Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2007

desmond leslie

Desmond Arthur Peter Leslie:
πρωτοπόρος του ασυνήθιστου, πολύπλευρος καλλιτέχνης, με μια ζωή εκκεντρική και απ’ αυτούς που έδωσαν υπόσταση στον όρο musique concrete. Γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1921 και πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου 2001. Υπήρξε -και παραμένει- μια απ’ τις πιο αμφιλεγόμενες φιγούρες της Αγγλίας τις τελευταίες δεκαετίες, μια γνήσια cult φιγούρα.
Γόνος αριστοκρατικής αγγλο-ιρλανδικής οικογένειας, μεγάλωσε στο κάστρο Leslie στο Co Monaghan και σπούδασε στο Trinity College του Δουβλίνου. Ο πατέρας του, Sir Shane Leslie, ήταν πρώτος ξάδερφος του Winston Churchill. Το 1942 έγινε μέλος της RAF και πέρασε τέσσερα χρόνια πολεμώντας, στη διάρκεια των οποίων έγραψε την πρώτη του νουβέλα «Careless Lovers», το πρώτο του best seller. Την ίδια εποχή γνώρισε και τη σύζυγό του, την Agnes Bernelle.
Μετά το τέλος του πολέμου έγινε παραγωγός ταινιών και άρχισε να γράφει μανιωδώς. Το 1953 κυκλοφόρησε το περιβόητο βιβλίο του: το «The Flying Saucers Have Landed», το οποίο έγινε και η θεμελιώδης λίθος για το κίνημα της New Age.
Το βιβλίο βασιζόταν στην έντονη πίστη του πως τα αρχαία μνημεία και οι κατασκευές που διασώζονται ήταν πέρα απ’ τις δυνατότητες των ανθρώπων του παρελθόντος. Συνεπώς, το πιθανότερο ήταν να προέρχονταν από κάποιον εξωγήινο πολιτισμό. Αν τον είχε προλάβει ο Χαρδαβέλας θα τον είχε επίτιμο καλεσμένο [αν και ποτέ δεν είναι αργά για ένα αφιέρωμα, κανείς δεν του’ χει κάνει μέχρι τώρα].
Κατά τη διάρκεια των ερευνών για να τεκμηριώσει τις απόψεις του ήρθε σ’ επαφή με το διάσημο αμερικάνο ερασιτέχνη ουφολόγο [και παγωτατζή της γειτονιάς] Adamski, με τον οποίο αντάλλαξε δεκάδες γράμματα. Έβαλε μάλιστα το όνομά του στο εξώφυλλο του βιβλίου δίπλα στο δικό του, σαν συν-συγγραφέα. Στο βιβλίο ο Leslie υπολόγισε [χρησιμοποιώντας περίπλοκα δυαδικά συστήματα και ημερολόγια] ότι το πρώτο διαπλανητικό σκάφος είχε φτάσει στη γη απ’ την Αφροδίτη το 18.617.841 προ Χριστού. Το βιβλίο έγινε διεθνές best seller και το 1954 ο Leslie είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον Adamski και προσωπικά, ενώ οι δυο τους απόλαυσαν αρκετές εμφανίσεις διαστημοπλοίων κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Καλιφόρνια […].
Εκείνη περίπου την εποχή ο Leslie άρχισε να εμφανίζει έντονο ενδιαφέρον για τη μοντέρνα μουσική. Απ’ το μικρό του ιδιωτικό στούντιο άρχισε να δίνει δείγματα μιας ιδιοσυγκρασιακής μουσικής και να αποκαλύπτει έναν ταλαντούχο συνθέτη, «πρωτοπόρο της μοντέρνας αγγλικής σύνθεσης». Τόσο πρωτοπόρος, που ακόμα και σήμερα με δυσκολία μπορείς να ανεχθείς πάνω από δύο κομμάτια του στη σειρά. Οι ηχογραφήσεις που προέκυψαν ήταν ελάχιστες [τουλάχιστον όσες έχουν διασωθεί] και τις μοίραζε ο ίδιος σε φίλους και γνωστούς. Κι αυτοί από ευγένεια τις δέχονταν. Τους είχε δώσει τίτλο: Music of the Future. Αυτές οι πολύ φτωχής ποιότητας ηχογραφήσεις, σήμερα είναι εξαιρετικά σπάνιες. Αργότερα, ο οίκος Weinburger απόκτησε τα δικαιώματα και τις κυκλοφόρησε σε μια σειρά από δίσκους «βιβλιοθήκης» 78 στροφών, ενώ κάποια αποσπάσματα χρησιμοποιήθηκαν σε τηλεοπτικά προγράμματα μυστηρίου και επιστημονικής φαντασίας, όπως τα πρώτα επεισόδια του Dr. Who. Ωστόσο, αυτή η χρήση δεν ικανοποιούσε το Leslie και τα επόμενα χρόνια βομβάρδιζε τον οίκο με επιστολές διαμαρτυρίας [ακόμα και απειλητικές], τρελές απαιτήσεις [που καταντούσαν διασκεδαστικές] και παράπονα για τη μουσική του, τη μελλοντική του ζωή και τη μόνιμη έλλειψη χρημάτων. Δεν κατάφερε και πολλά είναι η αλήθεια.
Η δεκαετία του 60 ήταν μια πολύ διαφορετική περίοδος για το Leslie. To 1963 σηκώθηκε απ’ το πλήθος και γρονθοκόπησε τον Bernard Levin την ώρα μιας τηλεοπτικής εκπομπής, έναν κριτικό που τόλμησε να κάνει άσχημα σχόλια για την εμφάνιση της συζύγου του, στο one woman show της. Ήταν οικογενειακώς μπροστά απ’ την εποχή τους. Η Agnes Bernelle ήταν η πρώτη γυναίκα που εμφανίστηκε γυμνή σε θεατρική σκηνή του Λονδίνου.
Στα μέσα της δεκαετίας του 60 ο Leslie εγκατέλειψε το Λονδίνο και επέστρεψε στο κάστρο του στην Ιρλανδία. Εκεί άνοιξε ένα nightclub. Γνωστό σαν Annabel’s on the Bog, είχε σαν ατραξιόν ένα τολμηρό ποτ πουρί αποσπασμάτων απ’ την περιβόητη παράσταση του Λονδίνου, ενώ κατά καιρούς φιλοξένησε πολλούς ροκ αστέρες της εποχής όπως ο Mick Jagger, η Marianne Faithful κι άλλους λιγότερο διάσημους.
Ο Leslie συνέχισε να γράφει και προς το τέλος της δεκαετίας κυκλοφόρησε τη διαγαλακτιακή «σάτιρα» «Space Race», με τον αστρονόμο και φίλο του Patrick Moore. To ιδιόρρυθμο στυλ γραψίματος συνεχίστηκε και μέχρι τη δεκαετία του 80, που του εμφανίστηκε έντονο ενδιαφέρον για τον πνευματισμό. Σε μια συνέντευξη της εποχής ισχυρίστηκε πως για μια ώρα κάθε Δευτέρα ερχόταν σε πνευματική επαφή -μέσω αυτοσυγκέντρωσης- με μέλη μιας πνευματικής θεραπευτικής ομάδας που ήταν διασκορπισμένη παντού στον κόσμο. Άρχισε να αντιμετωπίζεται πια σαν εκκεντρικός καλλιτέχνης [ο κομψός χαρακτηρισμός], κάτι που καλλιέργησε κι ο ίδιος με τη στάση του. Για την ακρίβεια, έκανε ότι μπορούσε για να το επιδεινώσει.
Στο τέλος της δεκαετίας του 80 μετακόμισε με τη δεύτερη σύζυγό του στη Νότια Γαλλία, όπου και συνέχισε να ζει και να γράφει μέχρι το θάνατό του.
Τα αρχικά masters των ηχογραφήσεών του έχουν χαθεί, το 2005 όμως βρέθηκε μια απ’ τις μπομπίνες που μοίραζε σε φίλους σε υποφερτή κατάσταση και κυκλοφόρησαν όλες οι [εξωφρενικές] δημιουργίες του σε cd, ένα cd με συμπυκνωμένο όλο το έργο του. The Music Of The Future.
Τα έργα του που έχουν διασωθεί είναι το θέμα [και μουσικά αποσπάσματα] απ’ την ταινία The Day The Sky Fell In [του Barry Shawzin], μια ταινία για έναν ιδιοφυή επιστήμονα που προσπαθεί να κατασκευάσει το απόλυτο όπλο μαζικής καταστροφής, η οποία προκάλεσε σάλο στη Βενετία του 1959 που προβλήθηκε. Πρωταγωνιστούσε ο Roger Delgado.
Το επόμενο μέρος με τίτλο Music From The Voids Of Outer Space είναι μια ηχητική περιγραφή κομητών και αστεροειδών, με κοσμικούς ενοχλητικούς ήχους: «οι κομήτες είναι παλλόμενα σπερματοζωάρια απ’ το μεσοαστρικό διάστημα», ισχυριζόταν, και ποιος είμαι εγώ που θα διαφωνήσω;
Στο Sacrifice, B.C. 5,000 προσπαθεί να ξυπνήσει πρωτόγονες πνευματικές παραστάσεις. «Η σιωπή κατεβαίνει και οι θνητοί περιμένουν την έλευση των αθανάτων».
Η συλλογή κλείνει με το Death Of Satan, μια σύνθεση που πρωτοπαρουσιάστηκε σαν ηχητική συνοδεία στην ομώνυμη σατιρική παράσταση του Ronald Duncan στο Royal Court Theatre και στην τηλεοπτική προβολή του για την A.B.C. Television.
Οι οδηγίες που άφησε για την ακρόαση του έργου του είναι οι εξής:
«Put this record to a good hi-fi set. Twiddle the knobs till you find the levels you like. Tell the neighbours to go to hell (they’ll probably only think it’s the plumbing). Sit back and enjoy yourself. My MUSIQUE CONCRETE is meant to be enjoyed».

εδώ είναι το παλιό post σε νεώτερα ελληνικά
destruction of the flies [με το μαλακό]