Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2006

ένας διαφορετικός άνθρωπος


βγαίνει στις αίθουσες στις 28 του μήνα μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς -νομίζω ότι είναι η καλύτερη που είδα φέτος. προσωπικά τη θεωρώ της ίδιας στόφας με τα τραγούδια απ' το δεύτερο όροφο...
το bothersome man [den brysomme mannen στα νορβηγικά, ή "ένας διαφορετικός άνθρωπος" στην ελληνική μετάφραση] του jens liens φλερτάρει με την επιστημονική φαντασία -αν δεν είχε τις μεταφυσικές λεπτομέρειες, το κομμένο δάχτυλο που επιστρέφει στη θέση του, ή τη σκηνή της αποτυχημένης κατ' εξακολούθηση αυτοκτονίας με το τρένο, για παράδειγμα, θα ήταν απλά ένα δράμα που διαδραματίζεται σε έναν κόσμο όχι και τόσο μακρινό.
ο andreas φτάνει με το λεωφορείο σε ένα έρημο σπίτι στη μέση του πουθενά. δεν θυμάται πώς έφτασε εκεί, ποιος είναι, τι έκανε πριν, δεν ξέρει καν τι τον περιμένει. ο άνθρωπος που τον υποδέχεται με το πανό που γράφει "καλώς ώρισες" τον οδηγεί σε μια γκρίζα, αποστειρωμένη πόλη, του προσφέρει δουλειά σε ένα βαρετό γραφείο και τον κάνει πρακτικά άφθαρτο. η πορεία της ζωής του είναι πια προδιαγεγραμμένη. μένει σε ένα γκρίζο σπίτι, συναναστρέφεται ανθρώπους χωρίς συναισθήματα, χωρίς όνειρα -απαγορεύεται να κάνεις όνειρα- ζευγαρώνει αγγαρικά με μια διακοσμήτρια που η μόνη της επιθυμία είναι να γκρεμίζει τους τοίχους για να αλλάξει το χώρο και να παρακολουθεί στο βίντεο εκπομπές διακόσμησης.
όταν της ανακοινώνει ότι έχει γνωρίσει κάποια άλλη και θέλει να χωρίσουν, η αντίδρασή της είναι σοκαριστική. εντάξει, του λέει, αλλά μείνε το σάββατο που θα έρθουν οι γνωστοί στο τραπέζι!
ακόμα πιο σοκαριστική είναι η αντίδραση της γυναίκας που έχει ερωτευτεί, όταν της ζητάει να μείνουν μαζί. του λέει με απάθεια ότι έχει και με άλλους σχέσεις, [με άλλους τρεις!], αλλά ευχαρίστως θα μετακόμιζε στο σπίτι του, επειδή έχει μπανιέρα. και το δικό της έχει ντους!
προσπαθεί να βάλει τέρμα στη ζωή του, αλλα είναι αδύνατο, το μόνο που καταφέρνει να πάθει είναι γρατσουνιές.
στην πόλη περιπολούν οι "επιστάτες", άνθρωποι που επιβλέπουν τα πάντα και επεμβαίνουν για να επαναφέρουν την τάξη. όταν κόβει το δάχτυλό του για να διασκεδάσει την ανία του, τον μεταφέρουν με το ζόρι στο νοσοκομείο και του το κολλάνε...
κάποια βραδιά γνωρίζει τυχαία έναν ηλικιωμένο που ζει στο υπόγειο ενός κτηρίου που οδηγεί μυστικά στον "άλλο κόσμο", έναν κόσμο που έχει μουσική και ωραίες μυρωδιές. κάνει κατάληψη σε διπλανό διαμέρισμα και αγωνίζεται να ανοίξει τη χαραμάδα που τον συνδέει με τον "ανθρώπινο" κόσμο...
δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις σαν επιστημονική φαντασία, γιατί αυτός ο χρόνος μπορεί άνετα να είναι το παρόν και η καταστάσεις που ζει να συμβαίνουνν γύρω μας.
τρομακτικό.
μου θύμισε το gattaca, κι ας έχει μεγαλύτερη σχέση με το μινιμαλιστικό κόσμο του roy andersson.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

to eida stis nyxtes premimeras kai enthousiastika! panexypno -an kai exw mia enstasi gia to metewro telos.. (elpizw na egine.. katepilogin kai oxi anagis eneken ;p). se kathe periptwsi trofi gia akoma perissoteri skepsi. we do like that.
stin athina vgainei loipon.. edw pros vorran dn vlepw na erxetai na to apolaysoun oi thessalonikeis...

Ανώνυμος είπε...

maybe with yahoo messenger