Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2007

καθαρή δευτέρα

όταν ήμουν μικρός ένας γείτονάς μου που με πέρναγε μερικά χρόνια [και δεν ζει πια] μου έβαζε να ακούω σαββόπουλο με το ζόρι. όταν ήμουν 17 μου άρεσε τόσο πολύ το μακρύ ζεϊμπέκικο για το νίκο, που είχα δηλώσει ότι θα ήθελα να ακούγεται στην κηδεία μου.
από τότε που σκοτώθηκε ο φίλος μου δεν μπορώ να ξανακούσω σαββόπουλο. και φυσικά ούτε λόγος να ακουστεί στην κηδεία μου -αυτή τη στιγμή αν πέθαινα θα ήθελα να παίζει bjork, έχω και προτίμηση σε τραγούδια, αλλά δεν είναι του παρόντος, εξάλλου σπάνια σου εκπληρώνεται η επιθυμία μετά θάνατον. αν πεθάνεις νέος όλοι την ξεχνούν την παραγγελία από θλίψη, αν πεθάνεις γέρος δεν ζει κανείς για να θυμάται τι ζήτησες τον 20ό αιώνα [η τελευταία παραγγελία μου παραμένει ίδια από το 1998].
ο σαββόπουλος γέρασε και ο φίλος μου αν ζούσε θα ήταν 42, είναι τραγικό, δεν φταίει ο σαββόπουλος σε τίποτα φυσικά, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, πάντα γέρο τον θυμάμαι. διάβασα σήμερα σε ένα post του art attack
αυτή την αναδημοσίευση από το μπλογκ του βαρόμετρου και μετά αυτό εδώ που είναι η άλλη άποψη.
αν ήμουν ο σαββόπουλος θα ήμουν ευτυχισμένος που συνεχίζουν να ασχολούνται μαζί μου ΕΤΣΙ τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου.
mhulot@dyodeka.gr