Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2006

καετάνο


το βρήκα σήμερα το πρωί τυχαία. αυτό το βίντεο με το κουκουρουκουκού paloma απ' το μίλα της.
κι
εδώ το mp3.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

wraio tragoudi gia n'arxiseis th mera sou!

metaferw orismenes plhrofories pou vrhka gia to tragoudi + metafrash twn stixwn

http://flytoistros.com/modules.php?mop=modload&name=Forum&file=viewtopic&topic=131&forum=31

Cucurrucucu Paloma

Το τραγούδι Cucurrucucu Paloma του Tomas Mendez Sosa είναι ένα τυπικό Μεξικάνικο τραγούδι στο ύφος του mariachi. Το mariachi γεννήθηκε τον 19ο αιώνα στην περιοχή του Jalisco και υπηρετείται ως σήμερα από ομάδες μουσικών με διάφορα όργανα, όπως βιολί, κιθάρα, μπάσσο, τρομπέτα κ.α. Τα τραγούδια mariachi μιλάνε για την αγάπη, την προδοσία, το θάνατο, την πολιτική, την ανδρεία και τους εξεγερμένους ήρωες. Αν και έχει χάσει μεγάλο μέρος από τη γνησιότητά της και αποτελεί πλέον φολκλορικό στοιχείο, η μουσική mariachi συνεχίζει να γοητεύει με μερικά μοναδικά κομμάτια. Πρόκειται για μια σύνθεση του 1954 που έκανε μεγάλη επιτυχία με τη φωνή της Lola Beltran και στη συνέχεια τραγουδήθηκε από πάρα πολλούς άλλους, μεταξύ των οποίων ο Harry Belafonte, η Joan Baez, η Νάνα Μούσχουρη, ακόμα και ο Julio Inglesias. Μια από τις αισθαντικότερες ερμηνείες, είναι αυτή του Caetano Veloso στην ταινία του Αλμοδοβάρ, Μίλα της. Η ψυχή συμβολίζεται με ένα περιστέρι που κλαίει για τη χαμένη αγάπη. Πρόκεται για ένα έξοχο δείγμα του τρόπου με τον οποίο ακόμα και το μελό μπορεί να αποκτήσει δύναμη και να περιγράψει το μεγαλείο του κοινού ανθρώπινου πόνου μπροστά στην απώλεια του αγαπημένου. Για να γίνει αυτό όμως, πρέπει πρώτα να τοποθετηθεί σε ένα φυσικό χώρο, ένα χώρο ξεχειλίζουσας χαράς και δραματοποιημένης λύπης, μια χώρα των άκρων δηλαδή, όπως είναι το Μεξικό. Και τότε, οι ντάλιες στα μαλλιά της Φρίντα Κάλο παύουν να ‘ναι κακόγουστο λοφίο και γίνονται τα φτερά ενός λυπημένου περιστεριού που τραγουδά την απόγνωση του έρωτα.

Λένε ότι τις νύχτες
τις περνούσε κλαίγοντας
Λένε ότι δεν κοιμόταν
αλλά έπινε,
Ορκίζονται ότι ακόμα κι ο ουρανός
τρανταζόταν με το κλάμα του.
Πως πονούσε για κείνη,
την αναζητούσε ως το θάνατο.

Αι, άι, άι, άι α, τραγουδούσε
Αι, άι, άι, άι α, γελούσε
Αι, άι, άι, άι α, τραγουδούσε
Από πάθος μοιραίο, πέθανε.

Ένα λυπημένο περιστέρι
κάθε πρωί της τραγουδά
έξω απ’ το σπίτι
με τις ανοιχτές πόρτες.
Ορκίζονται πως το περιστέρι
δεν είναι άλλο παρά η ψυχή του
που ακόμα περιμένει
την επιστροφή της αγαπημένης

Κουκουρουκουκού, περιστέρι
Κουκουρουκουκού, μην κλαις
Κι οι πέτρες ανοίγουν, περιστέρι
όταν μαθαίνουν για τον έρωτα
Κουκουρουκουκού, κουκουρουκουκού,
Κουκουρουκουκού, περιστέρι, μην κλαις.