Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2006

vulgar poetry

Transformations live @ Μουσείο Μπενάκη.
Θυμάμαι μια κριτική για το Transformations όταν είχε κυκλοφορήσει πριν από τρία χρόνια [στο mic] που με είχε εκνευρίσει, μιλούσε για έλλειψη έμπνευσης και παρομοίαζε τον Κωνσταντίνο Βήτα με έφηβο μπροστά στον υπολογιστή του, που διασκεύαζε τα κάλαντα σε μορφή hip hop! Έχουν διατυπωθεί διάφορα σχόλια για το αμφιλεγόμενο Transformations από τότε, το πιο πετυχημένο, ωστόσο, προέρχεται πάλι από την ίδια παρουσίαση, η οποία κατέληγε χαρακτηριστικά: "μπορεί όπως γίνεται με όλα τα σπουδαία πράγματα, ακόμα κι αν δεν ταιριάζουν στην αισθητική σας, μετά από αρκετές προσεγγίσεις να αλλάζεις εντελώς οπτική περί του θέματος". Και η αλήθεια είναι ότι το Transformations, παρόλο που από την αρχή σε μπάζει στο μαγικό Χατζιδακικό μακρόκοσμο, είναι ένα έργο που χρειάζεται αρκετές ακροάσεις για να δείξει τη δυναμική του.
Όσοι γνωρίζουν τη μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα δεν δυσκολεύονται πολύ να εντρυφήσουν, οι αντιρρήσεις προέρχονται κυρίως από όλους αυτούς που ξένισε η ηλεκτρονική [και σε ορισμένες στιγμές dance] προσέγγιση των αγαπημένων ήχων, που κουβαλούν τέτοια συναισθηματική ένταση, ώστε οποιαδήποτε παραποίησή τους θεωρείται αυτομάτως ιεροσυλία. Την Πέμπτη το βράδυ στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη η γοητεία της μουσικής του Χατζιδάκι αποκαλύφθηκε σε όλο της το μεγαλείο, ενώ [τώρα που ο ήχος έχει "ωριμάσει"] τα αποδομημένα κομμάτια ακούγονταν απίστευτα οικεία, ακόμα και συγκινητικά.
Ήταν η πρώτη φορά που παρουσιάστηκε το Transformations ζωντανά, ολόκληρο, συνοδευόμενο από τις συγκλονιστικές εικόνες του Γιώργου Θεωνά, σκληρές, σπαρακτικές, ερωτικές, σοκαριστικές, ωμές, για πολλούς ανυπόφορες και στα όρια της αποστροφής. Εικόνες σε κίνηση. Η λυρική εισαγωγή με τα ψηφιακά πλήκτρα να σχηματίζουν τη μελωδία απ΄το "ένα ρολόι στο καπηλειό", δίνει τη σκυτάλη στον απελπισμένο αγώνα δρόμου του νεαρού άντρα στα στενά του Ψυρή και το ταξίδι αρχίζει. Μέσα από τα έντονα beats ξεπροβάλλει η φωνή της Φλέρυ[ς] Νταντωνάκη "μητέρα κι αδελφή, δως μου μια ελπίδα, δως μου μια ευχή, η αγάπη ν' απλωθεί, παντοτινά στη γη, σαν προσευχή"...
Όσο πιο τρυφεροί γίνονται οι στίχοι, τόσο πιο πολύ σκληραίνουν οι εικόνες, προκλητικές, "μαύρες", οργή, αγωνία, απόγνωση ξεχύνονται απ' την οθόνη. Απελπισία. Η σερενάτα της σεξουαλικής απουσίας είναι λουσμένη σε άπλετο φως, ντυμένη στα λευκά, σε κελί ψυχιατρείου. Ο άντρας είναι δεμένος στο κρεβάτι, σε στάση εσταυρωμένου και η γυναίκα-όραμα του κλείνει τα μάτια, το στόμα, αισθάνεσαι το βάρος στο στήθος. Τα αριστουργηματικά κινούμενα σκίτσα που ζωντανεύουν τους στίχους διαδέχονται ταινίες μικρού μήκους, που κυριολεκτικά χτυπούν κόκκινο: ένας μαχαιρωμένος νεαρός που αρνείται να δώσει εξηγήσεις στη φίλη του, το κόκκινο φως ενός μπουρδέλου με τους πελάτες να μπαινοβγαίνουν σε γρήγορη κίνηση, το φεγγάρι οριγκάμι, τρία ταμπόν -στο "τρεις κοπέλες απ' τη Θήβα"- που γεμίζουν την οθόνη, βάφοντάς τη με αίμα. Η φτερωτή του μύλου γυρνάει μέσα σε ένα club, με τον ψεύτικο χημικό παράδεισο να μετατρέπεται σε προσωπική κόλαση, ecstasy, χορός μέχρι τελικής πτώσης. One man's vulgarity is another man's poetry.
Όταν τελειώνει στέκεσαι άφωνος, συναισθηματικά συντετριμένος, κι αναπόφευκτα καλείσαι να σχολιάσεις. Ο κόσμος γύρω σου μουδιασμένος, τα συναισθήματα ανάμικτα, οι γνώμες μοιρασμένες.
Ήταν το πιο έντονο, το πιο συναρπαστικό live που έχει κάνει ο Κωνσταντίνος Βήτα στη σόλο καριέρα του. Ακόμα και αν έχεις αντιρρήσεις, ακόμα και αν διαφωνείς...
06/07/06

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

άψογη περιγραφή -δεν ήμουν εκεί, δυστυχώς
:)

Ανώνυμος είπε...

¨Εγραψες εκείνο που ακριβώς που ενιωσα εκείνη την μαγική βραδιά...ήταν τόσο υπέροχα