Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2006

shortbus

αν εξαιρέσει κανείς τις σοκαριστικές εικόνες της αρχής, το shortbus δεν ήταν απλά μια ταινία για το σεξ. Κι ας είχε μπόλικο και μάλιστα "ανορθόδοξο".
φυσικά, δεν ήταν τόσο οι ίδιες οι πράξεις που σόκαραν -σιγά το σοκ- κυκλοφορούν βίντεο από mail σε mail κι από γραφείο σε γραφείο που είναι πολύ πιο σοκαριστικά από κάποιον που κάνει πίπα στον εαυτό του και από το γκρο πλαν ενός πέους σε στύση.
άλλωστε, είναι ανοησία να σε πιάνει ταραχή με το σεξ του shortbus, όταν η πρώτη ανάγκη που σου καλύπτει το internet είναι αυτή: να χορτάσεις πορνό. και είναι το λιγότερο υποκριτικό να αποχωρείς απ' την αίθουσα έξαλλος όταν έχεις περάσει μέρες ολόκληρες σερφάροντας σε πορνοσάιτ κάθε είδους και έχεις τον σκληρό σου [δίσκο] γεμάτο τσόντες. άσε, που με τόσο θόρυβο που προκάλεσε η ταινία στις κάννες, ήταν αδύνατον να πήγε ανυποψίαστος έστω κι ένας θεατής χθες το βράδυ. όλοι ήξεραν ότι επρόκειτο να δουν μια ταινία με πραγματικό σεξ σε διάφορα συμπλέγματα. [κι αν δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν;]
anyway, σιγά να μην έμεινε άφωνο το κοινό που έτρεξε να το δει απ' τις παρτούζες και τη θέα του σπέρματος. αυτό που πρέπει να ξεπεράσεις μάλλον είναι η αμηχανία που σου προκαλούν τέτοιου είδους εικόνες όταν τις μοιράζεσαι με αγνώστους σε μια αίθουσα. κυρίως αυτό.
το shortbus είναι μια ταινία για το σεξ, με πολύ σεξ. φαντάζομαι ότι ο μίτσελ έφτιαξε αυτήν ακριβώς την ταινία που ονειρευόταν: ένα πορνό που το σεξ να μην λειτουργεί καυλωτικά, αλλά με τρόπο σαρκαστικό. να προκαλεί γέλιο, αλλά και να σε προκαλεί να δεις και πίσω απ' αυτό τις ανθρώπινες σχέσεις, τη διάθεση του ανθρώπου να δοκιμάζει καινούργια πράγματα μέχρι το τέλος της ζωής του [η σκηνή με το μονόλογο του ηλικιωμένου δημάρχου που κάνει απολογισμό είναι συγκλονιστική].
δεν ειναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πιο τολμηρές σκηνές έβγαζαν γέλιο. ειδικά η απίθανη σκηνή -είμαι περίεργος να δω πώς θα την υποδεχτούν οι αμερικάνοι στις αίθουσες- όπου ένας εκ των πρωταγωνιστών τραγουδάει τον εθνικό ύμνο -ή κάτι τέτοιο, ένδοξο τέλος πάντων- στην κώλο του νεαρού που γλύφει. ο δε νεαρός τραγουδάει το ίδιο πατριωτικό απόσπασμα έχοντας για μικρόφωνο το πουλί του μπροστινού του. εικόνες αδιανόητες για μια ταινία που είναι φτιαγμένη για το μεγάλο κοινό.
το πιο μεγάλο κατόρθωμα του μίτσελ, όμως, δεν είναι οι προκλητικές εικόνες. σε αναγκάζει από μια στιγμή και μετά να ξεχάσεις ότι όλα αυτά που διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια σου αφορούν "ανορθόδοξες" σχέσεις -ανθρώπους με ιδιαιτερότητες, anyway- [gay, ανοργασμικές ψυχολόγους, διαλυμένες dominatrix, ματάκηδες. τραβεστί] και το ενδιαφέρον σου επικεντρώνεται σε ότι υπάρχει πίσω απ' το σεξ.
σε ανθρώπους, που ασχέτως σεξουαλικών προτιμήσεων, ζητούν μόνο το καλύτερο. η εξομολόγηση της τρομακτικής dominatrix ότι θέλει ένα σπιτάκι με σκύλο και μια 'νορμάλ' ζωή είναι συγκινητική.
δεν ξέρω αν το shortbus είναι μια σπουδαία ταινία. το σενάριο φαίνεται απλοϊκό, παραείναι gay, τολμηρό, προκλητικό. ξέρω μόνο ότι ο μίτσελ έφτιαξε ένα αριστούργημα. μία απ' τις ταινίες που σε 20 χρόνια θα χαρακτηρίζουν το 2006. και η σκηνή στο club στο τέλος, παρόλο που αρκετοί τη βρήκαν αδύναμο φινάλε [ελλείψει έμπνευσης;] ήταν συναρπαστική.
ταινιάρα.

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ομορφο κείμενο και to the point

Ανώνυμος είπε...

Δυστυχως ειδα μονο τα 30 πρωτα λεπτα και μου αρεσε παρα πολυ.Περιμενω να βγει στις αιθουσες.
Να πας να δεις το 13 Τζαμετι.Ταινιαρα!!!

Ανώνυμος είπε...

Πράγματι πολύ καλή ταινία!Δεν ξέρω πώς θα υποδεχτούν οι Αμερικάνοι την περίφημη σκηνή με τον εθνικό ύμνο, είμαι όμως σίγουρος πώς θα υποδέχοταν οι Έλληνες μια ανάλογη σκηνή με τον ελληνικό εθνικό ύμνο!Μπορώ να φανταστώ ήδη τις αντιδράσεις του Ψωμιάδη και του Χριστόδουλου, αλλά και της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων...Είναι πολύ εύκολο να γελοιποιείς τον εθνικό ύμνο μιας άλλης χώρας, όταν όμως καλείσαι να κάνεις το ίδιο με τα δικά σου σύμβολα, πολύ φοβάμαι πώς τότε θα φαίνοταν τα όρια του..."προοδευτισμού" μας...

Ανώνυμος είπε...

Cobden, εύχομαι να σ’ ακούει κανένας σκηνοθέτης της ντόπιας παραγωγής.

Ανώνυμος είπε...

Ταινιάρα, ταινιάρα, ταινιάρα!