Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2006

time of the season

Χθες το βράδυ έσπασα το κεφάλι μου για να βρω τα 5 πιο αγαπημένα μου τραγούδια ever, κάποιος έπαιζε με λίστες και top-5 για "καλό" σκοπό κι έπρεπε να συνεισφέρω -αν δεν συμμετέχεις σε ομαδικά παιχνίδια στα πάρτι είσαι ένας σπασίκλας, ένας σνομπ, τέτοια, κανέναν δεν πείθεις ότι απλά βαριέσαι.
έγραψα λοιπόν τα πέντε που σκέφτηκα πρώτα γιατί ποτέ τέτοιου είδους λίστες α-λα-high fidelity δεν είναι 100% αντιπροσωπευτικές [όπως και καμία λίστα, εδώ που τα λέμε].
μου'ρθε κι ένα της τζένης βάνου, αλλά ήταν έκτο στη σειρά, έτσι δεν το έγραψα.
αμέσως μετά, με έκπληξη διαπίστωσα ότι το έχουν αναφέρει κι άλλοι δύο, και μάλιστα θα πρέπει να είναι το μόνο που θα υπάρχει σε διαφορετικές λίστες δυο φορές. [η σκλάβα]!
υποτίθεται ότι αγαπημένα σου είναι αυτά που σου έρχονται πρώτα στο μυαλό, δηλαδή το δικό μου αγαπημένο θα πρέπει να είναι το windowlicker του aphex twin, γιατί αυτό σκέφτηκα πρώτο. και μετά το cocoon της bjork. [σίγουρα δεν είναι αυτά τα αγαπημένα μου, αλλά χθες το βράδυ ήταν].
αμέσως μετά, κάποιος άγνωστος τύπος με φρίκαρε εντελώς, γιατί ενώ σίγουρα δεν είχαμε ξανασυστηθεί -ούτε τον είχα ξαναδεί στη ζωή μου-, θυμόταν τη φάτσα μου απ' την περσινή [f]art athina και μάλιστα ΑΚΡΙΒΩΣ και τι σχολίαζα στο λεωφορείο της επιστροφής!
εγώ δεν θυμόμουν, αλλά ήταν όντως όπως τα έλεγε, γιατί μετά θυμήθηκα: είχα εξαντλήσει με κάποιον φίλο μου το θέμα του ταμπάκη στα παρατράγουδα [!], και κοίταξε να δεις φίλε μου πώς μπορεί να σου βγει το όνομα, δεν μπορείς ούτε να συζητήσεις με τους φίλους σου χωρίς κίνδυνο να σε καταγράψει κάποιος -έστω και μέσα στον εγκέφαλό του- και να στο αποκαλύψει όταν τύχει να σε γνωρίσει:
πριν από ένα χρόνο σε είχα δει εκεί και έλεγες αυτά, και κρατούσες και το τεύχος του Velvet με την κουρελού στο εξώφυλλο [παναγία βόηθα!].
ήταν τόσο τρομακτικό που σηκώθηκα και έφυγα και δεν του είπα ούτε καληνύχτα -εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να μου είπε ότι μαγείρεψε και έφαγε τη γειτόνισσα, τόσο creepy μου φάνηκε [αν μου είχε πει αυτό μπορεί και να με είχε φρικάρει λιγότερο]. ευτυχώς που μετά ήρθαν οι πίτσες και το ξέχασα.
αυτό είναι ένα γαμάτο τραγούδι [που ξέχασα να βάλω στη λίστα, αλλά θα μπορούσε να υπήρχε] και ένα ακόμα πιο γαμάτο βίντεο.
[και μια άσεμνη ελληνική εκτέλεση των persons με τίτλο είσαι το κορίτσι που αγαπώ -οι β' φωνές τελειώνουν ομαδικά πριν τελειώσει το τραγούδι...]

9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μεσιε, έχετε βαλει και στα δυο λινκ το βιντεο του τραγουδιου.

Ανώνυμος είπε...

Y.Γ. Η φωτογραφια του arbus "teenage couple", φοβερή. Χρόνια ειχα να τη δω..

Ανώνυμος είπε...

Ok now, σου έβαλα και δωράκι

Ανώνυμος είπε...

Kαλα, οντως, πολυ creepy τετοιοι τυποι...κι εχουν ΠΑΝΤΑ το μοναδικο ταλεντο να θυμουνται και να σου θυμιζουν embarassing moments: ποτε δε θα σου πουν "πηγαινες χαλαρος και ησυχος με μια φοφερη τυπισα αγκαλια,without a care in the world"....ΠΑΝΤΑ ειναι η φαση που εξυνες τη μυτη σου στο φαναρι και γαμωσταυρισες τον πακιστανο τζαμοκαθαριστη γιατι ειχες ξυπνησει στραβα.

Ανώνυμος είπε...

κι άλλο respect για τη φωτογραφία
:)

Ανώνυμος είπε...

Mερσί μπιάν!

Ανώνυμος είπε...

Χα γαμάτος ο spi_der.
Το αποκλείετε πάντως να συμβεί κάποια στιγμή το αντίστροφο και να είστε εσείς που θα θυμάσαστε μια ξεχασμένη προσωπική στιγμή ενός αγνώστου; Ισως είναι καλύτερα κάποιες "πληροφορίες" να μένουν κρυμμένες ε;

Ανώνυμος είπε...

μα υπήρχε περίπτωση να πεις σε κάποιον που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ ότι σε είδα πέρσι στην art athina, κρατούσες το velvet με την κουρελού στο εξώφυλλο και μετά εξάντλησες το θέμα ταμπάκη μέσα στο λεωφορείο; ήταν ανατριχιαστικό να θυμάται κάποιος τόσα πράγματα για σένα. άγνωστος άνθρωπος!

Ανώνυμος είπε...

too much heh
;-)