Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2006

ένας τύπος που τον λένε βηρυτό

Τον πιτσιρικά Zach Condon τον συνάντησα τυχαία στο MySpace. Ένας 20χρονος αμερικάνος που λάτρεψε τη μουσική απ’ τις ταινίες του Κουστουρίτσα και τα χάλκινα του Bregovic και έβαλε στόχο να γράψει μοντέρνες πόλκες και τσιγγάνικες μελωδίες για αγάπη και για θάνατο, μουσική απ’ την Ανατολική Ευρώπη και το πρώην σοβιετικό μπλοκ -που σε ξαφνιάζει όταν την ακούς από ένα αμερικάνικο συγκρότημα. Και τα κατάφερε. Παράτησε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο –ο ίδιος δηλώνει κακός φοιτητής- και ταξίδεψε στην Ευρώπη για να δει από κοντά τους Taraf de Haidouks, το θρυλικό τσιγγάνικο συγκρότημα της Ρουμανίας και την ορχήστρα του σέρβου τρομπετίστα Boban Markovic. Δεν ήταν ακόμα 19, το Underground, το Gadjo Dilo και ο Μαύρος Γάτος του είχαν αλλάξει τη ζωή. Επιστρέφοντας στην Albuquerque, στο New Mexico, αρχίζει να γράφει την δική του εκδοχή της μουσικής που τον γοήτευσε και με τη βοήθεια των Hawk and a Hacksaw ηχογραφεί το ντεμπούτο άλμπουμ του, Gulag Orkestar, ένα δίσκο που, αν γνωρίζεις το νεαρό της ηλικίας του, σε εκπλήσσει. Δεν είναι μόνο οι ήχοι των πνευστών [κυρίως τρομπέτας], τα «στρατιωτικά» κρουστά, το ακορντεόν και το ukulele που τον κάνουν διαφορετικό, είναι και η φωνή του Condon, τόσο θανατερά μελοδραματική που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι αυτό το παιδί κρύβει τόσο πλούσιο συναισθηματικό κόσμο, τόσες εκπλήξεις. Το MySpace και τα σχόλια στα blogs ήταν υπεύθυνα για τη συνέχεια, το [υπέροχο] κομμάτι του Postcards from Italy [το οποίο έχει ρυθμό νησιώτικου -χορεύεται και σαν μπάλος!] άρχισε να διαδίδεται αστραπιαία, πριν ακόμα κυκλοφορήσει το άλμπουμ του οι αμερικάνικες εφημερίδες του αφιερώνουν σελίδες περιγράφοντας με λεπτομέρειες την ατμόσφαιρα στα live του, η φήμη του εξαπλώνεται ραγδαία, ήταν αδύνατο να μείνει κρυμμένο μυστικό, γιατί απλά δεν μοιάζει με τίποτα άλλο σύγχρονο αμερικάνικο. Οι βαλκανικοί ύμνοι του στη ζωή και το θάνατο μπορεί να μην λένε πολλά από άποψης στίχων, είναι όμως απ’ τα πιο όμορφα τραγούδια που έχουν ακουστεί τελευταία. Τόσο μελαγχολικά και πονεμένα, όσο και το όνομα που διάλεξε για το συγκρότημά του: Βηρυτός!
[καρτποστάλ απ' την ιταλία]

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

EXCELLENT CHOICES. EXCELLENT BLOG. i wish i could understand your language. you SHOULD write in english.

Ανώνυμος είπε...

to kalutero fetino album gia plaka!

Ανώνυμος είπε...

:)
κατάλαβα τι εννοείς, αλλά έτσι που το έγραψες φαίνεται ότι είναι ένα άλμπουμ της πλάκας...

Ανώνυμος είπε...

Στην αρχή είναι λίγο βαρετό, αλλά κάθε φορά που το ακούω μου αρέσει πιο πολύ. Είναι και νόστιμος τυπάκος.

Ανώνυμος είπε...

Πανέμορφο, μαγικό, καθηλωτικό ναι. Για το αν είναι το καλύτερο της χρονιάς όμως αμφιβάλλω (Thom Yorke, My brightest diamond, The Walkmen, Sunset Rubdown, TV on the Radio, ... και δεκάδες ακόμα που συναγωνίζονται για αυτόν τον τίτλο ). Σίγουρα όμως ένα από αυτά που θα θυμόμαστε όταν αναφερόμαστε στο 2006.

Ανώνυμος είπε...

καλύτερο της χρονιας δεν είναι σίγουρα, αλλά είναι απο αυτά που θα τη χαρακτηρίζουν...