Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2006

mpd

multiple personality disorder #1
ομολογώ ότι με την πάροδο του χρόνου, γίνομαι μεγαλύτερος φαν της δουλειάς του πάνου χαραλάμπους. ίσως γιατί μοιραζόμαστε την ίδια παράνοια για σπασμένα βινύλια, σπασμένους ήχους, σχεδόν μηδενιστικούς στο άκουσμα τους. σα να είμαστε και οι δύο επηρεασμένοι (ο καθένας με το δικό του τρόπο) από τις θεωρίες του gustav metzger περί αυτοκαταστροφικής τέχνης, κλπ. αφορμή γι' αυτή μου τη σκέψη, η πρόσφατη έκθεση του voice-o-graph στη γκαλερί batayanni (αγ. αναργύρων 20-22, ψυρρή, διάρκεια από 12/12/06 - 24/01/07). λίγα χρόνια νωρίτερα στο χώρο της artio ο ήχος σπασμένων γυαλιών ανακατεμένος με τη φωνή του demetrio stratos από το metrodora και το cantare la voce (μια πραγματικά 'επίπονη' ακρόαση ιδίως ο δεύτερος δίσκος) δημιουργούσε μια ηχητική και οπτική πανδαισία... η προπέρσινη phonopolis (για μένα ίσως η καλύτερη έκθεση που είδα αυτή τη δεκαετία και μία απ' τις πιο αγαπημένες μου ever), που το πάτωμα της artio γκαλερί ήταν 'διακοσμημένο' με σπασμένα βινύλια (10000 για την ακρίβεια είχε χρησιμοποιήσει) ενώ στον τοίχο, γιγάντιες ρέπλικες από cult ετικέτες (η παλιά everest, η heliodor - που για μια εποχή κυκλοφορούσε στην Αμερική δίσκους της wergo-, της cramps, κ.α.), ενώ κάπου στο βάθος cd player έπαιζαν τυχαία δίσκους, τα 'άψυχα κορμιά' των οποίων πατούσες... ένας φίλος έτυχε μπαίνοντας να πετύχει το surprieze, το θρυλικό ολλανδικό σχιζοφρενικό μπλουζ που ο ιδρυτής τους, σε μια κρίση (τρέλλας ή λογικής) πέταξε όλες τις κόπιες του δίσκου που είχε στο λιμάνι της πόλης του, εγώ πάλι πέτυχα διάφορα κρεσέντα φωνητικών, κλπ κλπ.. ήταν ειλικρινά η αληθινή ιδέα για μένα, για το πώς μοιάζει ο παράδεισος (που τον θεωρώ δεδομένα ότι έτσι πρέπει να είναι, σπασμένα βινύλια και αφαιρετικοί ήχοι, υποκειμενική γνώμη). λίγο καιρό αργότερα ένα 'βίντεο μιξ' (του 'παραδείσου' πάντοτε) στα δωμάτια του καπάτου, και τώρα το voice-o-graph. ένα λιτό περιβάλλον στη γκαλερί, μπαίνοντας απ' τη μία μπροστά σου ένα τραπέζι με χτισμένα τούβλα, ενώ ένας προτζέκτορας δείχνει τούβλα κατεστραμμένα και να σπάνε (ο ήχος τους μαρτυρεί τα 'πτώματα' τους. ένα ηλεκτρόφωνο, να παίζει ένα lathe cut (βινυλίτης που χαράσσεται από ειδικό μηχάνημα και δημιουργεί περιορισμένη ποσότητα αντιτύπων. ενίοτε μπορούν να χαραχτούν διάφορες επιφάνειες που μπορούν να αναπαραχθούν σε ένα πικ απ, λάστιχο, ξύλο, κλπ) με θορύβους και φωνές, ενώ δεξιά δύο στοίβες με τεράστιες εκτυπώσεις της ίδιας φωτογραφίας, που σου δίνουν την αίσθηση βουνού απ' τη μία, και μια τάση να αρχίζεις να τις καταστρέφεις σα μια μικρή συνεισφορά στου στην έκθεση, απ' τη άλλη... ειλικρινά με εκπλήσσει ευχάριστα όλο και περισσότερο με τις δουλειές του ο πάνος και είμαι περίεργος να δω τι άλλο μας επιφυλάσσει για το μέλλον...
[του νικόλα μαλεβίτση, απ' το tranzistor, στα features]

Δεν υπάρχουν σχόλια: