Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2006

όπως μπιτς μπόιζ


Ο διάβολος ήταν στην αυλή μου τραγουδάνε οι Sleepy Jackson, ένα τραγούδι σαν ιός, σου κολλάει απ’ την πρώτη φορά και εξαπλώνεται. Θυμίζει τη φωνή του Brett Anderson στις δόξες του, τότε, στο Drowners, με έκανε να θέλω να ξανακούσω Suede.
Απολογισμός: απ’ όσα ροκ άλμπουμ έχω ακούσει φέτος το μόνο που επιστρέφω σχεδόν κάθε μέρα είναι των Dirty Pretty Things, που μάλλον σημαίνει ότι είναι και το πιο αγαπημένο μου. Waterloo to Anywhere. Σίγουρα δεν είναι το καλύτερο, αλλά τι σημασία έχει; Είναι fast and furious, «κακότεχνο», φασαριόζικο, pure british, το βρίσκω χίλιες φορές προτιμότερο από κάτι βαρετών τύπων σαν τους Keane. Ποιος ήταν αυτός που τους πρότεινε για το βραβείο Mercury, δεν τον έπιασε νύστα;
devil was in my yard-the sleepy jackson
[φωτο Σπ. Στάβερης]

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ωραίο κομμάτι! πάει προς κατέβασμα όλο το άλμπουμ! χεχε!
thnx!

Ανώνυμος είπε...

Super!!! Και η φωνή όντως θυμίζει Brett.
Δεν χρειάζεται να σου πω, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις... :))

Ανώνυμος είπε...

Sleepy Jackson, ακόμη το Lovers παίζει καμιά φορά, κυρίως στο αυτοκίνητο. Στις αρχές είχε λιώσει, τα δύο του σουξέ σε έβαζαν να μάθεις κ τα υπόλοιπα κομμάτια. Οι suede εμφανίζονται που και που μόνο από τα single τους, μαζί με τους smiths. Εμένα πάλι, απ' όσα ροκ album άκουσα φέτος δεν επιστρέφω σε κανένα, ειδικά στους art brut.

Ανώνυμος είπε...

για τους art brut δεν μπορώ να μιλήσω, μία φορά το άκουσα και το έκανα delete.

Ανώνυμος είπε...

Πιστεύω το ''Personality'' είναι ακόμη πιο καλό album απο το ''Lovers'' του 2003 που ήταν ούτως η άλλως εξαιρετικό !

Ανώνυμος είπε...

k5skGdagmImOwC 48P9rIHvWl KUPNNOo2W0YZ

Ανώνυμος είπε...

maybe with yahoo messenger