Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2007

ladidadi


Με ποια μέτρα μπορείς να ορίσεις το «καλό» και το «κακό» στην τέχνη, άραγε, ποια είναι τα κριτήρια για να χαρακτηρίσεις ένα έργο ως «σπουδαίο» κι ένα άλλο «για τα μπάζα»; Απ’ τη μία, ας υποθέσουμε ότι έχεις μάτια και βλέπεις, αυτιά κι ακούς κ.ο.κ., κι αν κάτι δεν το αντέχεις αυτομάτως του κολλάς την κατάλληλη ταμπέλα [«μέτριο», «κακό», «χάλια», «για τα σκατά» –δεν μπορώ να υπολογίσω ποιο είναι τελευταίο στην κλίμακα, μάλλον το «για τα σκατά», βεβαίως υπάρχει και το «για τον πούτσο» που πιθανώς είναι ακόμα χειρότερο, αλλά δεν είναι του παρόντος, υπάρχουν πιο σοβαρά ερωτήματα να απαντηθούν, π.χ. ποια η διαφορά του ψυχοδράματος από τη δραματουργία, τα οποία απασχολούν ειδικούς επιστήμονες με προσωπικές κόντρες σε ημερίδες όπως την σημερινή, που όλως τυχαίως παραβρέθηκα].
Απ’ την άλλη, όπως λέει και μία φίλη -θεωρητικός τέχνης- πού πας ρε καραμήτρο να κρίνεις ένα έργο τέχνης μόνο με τα μάτια και τ’ αυτιά αν δεν έχεις την θεωρητική κατάρτιση, θα επιχειρούσες να ασχοληθείς με ανώτερα μαθηματικά χωρίς να ξέρεις τα βασικά [αριθμητική προφανώς] και τους απαραίτητους κώδικες για να το αποκρυπτογραφήσεις; Αυτές οι κλωστές που τις βλέπεις εσύ και γελάς και τις χαρακτηρίζεις ελαφρά τη καρδία «τέχνη my ass», ξέρεις τι συμβολίζουν; Δεν ξέρεις και δεν σε νοιάζει να μάθεις. Το «who cares?» είναι αστάθμητος παράγων, διότι εκεί που ο άλλος πάει να στο εξηγήσει και να σου ανοίξει τα στραβά εσύ, τσουπ! του το αποκλείεις. Και μένεις αμόρφωτος [καλλιτεχνικά] και χωρίς κριτήρια.
Το «καλό» το δικό σου μπορεί να είναι το «για τα μπάζα» του άλλου και τούμπαλιν, διότι όπως λέει κι ένας σοφός έλληνας μουσικός, όσο χάλιας κι αν είσαι, πάντα θα υπάρχουν πέντε μαλάκες που θα τους αρέσεις. Και απ’ την ανάποδη: ακόμα και για το σημαντικότερο έργο θα βρεθούν πέντε που ξύπνησαν στραβά και θα πουν τα χειρότερα. Κι επειδή ακόμα και με βαρβάτες σπουδές περί τέχνης πάντα παραμένεις αγράμματος [fact], όταν κρίνεις το έργο ενός καλλιτέχνη είναι άλλοι οι παράγοντες που καθορίζουν τον τρόπο που θα το εισπράξεις:
α) το πόσο εξοικειωμένος είσαι με το είδος, αν έχεις ξαναδεί ή ακούσει κάτι παρόμοιο [ξέρω κάποιον που πήγε να αλλάξει το cd των pansonic, γιατί νόμισε ότι ήταν χαλασμένο]
β) το πώς στο πλασάρουν [η 60άρα κυρία που πήγε στον παπαϊωάννου και φεύγοντας πήρε το cd του κωνσταντίνου βήτα για σουβενίρ, πολύ πιθανόν να το ακούει την ώρα που πίνει το καφέ με τις φιλενάδες για να τις χαλαρώνει]
γ) το αν έκανες καλό σεξ το προηγούμενο βράδυ. [no sex=αυτό το έργο είναι «για τον πούτσο», τσεκαρισμένο. διότι ο πεινασμένος, καρβέλια ονειρεύεται.
Συνήθως, OK?…]
(συνεχίζεται, γιατί νύσταξα).
p.s. ήθελα απλά να πω ότι η βραδιά με τον francisco lopez και τον ilios στο μικρό μουσικό ήταν τρομερή, αλλά το παράκανα στον πρόλογο.
p.s. 2: mako, ζεις;
p.s. 3: τσίου! [εδώ]

Δεν υπάρχουν σχόλια: