Τρίτη, 22 Αυγούστου 2006

κρανίου τόπος


Βλέπω εικόνες από τη φωτιά στη Χαλκιδική και με πιάνει σφίξιμο στο στομάχι, καπνοί, μαυρίλα και αποκαΐδια, αυτά αφήνει πίσω της, ασχήμια και καταστροφή. Όσοι έχουν ζήσει τέτοιες στιγμές ξέρουν τι σημαίνει να βλέπεις να μετατρέπεται ο παράδεισος σε κόλαση, κυριολεκτικά. Δεν μιλάω για καμένες περιουσίες, για νεκρούς ανθρώπους, για χιλιάδες νεκρά ζώα, μόνο η εικόνα του τοπίου μετά την καταστροφή αρκεί για να σε διαλύσει, δεν υπάρχει χειρότερο, πιο άσχημο χρώμα απ' το μαύρο του κάρβουνου και το γκρι της στάχτης [εκτός ίσως από το κόκκινο του αίματος] -μετά την καταστροφή τίποτα δεν είναι το ίδιο και σε ορισμένες περιπτώσεις δεν θα ξαναγίνει ποτέ. Δεν είχα σκοπό να γράψω τα προφανή, όποτε βλέπω εικόνες πυρκαγιάς ξαναζώ τις στιγμές που έζησα πριν από 6 καλοκαίρια που κάηκαν ΤΑ ΠΑΝΤΑ εδώ που βρίσκομαι και γράφω το post, σε μια παραλία του Νότου Ευβοϊκού, ένα μέρος πνιγμένο στα πεύκα και στα κέδρα που μετατράπηκε σε σεληνιακό τοπίο -και συνεχίζει να είναι, γυμνό, άσχημο, με κάτι μικρούς θάμνους, πέτρες και βράχια, φρίκη- και το εξοχικό μας από χαμένο μέσα στο πράσινο κατάντησε ένα κτίσμα μέσα στην ερημιά, σε ένα περιβάλλον που θυμίζει τους ξερότοπους της Σαντορίνης -χωρίς εννοείται τη γοητεία του τοπίου της. Τι να θυμηθώ; Τη φωτιά μακριά στο βουνό και τα δέντρα τριγύρω μας να έχουν αρχίσει να καίγονται απ' τη φλογα, τα σκυλιά [11] και τις γάτες [καμια 30αριά] να τρέχουν πανικόβλητα στην παραλία, εμάς να μην προλαβαίνουμε να αντιδράσουμε [το λάστιχο της βρύσης έλιωσε απ' τη θερμοκρασία, το ίδιο και οι κουβάδες!], να μην ξέρουμε τι να κάνουμε να προστατευτούμε, το μόνο που μας έμενε ήταν να πηδήσουμε στη θάλασσα [η βάρκα καιγόταν ήδη], πραγματική κόλαση, καίγονταν τα πάντα, και η κύρια εστία της φωτιάς ήταν ακόμα εκατοντάδες μέτρα μακριά...
Δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα. Νύχτα. Κοιτάζαμε τις φλόγες να καίνε για ώρες τα πάντα σε ακτίνα χιλιομέτρων, κλαίγοντας ενστικτωδώς, οι άνθρωποι ήταν όλοι σώοι πάνω στη σχεδία, μαζεύαμε απ' τη θάλασσα ένα ένα τα σκυλιά. Δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε το μέγεθος της καταστροφής, έπρεπε να ξημερώσει για να καταφέρουμε να βγούμε στα βράχια κι αυτό που αντικρύσαμε ήταν συγκλονιστικό: ΟΛΕΣ οι γάτες παραταγμένες κατά μήκος της παραλίας, τσουρουφλιγμένες, νεκρές, σαν "παγωμένες" σκηνές από την Πομπηία, δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Είχαν προτιμήσει να καούν, παρά να πέσουν στο νερό.
Τις ζημιές τις διορθώσαμε, το σπίτι μέσα δεν είχε πάθει και πολλά, μόνο τα παράθυρα είχαν καεί κι είχε μαυρίσει απ' την κάπνα, τριγύρω όμως δεν είχε μείνει τίποτα, μόνο πέτρες, κάρβουνα και γκρίζα στάχτη, εκείνη η διαδρομή που κάποτε ήταν απολαυστική είχε μετατραπεί σε μια νύχτα στην πιο άσχημη διαδρομή που είχα δει στη ζωή μου, δεν μπορούσα να το πιστέψω, άλλος τόπος, δεν ήξερα πού βρισκόμουν...

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Σε καταλαβαίνω απόλυτα φίλε μου. Έχουμε κι εμείς ένα κτήμα στο Συκάμινο Αττικής, ένα ξέφωτο μέσα στο δάσος, σε κάποιο ύψος από τον δρόμο, στο οποίο ανεβαίνεις μόνο από έναν ιδιωτικό δρόμο. Οι γονείς μου λέει το αγόρασαν γιατί άρεσε σε μένα. Ήταν κυριολεκτικά μέσα στο δάσος, γύρω έιχε τεράστια πέυκα και μόνο από μια γωνιά έβλεπες κάτω την θέα.

Στην πρώτη μεγάλη πυρκαγιά το βουνό κάηκε ως εκατό μέτρα πιό πάνω από το κτήμα. Όλο το βουνό ήταν κάρβουνο, και από το δικό μας το κτήμα δεν έπαιρνες χαμπάρι. Όλα ήταν όπως πριν. Τι τύχη.

Στην δεύτερη πυρκαγιά κάηκαν τα πάντα. Δεν έμεινε παρά ένα γέρικο πεύκο μισοκαμένο, να θυμίζει το δάσος που κάποτε οργίαζε τριγύρω. Περιττό να πω ότι στο τέως δάσος πάνω στο βουνό ήδη ανάμεσα στις πρώτες δύο πυρκαγιές είχαν αρχίσει να ξεφυτρώνουν βίλες....

Δεν θα ξαναδώ το δάσος στο Συκάμινο, γιατί δεν θα ζήσω άλλα εκατό χρόνια να το δω να αναγεννάται. Ακόμα και να ζούσα εκατό χρόνια ακόμα, πάλι δεν θα το έβλεπα, γιατί ο δαιμόνιος ελληναράς δεν θα επιτρέψει στο δάσος να αναγεννηθεί, με την καταπάτηση και την υπερβόσκηση.

Με τάραξε αυτό που είπες για τις καμένες γάτες. Δηλαδή πώς κάηκαν;;;; Η άμμος και τα βράχια δεν κάιγονται!

Ανώνυμος είπε...

κάηκαν μέχρι κι οι βάρκες μέσα στη θάλασσα! δεν έφτασε μέχρι εκεί η φωτιά, κάηκαν απ' τη φλόγα -δεν μπορείς να το διανοηθείς αν δεν το δεις, τα δέντρα άναβαν πριν ακόμα φτάσει η φωτιά!

Ανώνυμος είπε...

Φ-Ρ-Ι-Κ-Η!

Ανώνυμος είπε...

Τελικά όποιος έχει ζήσει φωτιά δεν την ξεχνάει ποτέ.
Δεν έχω δει ποτέ τη φύση να καίγεται και είμαι τυχερή σε αυτό αν σκεφτείς ότι ζω σε καταπράσινο νησί, αλλά έχει καεί το μισό μου σπίτι και όπως είπες κάθε φορά μου δένεται το στομάχι , αυτή τη μνήμη και τη φρίκη της φλόγας και του καπνού δεν θα τη ξεχάσω ποτέ.
Το τρομερότερο όλων είναι πόσος λίγος χρόνος χρειάζεται για να καταστραφούν όλα και πόσο αδύναμος είσαι εσύ μπροστά σε αυτό.
Εύχομαι να μην ξαναδείς πράγματα που να σου επαναφέρουν την κατάμαυρη ανάμνηση.

Ανώνυμος είπε...

Δυστυχώς, δεν είχαν όλοι την "πολυτέλεια" να καταπατήσουν αυθαίρετα το δάσος για να φτιάξουν το σπιτάκι μέσα στα πεύκα και μέσα στα κέδρα..., οπότε προτίμησαν να το κάψουν για να αποκτήσουν και αυτοί μια cosy βιλλίτσα. Πραγματικά, λυπάμαι το δάσος που κάηκε, αλλά γιατί δεν βλέπεις και την άλλη όψη του νομίσματος, βρε αδελφέ?? Η απουσία του δάσους ανέδειξε το σπιτι, που πλέον στέκει περήφανο χωρίς να αποκρύπτεται το κάλλος του, θυμίζοντας σε όλους οτι το νεοελληνικό όνειρο είναι αυτό που κατέστρεψε την χώρα... το νεοκλασσικό αντιπαροχή για ένα τριάρι προίκα στην κόρη και ένα σπιτάκι στο δάσος (φως, νερό, τηλέφωνο - οικόπεδα με δόσεις) για να κάνουμε πάσχα με τους συμπέθερους και τον μπατζανάκη....!!

Ανώνυμος είπε...

αγαπητέ cookie, από κάθε ιστορία ο καθένας μπορεί να δει ό,τι θέλει, δηλαδή τη στραβωμάρα του. και πολύ περισσότερο από το νεοελληνικό όνειρο ήταν μια ολόκληρη επιχείρηση που έγινε καπνός, όταν το έγραφα ήμουν σιγουρος ότι κάποιος θα υπήρχε που θα έβλεπε ΑΥΤΟ που είδες και ΜΟΝΟ από ολόκληρο το post...
you're invited to see my luxury, όπως λενε και στο χωριό μου...

Ανώνυμος είπε...

Χωρίς να έχω τη δική σου εμπειρία, δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν ακούω για φωτιά παθαίνω πλάκα (με την -πολύ-κακή έννοια). Τρομερό στρες, αγωνία, εκνευρισμός, κατάθλιψη, δεν μπορώ να χαρώ τίποτα, το μυαλό μου κολλημένο εκεί. Κυρίως αν η φωτιά έχει να κάνει με δάσος που ξέρω/αγαπώ/έχω αναμνήσεις. Φαντάσου να είχα δει το εξοχικό μου να καίγεται, μαζί με δάσος και ζωα. Φρικη. Δεν θα ξεχάσω μία Κυριακή επιστρέφοντας από ένα μπάνιο να σκέφτομαι πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε την Πεντέλη και δύο εβδομάδες μετά να ακούω ότι καίγεται όλο το βουνό. Για μήνες δεν τόλμαγα να περάσω. Κι όταν πέρασα, φθινόπωρο πια, με την ελπίδα να έχει φυτρώσει κάτι (τόσο άσχετος), κόντεψα να πεθάνω από την στεναχώρια μου.

Ανώνυμος είπε...

maybe with yahoo messenger