Σάββατο, 1 Ιουλίου 2006

who is the greek sue townsend?

“I love talking about nothing. It is the only thing I know anything about.” Oscar Wilde.
«Αποφασίσαμε να μην αποφασίσουμε ακόμα. Θα αποφασίσουμε αύριο». Άντριαν Μολ.
Έμαθα χθες ότι δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει [ποτέ;] στα ελληνικά το The Weapons of Mass Destruction, το τελευταίο [και καλύτερο μετά Τα Βάσανα της Εφηβείας] βιβλίο με τις περιπέτειες του Άντριαν Μολ. Όσοι δεν μπορούν να το διαβάσουν στα αγγλικά θα πρέπει να αρκεστούν στα «Χρόνια του Καπουτσίνο» που κυκλοφόρησαν πριν από δυο χρόνια από τις εκδόσεις Κανάκη. Κρίμα, γιατί ο γιος του Μολ πάει να πολεμήσει στο Ιράκ και το σαρκαστικό χιούμορ της Σου Τάουνσεντ στο Weapons of Mass Destruction χτυπάει κόκκινο. Οι ατάκες του Μολ είναι κάτι σαν αντικαταθλιπτικό, ανοίγεις ένα από τα βιβλία όταν έχεις τις μαύρες σου –τυχαία, σε κάποια σελίδα- και σου φτιάχνουν το κέφι. Μια καλή μου φίλη που αντιμετώπιζε για καιρό σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα άνοιγε κουτουρού την καινή διαθήκη σε μια σελίδα για να βρει λύση, [όταν ψάχνεις για λύση μπορείς να τη βρεις παντού, ακόμα κι ανοίγοντας τον τηλεφωνικό κατάλογο]. Της πρότεινα να δοκιμάσει να ανοίγει τον Άντριαν Μολ. Και έπιασε. Δεν υπάρχει περίπτωση να βρεις «λύσεις» στα βιβλία του, αυτή η αφελής αντιμετώπιση ακόμα και των πιο σοβαρών ζητημάτων, όμως, κάνει τη διαφορά. Τις περισσότερες φορές τέτοιου είδους «λύσεις» είναι άχρηστες, χρειάζεται απλά να σου φτιάξει η διάθεση, και το ημερολόγιο του Μολ είναι ασύγκριτα προτιμότερο απ’ όλες τις συμβουλές και τους φιλοσοφικούς στοχασμούς [του κόσμου!] -που σε σοβαρά προσωπικά προβλήματα λειτουργούν σαν την Τάνια Μακρή σε εκπομπή του Μικρούτσικου. Στην καλύτερη περίπτωση σε μπερδεύουν ακόμα περισσότερο, στη χειρότερη σε κάνουν να θέλεις να ξεράσεις και μετά να κόψεις τις φλέβες σου. Η προβληματική ζωή του Άντριαν Μολ λειτουργεί ομοιοπαθητικά, κάτι σαν τη μελαγχολική μουσική που ορισμένους ανθρώπους τους ανεβάζει, ενώ το πολύ τραλαλά τους κάνει να θέλουν να πηδήξουν απ’ το μπαλκόνι [η πολύ τραλαλά μουσική σε μεγάλες δόσεις είναι λόγος για να πηδήξεις απ’ το μπαλκόνι έτσι κι αλλιώς], διαβάζεις μια σελίδα και αισθάνεσαι ότι το δικό σου τίποτα είναι [τουλάχιστον] καλύτερο απ’ του ανόητου Άντριαν. Το δικό σου παράλληλο σύμπαν είναι [«ουτοπικά» ψευδώς -αν σημαίνει κάτι αυτό!] πιο ενδιαφέρον, γιατί ποτέ δεν θα έγραφες στο ημερολόγιό σου για παράδειγμα: «Έκανα ένα πολύ ικανοποιητικό ντους σήμερα το πρωί. Η πίεση του νερού έχει βελτιωθεί αισθητά» ή δεν θα αναρωτιόσουν «γιατί οι ζητιάνοι θέλουν πάντα λεφτά για ένα φλιτζάνι τσάι; Κανείς τους δεν πίνει καφέ;».
Το τρίτο βιβλίο της σειράς Οι Ειλικρινείς Εξομολογήσεις Του Άντριαν Λαμπερτ Μολ της Σούζαν Λίλιαν Τάουνσεντ και της Μάργκαρετ Λίλιαν Ρόμπερτς είναι εξαντλημένο, τα υπόλοιπα 4 κυκλοφορούν…

21 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

καινή διαθήκη - μολ = 0 - 1

Ανώνυμος είπε...

Ο Αντριαν Μολ είναι ο Μικρός Ηρωας της γενιάς μας με μία μικρή διαφορά: ο Αντριαν Μολ δεν ήταν Ελληνας και τα βιβλία του δεν γνώρισαν την μαζικότητα του Μικρού Ηρωα. Μέχρι πολύ πρόσφατα νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος φανατικός αναγνώστης του Αντριαν Μολ (απροκάλυπτος ναρκισισμός!)αλλά τώρα, στα μπλογκ, ανακαλύπτω πόσο πολύ έξω έπεφτα. Για μένα, ο Αντριαν Μολ ήταν μία εφηβική εκδοχή του Γούντι Αλεν που μοσχοβολούσε βρετανίλα. Και ήταν αρκετά ωραίο στην εφηβεία σου να διαβάζεις για έναν τύπο σαν τον Αντριαν Μολ, τόσο καθησυχαστικά αδέξιο και ονειροπόλο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα και έκτη συνέχεια από την Σου Τάουνσεντ γιατί είχα διαβάσει πως πια είναι σχεδόν (ή εντελώς;) τυφλή.
Και κάτι άκομα: ένα από τα υπέροχα πράγματα με τα βιβλία της Τάουνσεντ ήταν οι αριστοτεχνικές εικονογραφήσεις των εξωφύλλων από τις εκδόσεις Άγρωστις που μάλλον δεν υπάρχουν σήμερα (οι εκδόσεις, θέλω να πω).

ΥΓ. Μ.Hulot, thanks για το tip στην σελίδα του enteka. Τελικά το πρόβλημα με το μπλογκ δεν λύθηκε και τα αποτελέσματα τα βλέπεις:)
ex - beautiful south.

Ανώνυμος είπε...

το ερώτημα του τίτλου είχε κι απάντηση, το ξανασκέφτηκα όμως και την έβγαλα την τελευταία παράγραφο. όχι γιατί δεν αξίζει, αλλά γιατί πολύ φοβάμαι ότι θα τον "κανιβαλίσουν", έχω κουραστεί να διαβάζω πικρόχολα σχόλια στα ελληνικά blogs.
urbane71, δώσε μου το link εδώ αν έχεις φτιάξει νέο blog...
η Σου Τάουνσεντ αρθρογραφεί [αρθρογραφούσε μέχρι πριν καναδυο χρόνια, τουλάχιστον] σε ένα περιοδικό που βγάζουν τα Sainsbury's! Καμία σχέση με την σπιρτάδα του Άντριαν Μολ, αλλά κατέγραφε την καθημερινότητά της με αυτή την naive genius ματιά που μόνο ο πιτσιρίκος διαθέτει στον υπερθετικό. μακάρι να ζούσε στην αγγλία, θα ήταν πάμπλουτος.

Ανώνυμος είπε...

ότι και να πω για τον άντριαν είναι λίγο. (μεταφέρει και υπέροχα την εποχή του κάθε βιβλίου)
[urbane71 έγραψα κι ένα comment στο blog μου που έλεγα ότι ευτυχώς που έχεις τεχνικά προβλήματα γιατί νόμιζα ότι το είχες διαγράψει επίτηδες. Κουράγιο, πες αν χρειαστείς βοήθεια.]
m.hulot είναι άψογη η περιγραφή σου. θα το ψάξω στα αγγλικά το νέο βιβλίο, αφού θα αργήσει τόσο να μεταφραστεί. Βρήκες τη σειρά;
Θέλω να προσθέσω μια ανάμνηση σχετικά με την σειρά που τέλη 80ς έδειχνε η Ετ2: Το έβλεπα κάθε Σάββατο εκστασιασμένος και μια βδομάδα είχε έρθει μια μικρότερη ξαδέλφη μου με τους γονείς της. Κάθησε να το δει μαζί μου: σε κάποια σκηνή ο Άντριαν ζητά από την Πανδώρα να τον αφήσει "να πιάσει τη θηλή της".
Η ξαδέλφη μου ρωτάει τη μαμά της που ήταν πιο πέρα, "Μαμά τι είναι θηλή;"
Η μαμά της έρχεται ταραγμένη κοιτώντας την τηλεόραση για λίγο και μου λέει άγρια, "Τι την βάζεις να βλέπει; Τσόντες;!" και την τράβηξε μακριά. Κι εγώ είχα ντραπεί, αλλά και εκνευριστεί που μου έθιξαν τον Μολ.
[Το αστείο ήταν ότι ούτε εγώ είχα καταλάβει τι ακριβώς ήταν η θηλή - ήταν η πρώτη από τις λίγες φορές που έχω ακούσει το στήθος να ονομάζεται έτσι!]

:)

Ανώνυμος είπε...

χε χε, τσόντες! αν και εδώ που τα λέμε αν είχαν γίνει όλα τα βιβλία σίριαλ θα έπρεπε να το προβάλλουν μετά τις 12 και με κόκκινο σήμα με τα "αίσχη" της μάνας του και του πατέρα του. αυτή την ανταλλαγή συντρόφων με τους γονείς της Πανδώρας δεν την έχω ακόμα ξεπεράσει!
θηλή [λέει στο λεξικό των τεγόπουλου-φυτράκη] είναι μικρό έπαρμα στην επιφάνεια οργάνου!
έπαρμα=εξόγκωση οργάνου του σώματος, απ' όπου κι αν το πιάσεις γεμάτο σεξουαλικά υπονοούμενα, πάλι καλά που δεν έφαγες και καμιά ανάποδη από τη θεία.

Ανώνυμος είπε...

λολ, μπράβο σου που το έψαξες κιόλας. Πολύ εμπεριστατωμένοι οι τεγόπουλος-φυτράκης - κάναν τα εύκολα δύσκολα! :)

Ανώνυμος είπε...

enteka: φοβερή η ανάμνηση με την ξαδελφούλα!

m.hulot: πεθαίνω να διαβάσω την τελευταία παράγραφο! Ή έστω, μία μικρή βοήθεια: μίλάμε για Ελληνα-νιδα συγγραφέα; Της ίδιας πάνω κάτω εποχής; Υπάρχει τέτοιο πράγμα??
Και κάτι σχετικό/άσχετο: κάποιο περίεργο παιχνίδι του μυαλού με έκανε να συνδέω τον Αντριαν Μολ με τον Φοίβο Δεληβοριά!

Ανώνυμος είπε...

urbane, νομίζω ότι έγραψε στο comment tou o M.hulot ποιον εννοεί... (αν και, προσωπικά, πέρα από το χιούμορ που έχουν κι οι δύο δεν μπορώ να δεχτώ τη σύγκριση -από άποψη στιλ τουλάχιστον: η γραφή της Τάουσεντ είναι απίθανη χωρίς να καταφεύγει σε απιθανότητες - η ζωή του Μολ είναι γραμμένη με απόλυτο ρεαλισμό.) Θα ήταν πάντως ενδιαφέρον να διαβάσουμε τη γνώμη σου M. κι ας πυροδοτήσει και νέο παγκόσμιο μπλογκοπόλεμο.
[Τι να κάνουμε δηλαδή; Να ντρεπόμαστε γι' αυτά που μας αρέσουν, μην ενοχλήσουν αυτούς που δεν συμφωνούν;]
Ξανά μπράβο για το υπέροχο ποστ σου που ένωσε (τουλάχιστον)3 Μολφιλικούς.
:)

Ανώνυμος είπε...

Κάτι με μπέρδεψε και προσπέρασα. Ισως επειδή δεν τον έχω παρακολουθήσει. Θα κάνω εντατικά. Μόνο και μόνο που κάποιος (και όχι ένας όποιος κι όποιος)τον συγκρίνει με την Τάουνσεντ, το πράγμα έχει ενδιαφέρον.

Ανώνυμος είπε...

Να'μαι κι εγώ!
Και δηλώνω όχι μόνο λάτρης του Μολ αλλά και έκπληκτη που βρίσκω κι άλλους ομοϊδεάτες!

Είχα την τύχη να διαβάζω τον Μολ στην εφηβεία (Τα βάσανα της Εφηβείας) και παρότι κορίτσι πολύ ταυτιζόμουν μαζί του.
Άσε που ανέκαθεν για κάποιο λόγο λάτρευα οτιδήποτε αγγλικό και ο Μολ έδινε ένα σωρό πληροφορίες για την Αγγλία και την ζωή εκεί.

Το η Βασίλισσα κι εγώ το έχετε διαβάσει;

Ανώνυμος είπε...

Η βασίλισσα κι εγώ είναι απίθανο, όπως και τα παιδικά χρόνια της Θάτσερ στο τρίτο βιβλίο του Άντριαν Μολ. ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ FAN CLUB!

Ανώνυμος είπε...

Πολύ ευχαρίστως Μ. Hulot!

Lead the way!

Ανώνυμος είπε...

Ιφιμέδεια κι εσύ??!
Για το fan club: τέλεια ιδέα! Κατ'αρχήν μπορούμε να κάνουμε ένα μπλογκ που θα γράφουν τα μέλη του φαν κλαμπ (εμείς) που όλα να συνδέονται έστω κι έμμεσα με τον Μολ και την Τάουνσεντ.
Και το higlight του φαν κλαμπ, στο τέλος, θα μπορούσε να είναι το εξής: να βάλουμε όλοι λεφτά και να αγοράσουμε την τηλεοπτική σειρά σε dvd ή βίντεο και να βρεθούμε κάποτε για ένα Μολ Weekend, οπτικοακουστικό!
Αν υπάρχουν άλλες προτάσεις πείτε (και κυρίως εσύ Μ που δικαιωματικά είσαι ο chief)-είτε εδώ είτε με email

Ανώνυμος είπε...

Ομολογώ πως αυτό δεν το περίμενα! Να κάνω μπλογκ και να βρεθώ δύο βδομάδες μετά να συζητάω για fun club Αντριαν Μολ. Τέλειο! Εννοείται, μέσα, με τα μπούνια.
Που να στείλω λεφτά για την αγορά της σειράς; Α, και κάτι ακόμα: θα κατέβει ο enteka Αθήνα ή θα ανεβούμε οι υπόλοιποι Θεσσαλονίκη;

Κάνω πλάκα αλλά όχι τόσο :)

Ανώνυμος είπε...

τη σειρά θα την έχω εγώ σύντομα, αρχίστε να ετοιμάζετε κείμενα για το blog, θα είναι κι άλλοι, δεν θα είμαστε μόνοι μας! [χε χε...nice, θα τα πούμε σύντομα, μόλις τελειώσει το synch].
mole-ικοί του blogging ενωθείτε.

Ανώνυμος είπε...

ok:)

Ανώνυμος είπε...

Μπράβο παιδιά!
Πολύ χαίρομαι για την ωραία ιδέα!!!

Μου έχετε μεταδώσει το κέφι σας και πολύ σας ευχαριστώ (ειδικά σήμερα το χρειαζόμουν πολύ!)

Αν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω, πείτε μου παρακαλώ.

Ανώνυμος είπε...

Να τελειώσει το synch και να γυρίσω από διακοπές. Στο νησί (αν φτάσω ποτέ μ' αυτόν τον αέρα) θα στρατολογήσω κι άλλους. Θα ανοίγω κουβέντες στο άσχετο που συμπτωματικά θα καταλήγουν στον Μολ. Κι αν τσιμπήσει, τσίμπησε. Τα λέμε!

Ανώνυμος είπε...

enteka, θα ανέβω θεσσαλονίκη την επόμενη τρίτη για μερικές μέρες, χόουπ το σι γιου.
urbane, θα κανονίσουμε την προβολή όταν επιστρέψεις, θα σε περιμένουμε.
ιφιμέδεια, ξέρεις τι μπορείς να κάνεις.πολλά...

Ανώνυμος είπε...

Πίστευα πως ήμουν η μόνη που μεγάλωσα με Άντριαν. Μικρή ήμουν το φυτό του Adrian Mole (πως είναι κάτι 16χρονα που μιλάνε μόνο με ατάκες Monthy Pythons- εγώ με τον αδερφό μου μιλούσαμε με ατάκες του Adrian)

H Sue είναι όντως τυφλή πια- το Weapons of Mass Destruction το υπαγόρευσε όλο στον άντρα της. Είναι απ' αυτά τα βιβλία που σε κάνουν να καταλαβαίνεις πάρα πολλά για την Αγγλία και τους Άγγλους.

H σειρά η τηλεοπτική συνεχίστηκε - αν θυμάμαι καλά ο τελευταίος κύκλος παίχτηκε στην Αγγλική τηλεόραση πριν απο 3-4 χρόνια αλλά καμία σχέση με την παλιά τηλεοπτική σειρά δυστυχώς (κακό casting,κακή σκηνοθεσία κλπ)

Θέλω και εγώ να γίνω μέλος του fan club !!!!

Ανώνυμος είπε...

M.hulot, γιατί όχι
beep beep δεν το ήξερα πως είναι τυφλή :(:(
(welcome to the club!)