Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2006

half dylan


η καλύτερη ταινία που είδα χθες ήταν το half nelson, με έναν από τους πιο συμπαθείς νέους αμερικάνους ηθοποιούς των τελευταίων χρόνων, τον ryan gosling, σε μια ερμηνεία καθηλωτική.
αληθινά και όχι αληθοφανή περιστατικά στο μπρούκλιν -που θα μπορούσαν να συμβαίνουν παντού, γιατί και τα junkies είναι παντού τα ίδια, και οι άνθρωποι με τάσεις αυτοκαταστροφής πιάνουν πάτο με παρόμοιο τρόπο, είτε είναι στο οχάιο είτε λ.χ. στη λάρισα.
το πιο συγκινητικό κομμάτι της ταινίας ήταν η ιδιαίτερη [και εύκολα παρεξηγήσιμη σχέση] ανάμεσα στο δάσκαλο και στο μαθητή -που αναπόφευκτα επιλέγεις ή σε επιλέγει, κι όποιοι έχουν βρεθεί σε τάξη να διδάξουν σίγουρα σίγουρα το έχουν ζήσει- και το πιο εντυπωσιακό: οι ειδήσεις που διάβαζε ο συνάδελφος του coach μέσα στο γραφείο των καθηγητών.
όποιος ξέρει τι εφημερίδα κρατούσε στα χέρια του, ας επικοινωνήσει!
[μπαίνει η 13χρονη πιτσιρίκα μέσα στο σπίτι του δασκάλου της, βλέπει τα βινίλια και εκστομίζει το απίθανο: oh, you have those old things!]
αναλύσεις και κόντρα αναλύσεων για το νούμερο ένα του bob dylan στην αμερική. όλοι μιλούν για έναν θρίαμβο του γερόλυκου κλπ κλπ, κανείς δεν τολμάει να πει ότι το να είναι ο bob dylan νούμερο ένα το 2006, στα 65 του, είναι κατάντια.
κατάντια της μουσικής βιομηχανίας και όχι του bob dylan φυσικά! [το άλμπουμ είναι καλό, αλλά όχι τόσο καλό που να δικαιολογεί όλο αυτό που συμβαίνει].
και εντάξει να κοντεύεις τα 50 ή να είσαι παλιοροκάς που σου θυμίζει τα νιάτα σου, αλλά να είσαι 20άρης και να ταυτίζεσαι με τους ήχους [και τους στίχους] το modern times είναι τουλαχιστον αξιοθρήνητο, γιατί σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανείς της ηλικίας σου να ταυτιστείς. Το να χαλάει κόσμο ένας συνομήλικος του πατέρα μου [για να μην πω του παππού μου -όχι του δικού μου, δεν ζει, των 18χρονων] και να χαίρομαι κι από πάνω μήπως αναιρεί αυτή την έρημη ροκ "ιδέα"; ή μήπως δεν υπήρξε ποτέ τέτοια; [κι αν υπήρξε, έχει χαθεί]...
υπάρχει ροκ άποψη; αν υπάρχει, στο σημερινό Κ της Καθημερινής μόνο ο νίκος κοντογούρης είναι ροκ.
half nelson-miles davis

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

μερικά πράγματα ζούνε ακόμη και νεκρά. ο λόγος για το ροκ και όχι για τον ντύλαν. τι να πεις. ίσως το ροκ ν' αναπολεί πάντα κατά κάποιο τρόπο τη χρυσή δεκαετία του εξήντα. τα πρώτα χρόνια της αθωότητάς του. κλπ κλπ.

ωραίος ο νέσλον.