτήριο [10 ευρώ, μια χαρά, τιμή βερολίνου ή νέας υόρκης] λειτούργησε.
η πρωτοφανής κοσμοσυρροή θα πρέπει να προβληματίσει όσους φέρνουν μπάντες με 40 ευρώ και τους gotan project με τιμές σκυλάδικου.
έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, έμεινε κόσμος απ' έξω, τέτοια τρελά που είχαν καιρό να συμβούν στο bios. το set του dj krush δεν μπορώ να το σχολιάσω, γιατί μόλις και μετά βίας [πολύ βίας] κατάφερα να πλησιάσω στα ενδότερα όπου έπαιζε με τα ντεκ. στις 11.30 το πολύ πολύ να έφτανες μέχρι την πόρτα να ρίξεις μια ματιά. ήταν αδύνατον να χωρέσεις να εισχωρήσεις, εκτός κι αν ήσουν ο τιραμόλα. [στη φωτο είναι το πιο κοντινό σημείο που έφτασα]. anyway, τον άκουσα απ' τον χώρο του μπαρ, μέσα σε φωνές και απεγνωσμένες προσπάθειες να συνεννοηθώ με τη νοηματική με όσους είχαν αποκλειστεί απ' έξω [και δεν έφτασαν ποτέ μέσα]. ωραία βραδιά. ωραίος κόσμος. αν ήσουν άγριο νιάτο και κοιμόσουν όλη μέρα για να φορτίσεις τις duracel μπορεί και να άντεχες. i am not..
serpentine live party, an club, πέμπτη βράδυ
o patrick duff έκανε τα ίδια που είχε κάνει και στο μικρό μουσικό, μόνο που εδώ ήταν guest κι έπαιξε λιγότερο. και τα δάκρυα -του κοριτσιού που δεν μιλάει αγγλικά- έγλειψε απ' τα πατώματα [στο πιο ωραίο κομμάτι της βραδιάς, συγκλονιστική στιγμή] και ακαπέλα τραγούδησε, και με τη μόνικα και τον λεωνίδα των my wet calvin διασκεύασε το...(δεν θυμάμαι) και το μάτι του γυάλιζε και σχεδόν μας έβρισε επειδή θεώρησε ότι δεν τον ακούγαμε με αρκετή κατάνυξη. τώρα που τα γράφω έχει πάει να προσκυνήσει τα μάρμαρα στην ακρόπολη.
οι serpentine κι οι φίλοι τους είχαν μεγάλα κέφια. δεν περιμέναμε και τίποτα λιγότερο από τέτοιο all star game. και γιατί να μην είχαν; φαντάροι θα πάνε τα παιδιά, δεν θα πάνε και στο ιράκ, τσάμπα φαΐ και μηδέν ευθύνες, not so bad. καλή θητεία μάγκες.
simon bloom + isobel campbell + lanegan, gagarin, παρασκευή βράδυ
o simon bloom [έτσι δεν έλεγαν τον ήρωα απ' τον οδυσσέα του joyce;] με full band και συνοδεία γυναικείων φωνητικών ήταν τόσο συμπαθητικός όσο και στο δίσκο του, μόνο που παραείναι χαμηλών τόνων και ο ήχος τον αδίκησε. [το μόνιμο πρόβλημα με τα support].
η isobell από κοντά δεν έχει και μεγάλη σχέση με την εικόνα της στις σελίδες των περιοδικών. όσοι ήρθαν για belle + sebastian ατύχησαν. απ' την ημέρα που τους εγκατέλειψε δεν της άνοιξε μόνο η όρεξη, άρχισε να μοιάζει όλο και πιο πολύ με τη μιράντα κουνελάκη. δίπλα στον lanegan ακουγόταν σαν ξεψυχισμένη, αλλά ευτυχώς, ο κόσμος φαινόταν να το απολαμβάνει -και μάλλον στο τέλος οι πιο πολλοί θα έχουν φύγει ευχαριστημένοι. εγώ βαρέθηκα και έφυγα, αλλά δεν μου έφταιγε ούτε η isobell ούτε ο lanegan. φταίνε οι duracel που δεν ήταν φορτισμένες αρκετά, τρεις μέρες σερί παραήταν εξουθενωτικό για έναν μεσήλικα.
τσατσάρες
κάθε μέρα, την ώρα που πάω στη δουλειά, πετυχαίνω έναν συμπαθητικό νεαρό στην αρχή της ερμού που πουλάει τσατσάρες. κάθεται πάντα ακουμπισμένος με την πλάτη στην κολώνα, μιλάει με τον ηλικιωμένο συνεταίρο του και περιμένει πελάτες. κάθε μέρα έχω την ίδια απορία: αγοράζει κανείς τσατσάρες απ' το δρόμο; κι αν ναι, πόσες πουλάει την ημέρα; βγαίνει το μεροκάματο; [πόσο πάει μια τσατσάρα και με πόσες τσατσάρες αγοράζεις ένα αυτοκίνητο];
mhulot@dyodeka.gr