Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2006

maziwa lala

«Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς όταν ρωτάς ποιο είναι το αγαπημένο μου φαγητό. Τρώω το φαγητό που υπάρχει εδώ». Rebecca Naamomi, Kenya.
Στις ποιμενικές κοινότητες της βορειοανατολικής Κένυας τα ζώα είναι ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να έχει κανείς στην ιδιοκτησία του. «Για τους Samburu τα ζώα είναι ο κήπος, η γη μας», λέει ο 18χρονος Lmulungi Lempate. «Απ’ αυτά εξαρτάται όλη μας η ζωή. Οι Samburu πρώτα ρωτάνε κάποιον για την υγεία των ζώων του και μετά για την οικογένειά του». Στο Ngurunit, ένα μικρό χωριό, τα ζώα πεθαίνουν λόγω της ξηρασίας. «Εφτά από τις αγελάδες μου έχουν πεθάνει. Μόνο μία μου απόμεινε», λέει ο Moiyo Lempate. Λαός Ημινομάδων οι Samburu τρέφονται με το γάλα, το κρέας και το αίμα των ζώων τους. Σε κανονικές συνθήκες ακολουθούν τις βροχές για να βρουν χορτάρι για να βοσκήσουν τα κοπάδια τους, αλλά τώρα πια οι άνθρωποι δεν βγαίνουν να αναζητήσουν βοσκοτόπια. Η ξηρασία έχει αναγκάσει την κυβέρνηση να δίνει στους ανθρώπους τροφή για βοήθεια. «Σήμερα το φαγητό σε κονσέρβα και το ψωμί έχουν ωραία γεύση, παλιότερα όμως, αν έδινες σε ένα παιδί μπισκότο ήταν σαν να το καταριέσαι», λέει ο 36χρονος Mpiriyon Lemunyete, «τα παιδιά μεγάλωναν με γάλα».
Αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι του Ngurunit έχουν βρει άλλη πηγή τροφής: τις καμήλες. Είτε τις δίνουν ως αντάλλαγμα για να βρουν σύζυγο, είτε τις αγοράζουν με τις οικονομίες τους. Oι καμήλες είναι επίσης αυτές που ανεβάζουν την αξία μιας γυναίκας και την κοινωνική της θέση. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια οι γυναίκες των Samburu δεν είχαν ζώα στην ιδιοκτησία τους. Οι καμήλες παρέχουν επίσης μια σημαντική ποσότητα γάλακτος. «Κατά τη διάρκεια της περιόδου της ξηρασίας τα μοσχάρια πρέπει να βρουν χορτάρι, ενώ οι καμήλες μπορούν να μείνουν εδώ και να τρέφονται με φύλλα απ’ τα δέντρα», εξηγεί ο 45χρονος Nkajoi Letipo. «Όταν παντρευτεί η κόρη μου θα φροντίσω ο σύζυγος να φέρει καμήλες, όχι μοσχάρια, για την τιμή της νύφης». Το κρέας και το γάλα της καμήλας χρησιμοποιούνται σε παραδοσιακά πιάτα όπως το maziwa lala [βρασμένο γάλα] και το nyirinyiri [συντηρημένο κρέας] τα οποία μέχρι τώρα γίνονταν με γάλα και κρέας αγελάδας. Οι γυναίκες της ομάδας Salato στο Ngurunit παράγουν και πουλάνε νοστιμιές όποτε υπάρχει περίσσεια κρέατος. «Όταν πρωτοείδα καμήλα το’βαλα στα πόδια», λέει η Namayan Lemunyete, μέλος της ομάδας, «αλλά τώρα μου αρέσει πραγματικά το κρέας της καμήλας». «Συντηρούμε το κρέας από μεγάλα ζώα όπως τις αγελάδες και τις καμήλες έτσι που να μπορούμε να το καταναλώνουμε σιγά-σιγά. Αφού στεγνώσει και συντηρηθεί μπορεί να αντέξει για περισσότερο από ένα χρόνο και να μην χαλάσει. Όταν μια γυναίκα γεννήσει πρέπει να τρώει συχνά κρέας. Αν σκοτωθεί μία κατσίκα για να ταΐσει τη μητέρα που θηλάζει θα διαρκέσει δύο-τρεις μέρες και θα πρέπει να θανατωθεί άλλο ζώο για να την θρέψει. Δεν υπήρχε άλλο είδος φαγητού και οι άνθρωποι ήταν εξαρτημένοι απ’ το φρέσκο κρέας. Αφού τέλειωνε, η οικογένεια περνούσε ένα μήνα χωρίς να σφάξει άλλο ζώο. Στο μεταξύ οι άνθρωποι τρέφονταν με γάλα και αίμα, ωμά ή μαγειρεμένα, μόνα τους ή σε συνδυασμό τους. Όταν έβρισκαν έτρωγαν και λίγα φρούτα, αλλά το αλεύρι ήταν ελάχιστο και το έτρωγαν μόνο οι ηλικιωμένοι. Τα παιδιά έπιναν γάλα, επειδή δεν ήταν συνηθισμένα στο 'καφέ' φαγητό που ερχόταν σαν βοήθεια. Στο παρελθόν το κρέας σάπιζε πολύ εύκολα και βρώμαγε. Σήμερα το αλάτι το κρατάει περισσότερο…».
[από το Colors που κυκλοφορεί].

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=TQcs7AqEIGI

biomass advert

Ανώνυμος είπε...

http://indexfanzine.blogspot.com/