Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2006

to cry about


«Είτε πρόκειται για τους ήρωες ή τους αντι-ήρωες των ταινιών μου, η ψυχή τους είναι στο στόμα, γιατί βρίσκονται από τη μεριά των αδικημένων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνικής κόλασης, οι συμπεριφορές των καταπιεσμένων κουβαλούν, έτσι και αλλιώς, μέσα τους τη βία και την έκρηξη. Ο ήρωας της ταινίας, ο Τάκης, έχει δύο βασικά κουσούρια: είναι φτωχός και ευαίσθητος. Μετατρέπεται έτσι σε ιδανικό απόπατο όπου δέχεται όλο το σκατό μιας σκληρής κοινωνίας. Της δικής μας. Και το ξέσπασμα της βίας καραδοκεί στη γωνία», λέει ο Γιάννης Οικονομίδης στα σημερινά ΝΕΑ.
«Όταν βρίσκομαι κάτω από αυτό το καθεστώς της αδικίας και της καταπίεσης, φυσικά και είμαι με την ψυχή στο στόμα. Ο κόσμος γύρω μας βυθίζεται μέσα στη φτώχεια και τον φασισμό. Και αφελής να είσαι δεν μπορεί να μη το πάρεις χαμπάρι. Ο καθένας από εμάς με τον τρόπο του θα πρέπει να χτυπήσει πίσω, να απαντήσει, να αναχαιτίσει όπως μπορεί τις στρατιές της νύχτας. Οι μελανοχίτωνες έχουν τρυπώσει πια παντού. Εκπέμπουν σε 24ωρη βάση και έχουν αποβλακώσει το σύμπαν»!
Αν στο "Σπιρτόκουτο" η ελληνική οικογένεια έτρωγε τις σάρκες της, στο "Η ψυχή στο στόμα" το μακελειό διευρύνεται "και σε άλλα αμαρτωλά πεδία όπως εργασιακές σχέσεις, τοκογλυφία, τράπεζες, νεοπλουτισμός, οικονομική φρίκη, ρατσισμός - σοβινισμός - σεξισμός - ομοφοβία και άλλα πολλά "όμορφα" και "ωραία" της Ελλαδάρας μας», λέει με τόλμη ο σκηνοθέτης...
«Έχω την εικόνα μιας διαδρομής μέσα σε πολύ πυκνή ομίχλη. Ο κινηματογράφος εν Ελλάδι είναι απελπιστικά φοβισμένος, ευνουχισμένος, μέτριος, μετρημένος και αφασικός και έχει καταντήσει αηδία εδώ και τόσα χρόνια. Πίσω από όλα αυτά τα χτικιά κρύβεται ο μικροαστικός μας επαρχιωτισμός και ο εναγκαλισμός με την εξουσία. Όλοι θέλουν να είναι αρεστοί, έχουμε πήξει στα καλά παιδιά και στη σοβαροφάνεια. Για τη σύγκρουση με το σύστημα και την εξουσία, για τη βουτιά στην πύρινη πραγματικότητα, για το φτύσιμο πάνω στη φάτσα μας, μάλλον δεν έχει ακούσει ποτέ τίποτα κανένας. Κουβέντα για το πάπλωμα. Και όσο τα πράγματα χειροτερεύουν, το μόνο που απασχολεί το σινάφι του σινεμά είναι τα εισιτήρια».
«Όσο υπάρχουν κινηματογραφιστές που το πνεύμα και το αίμα τους κοντράρει αυτές τις κυρίαρχες πια λογικές, τότε μπορούμε να μιλάμε για έναν πόλεμο που βρίσκεται σ' εξέλιξη. Πάντως εγώ είμαι ακόμα ζωντανός. Ζωντανός και κλωτσάω. Το μόνο που θέλω βαθιά μέσα μου είναι δίπλα στους "διασκεδαστές" να λάμψει επιτέλους και ο Κινηματογράφος. Το χειμώνα που μας πέρασε είδα δύο αριστουργήματα: το "Keane" και "Η Οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου". Ακόμα τρέμω... Και οι δύο αυτές ταινίες μαζί δεν έκαναν ούτε 1.000 εισιτήρια! Ξεφτίλα! Μεγάλη ξεφτίλα! Σε μια πόλη έξι εκατομμυρίων... Ντροπή σε εμάς που τα ακουμπάμε στις παπαριές και από την άλλη καταδικάζουμε σε θάνατο τον αληθινό κινηματογράφο είτε είναι ελληνικός είτε ξένος. Έχω σιχαθεί όλους αυτούς που αβασάνιστα λένε: Αφού το ζω το "μαύρο", ρε φίλε, γιατί να πάω και να το δω;". Δεν θα δεις το "μαύρο", βρε ζώον! Την αισθητική του "μαύρου" θα δεις - και αυτό έχει τεράστια διαφορά. Αν επικρατούσε η λογική των αγελάδων, όλη σχεδόν η τέχνη θα πήγαινε για σίγουρο κάψιμο»!
«Κάνω σινεμά για την αξιοπρέπειά μου. Όταν έρθει η ώρα μου, θα ήθελα να μπορώ να πω ότι στάθηκα, μίλησα, υπερασπίστηκα μέσα από τις ταινίες μου έναν κόσμο που το είχε ανάγκη. Τραβιόμαστε σ' αυτή την ιστορία του σινεμά γιατί μας πνίγει η ανάγκη να γράψουμε την περιπέτεια της τσακισμένης μας ψυχής... Γιατί τα έχουμε πάρει στο κρανίο με τους δυνάστες και τους κλειδοκράτορες... Γιατί τέρμα πια η άμυνα. Φουλ επίθεση! Για έναν κινηματογράφο συγκρουσιακό, λαϊκό, τσαμπουκαλεμένο! Ας μυρίσει μπαρούτι η ελληνική οθόνη. Αξίζει τον κόπο!».
[απ' τη συνέντευξη στον ΠΑΥΛΟ ΚΑΓΙΟ]
to cry about-mary margaret o'hara

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Είχα διαβάσει τη συνέντευξη αλλά δυστυχώς δεν έχω δεί την ταινία ακόμη. Ο Οικονομίδης είναι από τους πιό νευρώδεις και ταλαντούχους σκηνοθέτες.

Ανώνυμος είπε...

νομίζω ότι στο φεστιβάλ θεσσαλονίκης είναι η επίσημη πρώτη προβολή στην ελλάδα...

Ανώνυμος είπε...

Το Σπιρτόκουτο βρίσκεται μέσα στις καλύτερες ταινίες (προσωπικά μιλάω) του ελληνικού κινηματογράφου τα τελευταία δέκα χρόνια (μαζί με τον Δεκαπενταύγουστο του Κων/νου Γιάνναρη, το Harcore του Ντένη Ηλιάδη, Το όνειρο του σκύλου του Άγγελου Φραντζή. Ίσως θα έπρεπε να προσθέσω και τα Βασιλιάς του Νίκου Γραμματικού και το Delivery του Νίκου Παναγιωτόπουλου). "Η ψυχή στο στόμα" θα προβληθεί στο Φεστιβαλ Θεσσαλονίκης. Η παρουσία του Ερρίκου Λίτση και στη νέα του ταινία αλλά και φυσικά η σκηνοθεσία του Γιάννη Οικονομίδη είναι εγγύηση ότι θα παρακολουθήσουμε κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Υπομονή λοιπόν

Ανώνυμος είπε...

m. hulot: A ωραία ανυπομονώ. Επίσης δεν ξέρω αν έχεις δεί το απόλυτο cult Κarate H Τυφλή Φυγή. Παίχτηκε στο Πεδίο Δράσης Κόδρα πέρισυ.

mouxlaloukouda συμφωνώ απολύτως για το Σπιρτόκουτο. Αυτή η τετράδα -Οικονομίδης, Γιάνναρης, Ηλιάδης και Φραντζής- είναι τα καλύτερα χαρτιά στην τράπουλα του ελληνικού σινεμά.

Ανώνυμος είπε...

τον βασιλιά δεν τον έχω δει, σε όλα τα υπόλοιπα θα πρόσθετα και τις ταινίες του κούτρα. ο μουσακάς γίνεται όλο και πιο νόστιμος όσο περνάει ο καιρός.
την τυφλή φυγή αρχίζω να την ψάχνω από τώρα...[thnx]