Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2006

οικογένεια γουόλτον


φίνσμπουρι παρκ, αρχές 90s. κυριακή πρωί, οι συγκάτοικοί μου έχουν βγει για δουλειές, ετοιμάζομαι να κάνω μπάνιο [το ντους της καταστροφής, με κομμένο λάστιχο], ανοίγω τις βρύσες, κρύο, ζεστό και βγαίνω να πάρω πετσέτα. στην τηλεόραση άρχιζε ένα επεισόδιο απ' την οικογένεια γουόλτον -ο τζον μπόι μετακόμιζε στην πόλη, η οικογένεια σε αθλία κατάσταση, τους φεύγει ο μεγάλος γιος, κάθομαι στον καναπέ να πλαντάξω μαζί τους και βλέπω ολόκληρο το επεισόδιο. κάποια στιγμή κι ενώ κοιμάμαι στον καναπέ με την πετσέτα στο χέρι με ξυπνάνε φωνές. και χτυπήματα στην εξώπορτα. κοιτάζω την πετσέτα και θυμάμαι ότι ετοιμαζόμουν να κάνω μπάνιο, τρέχω πανικόβλητος να δω τη μεγάλη πλημμύρα. η μπανιέρα γεμάτη, η βρύση να τρέχει και το νερό να κυλάει, να πέφτει στο ξύλινο πάτωμα και να χάνεται! νερά πουθενά! τσακίζομαι να την αδειάσω, αντιλαμβάνομαι πού καταλήγουν τα νερά, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ το μέγεθος της καταστροφής. ακούω τη φωνή του ιδιοκτήτη και τρέχω και κλειδώνομαι στο δωμάτιό μου, τον είχαν καλέσει να τσεκάρει το διαμέρισμα. μπαίνουν, ελέγχουν στην κουζίνα, στο μπάνιο, όλα OK, nobody's here, δεν ξεκίναγε από δω το κακό, κάπου αλλού υπήρχε διαρροή. το νερό είχε περάσει στο από κάτω διαμέρισμα, είχε βγει απ' το πάτωμα της κουζίνας τους στο ισόγειο όπου υπήρχε μια βιοτεχνία γυναικείων ρούχων και το είχε κάνει καλοκαιρινό. τόπια με υφάσματα έπλεαν, οι μηχανές ήταν μέχρι την γάμπα μέσα στα νερά, ο επιστάτης έβριζε. το χειρότερο απ' όλα: το επόμενο πρωί ήρθε συνεργείο να αλλάξει τα υδραυλικά στο από κάτω διαμέρισμα, γιατί κάπου έχαναν. δεν τόλμησα να μιλήσω. και τι να πώ; ούτε καν στους συγκάτοικους δεν το είπα ποτέ. όποτε βλέπω τον τζον μπόι θέλω να του σπάσω το κεφάλι...
[βρήκα κι αγόρασα στη φτήνια σήμερα τους τρεις κύκλους, 72 επεισόδια, δεν κατάφερα ν΄αντισταθώ...]

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Ωστε εσύ ήσουν!!!!

Σ:$