Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2006

κόκκινος δρόμος

το red road μπορεί να θύμιζε λίγο τηλεταινία του bbc και να με τρόμαξε στην αρχή με τα σκοτεινά και κουραστικά [μετά από δύο συνεχόμενες ταινίες] πλάνα μέσα από τις κάμερες παρακολούθησης στους βρώμικους δρόμους της σκωτσέζικης πόλης [μην τολμήσει να ξαναπεί κανείς άθλια την αθήνα!], αλλά απ' τη στιγμή που πιάνεις το story [για μένα το μυστικό αποκαλύφθηκε, δυστυχώς, όταν μπήκε η ηρωίδα κάτω απ' το πάπλωμα, αγκαλιά με τα δυο δοχεία] η ταινία είναι συγκλονιστική.
ειδικά η σκηνή του σεξ [και ό,τι επακολουθεί] είναι απ' τις πιο δυνατές που έχω δει ποτέ, χωρίς συγκινησιακά κρεσέντα που να σου εκβιάζουν το δάκρυ, με βουβό πόνο, με μία εξαιρετική kate dickie, ψύχραιμη αλλά με τον πόθο να βράζει [ο πόθος για εκδίκηση, ο οποίος από μια στιγμή και μετά δεν ξεχωρίζει απ' την σεξουαλική επιθυμία].
αν δεν είχε προηγηθεί το half nelson θα ήταν η καλύτερη ταινία που έχω δει μέχρι τώρα στο φεστιβάλ.
η σκηνοθέτιδα andrea arnold πολύ συμπαθητική, ευδιάθετη, εντελώς διαφορετική απ' τον απελπισμένο, ψυχωτικό εαυτό που αποκάλυψε στην ταινία. το καλύτερο παράδειγμα για να επαληθεύσει τον κανόνα ότι οι χαρούμενοι, χαμογελαστοί άνθρωποι κρύβουν επιμελώς έναν πολύ θλιμμένο εσωτερικό κόσμο...

Δεν υπάρχουν σχόλια: