Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2006

στο ισόγειο


Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία του Richard Youngs απ' τα CD-R της No Fans Records είναι ένα 50λεπτο μονότονο [μουσικό] ταξίδι στην εξοχή του Harpenden, με τα απω-ανατολίτικα όργανα να δημιουργούν μυσταγωγική ατμόσφαιρα και τη φωνή του να απλώνει τη μαυρίλα της σε εφτά συνθέσεις -που στην ουσία είναι μία τεράστια- σαν θιβετιανοί ύμνοι, με την άρπα, τα κρόταλα και το shakuhachi σε πρώτο πλάνο. Eίδα και το Le Notti Bianche του Βισκόντι σήμερα, είμαι έτοιμος να φουντάρω απ' το μπαλκόνι. Ευτυχώς που μένω στο ισόγειο.
No music today, μόνο τους στίχους από ένα νέο τραγούδι του Theodore...
i saw old men drinking in dread
upon misty wanderings and hidden ways
less than the sun new rising in
on half the nations and with fear of change
great waves looked over snakes comin in
and thought of doing something to the boys
death and war have been lacking in
is it the good war that hallows the change
to write a song i said
she was the first to spread her wings away
as sad as sad as the wind
the hours seemed long enough
the darkness of wars elapsed now
well hidden in a childish hair
let's seek out some desolate place
the room explodes and i am safe
beyond the atlantic skies
over there
throw your skinny hands in the air
june nights, seventeen
pale verses
she trips as she dances
beauty in quality
strange its vanity
how many times
you lie

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Περίεργη μέρα σήμερα, isn't it? Εγώ μένω στον τρίτο :)
Ο Θάνατος στη Βενετία μπορεί να είναι και η χειρότερη ταινία που έχω δει.