Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2006

in christmas mood

Αδιαμφισβήτητα μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες εικόνες της πόλης που ζούμε, είναι αυτή των νεκρών ζώων, που κείτονται εδώ και κει σε διάφορες στάσεις, άλλα ξεκοιλιασμένα με τα έντερα και τα συκώτια χύμα, κάποια άλλα πιο splater με πολύ αίμα τριγύρω, μερικά έχουνε μείνει πολύ καιρό στο ίδιο σημείο, έχουν πατηθεί ξανά ξανά, ήρθαν κι οι βροχές και τώρα μοιάζουν με πολύ μεγάλες τσίχλες. Έχω συναντήσει πολλές γάτες σε αυτή τη φάση, πολλά περιστέρια και νομίζω δυό σκύλους στην εθνική οδό. Μια φορά γυρνούσαμε από το ψάρεμα με τον πατέρα μου, ψαρόβαρκα ξύλινη, 5 μίλια maximum την ώρα και για κάποιο λόγο η απόχη σηκωμένη.. Καλή η ψαριά, λίγοι χάνοι, 2-3 λιθρίνια, μπαρμπουνάκια, κανένας κολιός (ναι ήταν Αύγουστος) και ξαφνικά ΤΣΟΥΠ ένας γλάρος καρφώνεται μέσα στην απόχη, πέφτει ξερός πάνω στη μηχανή, τον παίρνουν τα πετρέλαια, φορτώνει ο πατέρας μου, του κάνει μια με τη βέργα γιατί θα μπούκωνε η εξάτμιση, τρομάζει ο γλάρος φεύγει μέσ την θάλασσα από την πίσω πλευρά, πέφτει μες στα απόνερα, τον παίρνει η προπέλα από κάτω ... Πολύ κακές συγκυρίες εκείνη τη μέρα για το γλάρο, που ήταν λίγο σε Finding Nemo κατάσταση, δε το συζητάω .. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι το κάθε τσαλαπατημένο αδέσποτο κρύβει μια ιστορία, άλλες για γέλια άλλες για κλάματα και ότι στο μυαλό μου έρχεται συνέχεια η εικόνα του Άι Δημήτρη, να καρφώνει με εκείνη την ξυφολόγχη το Δρακο στα πλευρά και να το στέλνει στον Κάτω Κόσμο...
η [απολαυστική] συνέχεια εδώ...

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Αυτό είναι καλό κείμενο, το τελευταίο όμως που γράφει είναι σαχλαμάρα. Δεν θα είχε ποτέ κατοικίδιο.