Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2006

μπακ


Η επίθεση των «μικρών».
Πρώτα η εμφάνιση των Betty’s Bath στα Yuria την Τρίτη με λουπαρισμένους ήχους από παιχνίδια, lo-fi και χαμηλών τόνων, αλλά με πολύ ωραίες ιδέες που μπορούν να γίνουν ένα εξαιρετικό άλμπουμ, μετά το «Ροζ» του Βούλγαρη την Πέμπτη το βράδυ στο φεστιβάλ, με όλους τους συντελεστές παρόντες, -που όσο αυστηρά κι αν το κρίνει κανείς, δεν μπορεί να αγνοήσει το γεγονός ότι είναι το αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς μιας παρέας νεαρών [ταλαντούχων] παιδιών, κι ότι ο Αλέξανδρος είναι μόνο 25 χρονών.
Ακούγονταν διάφορα σχόλια, άστοχα και άδικα, κρυφάκουσα μια συζήτηση 50άρηδων [που δεν τους γνώρισα, αλλά πρέπει να είναι κριτικοί, μακάρι να ήξερα και με ποια έντυπα συνεργάζονται, θα ήθελα να διαβάσω τι στο καλό έγραψαν] λίγο πριν τη συνέντευξη της Juliete Lewis, που το έθαβαν, με την ίδια ευκολία που θάβει κάποιος και τους Mary and the Boy. Μπορεί να πεις απλά «δεν μου αρέσουν», να είναι σεβαστό. Όταν προσπαθείς να βρεις με το ζόρι δικαιολογίες για να στηρίξεις την αντιπάθειά σου, γίνεσαι κακός –δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο που για τη συγκεκριμένη παρέα ακούγονται τόσες πολλές κακίες. Άδικα.
Μου αρέσουν πολύ οι Mary and The Boy, δεν το έχω κρύψει, κι όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και καλύτεροι. Επίσης, η ταινία του Αλέξανδρου ήταν ένας απ’ τους λόγους που ανέβηκα στο φεστιβάλ. Και δεν το μετάνιωσα. Το πιο ενθαρρυντικό [και δεν είναι ανεξήγητο τελικά] είναι η απίστευτη προσέλευση του κοινού που γέμιζε ασφυκτικά τις αίθουσες. Όταν μια ελληνική ταινία είναι sold out [και στις δύο προβολές της] και η αίθουσα είναι γεμάτη νεαρόκοσμο, ε, κάτι πάει να αλλάξει…[ελπίζω].
Οι φήμες για την Τζουλιέτ μας είχαν τρομάξει –μια στρίγγλα σταρ που βρίζει και μιλάει με αγένεια- και η συνάντηση μαζί της ήταν απ’ τα highlights αυτού του ταξιδιού στα βόρεια. Ευγενική, βολική, απάντησε στα πάντα και φωτογραφήθηκε σαν wild child και την συμπάθησα, παρόλο που δεν μου γέμιζε το μάτι η μουσική της [ούτε τώρα μου το γεμίζει, αυτόν τον αμερικάνικο fm ήχο ποτέ δεν τον συμπάθησα]. Είναι σπουδαία performer πάντως, το βράδυ στο live έδωσε ρέστα –με τέτοια ενέργεια και χτύπημα στην σκηνή την ξεχνάς και την κακή μουσική και τη μέτρια φωνή…Μία από τις καλύτερες νεαρές τραγουδίστριες που διαθέτουμε λίγο πριν τελειώσει το live σχολίασε την σαρωτική σκηνική παρουσία της απορώντας πώς αντέχει να χτυπιέται τόση ώρα ασταμάτητα. Σιγά το μυστικό, my dear M.
Ό,τι καλύτερο μου συνέβη στην συγκεκριμένη επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη ήταν οι συναντήσεις με φίλους από το myspace και μερικούς bloggers [ξέρουν ποιοι είναι, μεταξύ αυτών και ο ΠΙΟ αγαπημένος μου της μπλογκόσφαιρας], έστω και αστραπιαία. Κρίμα που πέρασαν τόσο γρήγορα οι μέρες…
Το ΡΟZ και ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ήταν οι καλύτερες ελληνικές ταινίες του φεστιβάλ, ενώ το γερμανικό ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ του Markus Herling [που θύμιζε το σινεμά του Roy Anderson] η μόνη ξένη που είδα και μου άρεσε...

9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

τους mary and the boy και τη monika τους έχασα, τη juliette τη θυσίασα για μια ταινία, εσένα δε σε πήρα καν πρέφα κι ήμουν λίγα μέτρα μακριά :( , στους eyless αδιαφόρησα σαν.. αθηναίος κι ήταν όντως πολύ καλοί απ'ότι έμαθα.. το ροζ δεν το είδα γιατί είμαι προκατειλλημμένος με τις ελληνικές ταινίες το παραδέχομαι... κι όλα αυτά γιατί άραγε? για να τρέχω από αίθουσα σε αίθουσα μη τυχόν και χάσω το αριστούργημα..
πάντως, χωρίς να θέλω να σου το χαλάσω, όλες οι ταινίες ως και τις 3μμ είναι γεμάτες με νεαρόκοσμο, καθώς οι φοιτητές -οι πάντες δλδ- μπαίνουν τσάμπα. Το ξέρω ότι θα ακουστώ ως γεροπαράξενος και γερογρουσούζης αλλά μεγάλη μερίδα αυτού του νεαρόκοσμου είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Είναι αγενείς, σκουντάνε χωρίς ένα συγγνώμη, μιλάνε συνεχώς, για τα κινητά δε χρειάζεται να πω κάτι.. αλλά το χειρότερο απ'όλα είναι οι ερωτήσεις τους στους σκηνοθέτες και τους συντελεστές. Φέτος δεν έμεινα παρά μόνο σε ένα Q&A session, γιατί ήξερα ότι θα εκνευριστώ (μα να κάνεις αγόρι μου την πρώτη ερώτηση στο σκηνοθέτη και πριν καν αλοκληρώσει την απάντηση να σηκώνεσαι περνώντας από μπροστά του και να φεύγεις???). Πέρυσι π.χ. εκτός από το αμίμητο 'Τι θέλατε να πείτε με αυτήν την ταινία?' που ρώτησε μια σαχλοκούδουνη, κάποιος είχε το θράσος να ρωτήσει 'Έτσι πετάτε τα παιδιά στη χώρα σας?' σ'ένα Μεξικανό σκηνοθέτη που απλά έτυχε να δείχνει στην ταινία του έναν πατέρα να σκοτώνει το παιδί του και να το πετάει σ'ένα χωράφι.. Ελάχιστες φορές ντράπηκα τόσο στη ζωή μου!
Εγώ λοιπόν ελπίζω να μην αλλάξει τπτ, γιατί όταν αλλάζει κάτι στην ελλάδα είναι προς το χειρότερο συνήθως..

Ανώνυμος είπε...

Την είδα την ταινία, πολύ συμπαθητική με ωραίο σάουντρακ αλλά το ίδιο ερασιτεχνική με την πρώτη του. Το "ερασιτεχνική" δεν σημαίνει απαραίτητα και αδύναμη. Του Οικονομίδη μου άρεσε περισσότερο. Οι Mary + The Boy στο Ρέζιντενς ήταν όντως καταπληκτικοί. Δεν τους είχα ξαναδεί και εντυπωσιάστηκα.
Και η Τζουλιέτα είναι ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ σ' αυτό που κάνει!

Ανώνυμος είπε...

winter, έχεις δίκιο για το νεαρόκοσμο, αλλά προτιμάω τα αγενή πιτσιρίκια από τους αγενείς γέρους, τουλάχιστον αυτά είναι μικρά και μπορεί κάποτε να μάθουν.
άλλωστε, είμαστε λαός αγενών, στο φεστιβάλ θα δείχναμε καλή διαγωγή;
τις ίδιες χαζές ερωτήσεις τις κάνουν σε όλα τα φεστιβάλ του κόσμου, αυτό το αμίμητο όμως "έτσι πετάτε τα παιδιά στη χώρα σας" δεν είναι θέμα ηλικίας, μάλλον είναι θέμα νοημοσύνης...
πόσο χειρότερα να γίνουν τα πράγματα; με φοβίζεις...

Ανώνυμος είπε...

συμφωνώ με όλα που λες (μόνο που εγώ έχω μια τάση να δικαιολογώ τους μεγαλύτερους μ'όλα τά δύσκολα που έχουν ζήσει κλπ). 'Κουράγιο, μπορεί και να ξεστραβωθούνε μ'αυτό που θα δούνε' μουρμουρίζω πάντως από μέσα μου σε κάθε στρίμωγμα στο Ολύμπιον.

άντε ας μην τα ισοπεδώνω κ όλα, έχω κ έναν 13χρονο ανηψιό που έχει γενέθλια σε λίγες μέρες και λέω να του κάνω για πρώτη φορά δώρο CD. σε justin μάλλον θα καταλήξω, σκέφτεται κανείς κάτι καλύτερο?

Ανώνυμος είπε...

Η απίστευτη προσέλευση του κοινού θα κρινόταν ως ενθαρρυντική αν συνεχιζόταν έστω και στο ελάχιστο μετά το τέλος του Φεστιβάλ. Είδα να γίνεται πανικός σε ελληνική ταινία που δεν την ήξερε ούτε ο/η δημιουργός και άυριο μεθαύριο θα βλέπουμε άδειες αίθουσες σε ταινιάρες. Δυστυχώς όλα είναι θέμα μόδας. Trends u know...

Ολα τα livάκια στο Residents μου άρεσαν αυτή τη βδομάδα (δεν είχα πάει στους Sugarmate), όπως επίσης μου άρεσε και η Juliette. Ο ήχος της δεν είναι αούτε και δικός μου αγαπημένος αλλά είναι γεγονός ότι είναι πολύ καλή σε αυτό που κάνει. Τη βρήκα επίσης συμπαθέστατη εκτός σκηνής (μου κανε χειραψία - λέω να μην ξαναπλύνω το χέρι ;-)).

Αύριο θα δω επιτέλους 'Ροζ' & 'Η Ψυχή στο Στόμα'. Για όποιον ενδιαφέρεται ας διαβάσει το σχόλιο στο ποστ που ακολουθεί παρακάτω.

Next Time in Athens

Cheers

Ανώνυμος είπε...

αλλά προτιμάω τα αγενή πιτσιρίκια από τους αγενείς γέρους
Συμφωνώ τόσο πολύ. Γιατί οι Έλληνες "γέροι" εκτός απο αγενείς είναι και ξερόλες. Άσε που δε δέχονται κανένα να διαφωνεί μ' αυτούς.

Δεν πήγα ποτέ Θεσσαλονίκη για το Φεστιβάλ. Όπως τα περιγράφεις το κλίμα πρέπει να ήταν πολύ καλό.

Με τ' αμάξι σου πήγες; ;)

Ανώνυμος είπε...

από σήμερα έχω κι αυτοκίνητο!

Ανώνυμος είπε...

maybe with yahoo messenger

Ανώνυμος είπε...

maybe with yahoo messenger