Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2006

antony-devendra 0-1


Νo surprises. Ήταν αυτό ακριβώς που αναμενόταν. Κι αυτό το mercy mercy σου διέλυε τα σωθικά.
Ρε συ, σαν την Nτιβάιν είναι, σχολίαζε ο Α. δίπλα μου -όχι σαν την Nτιβάιν, ντιβάιν σκέτο, κυριολεκτικά. Τώρα που το ξανασκέφτομαι θύμιζε πολύ την Nτιβάιν, ίδια φωνή [όταν δεν τραγουδούσε], ίδιο εκτόπισμα, ίδια προγούλια, παρόμοιο χιούμορ, μόνο η βουτυρομπεμπέ φάτσα δεν διέθετε την ίδια λαγνεία, αλλά είπαμε, δεν ήταν η Ντιβάιν, ήταν ο Antony, κάποιες στιγμές ανατριχιαστικός. Με μετρημένα χιουμοριστικά σχόλια μεταξύ των τραγουδιών- κατάλοιπα της πολύχρονης θητείας του στα καμπαρέ- προσεκτικά επιλεγμένα για να ελαφρύνουν την απελπισία των κομματιών του, witty, όσο χρειαζόταν τολμηρά. Σκεφτόμουν ότι όλα τα διθυραμβικά που έχουν γραφτεί γι' αυτόν ήταν δικαιολογημένα, χαλάλι του και η ταλαιπωρία και το κρύο της αρκούδας. Θα την πω όμως την αμαρτία μου: Στο δίλημμα Devendra ή Antony ο Antony μπορεί να έβγαινε νικητής στα σημεία, που σημαίνει ότι αν έπαιζαν την ίδια ώρα στον Antony θα πήγαινα, χθες το βράδυ όμως ο Devendra ήταν α-πί-θα-νος. ΑΠΙΘΑΝΟΣ! Δεν ξέρω αν είναι σωστό να τους συγκρίνεις, ήταν εντελώς διαφορετικά τα live τους, οι χώροι, το συναίσθημα. Όμως, ήταν τόσο καλοδιάθετη η ατμόσφαιρα, τόσο κεφάτος ο Devendra, τόσο ωραίο το κοινό, που στο Underworld περάσαμε καταπληκτικά. Βγήκαμε χαρούμενοι απ' αυτή τη συναυλία, θες γιατί καταφέραμε να τους δούμε και τους δύο, θες επειδή ο Devendra έλαμπε [πραγματικά!] μετά το τέλος που μοίραζε αυτόγραφα και μιλούσε με τον κόσμο, ίσως γιατί βρεθήκαμε όλοι μαζί τόσοι φίλοι στον ίδιο χώρο, πάντως σήμερα αν έπρεπε να τους ξαναδώ, θα διάλεγα τον Devendra. Επιτέλους, λίγο φως, λίγη χαρά, πήγα για να δω μια φολκ μιζέρια [που την έχω σκυλοβαρεθεί] και έπεσα σε ένα ψυχεδελικό πάρτι όπου ο ήχος του Σαν Φρανσίσκο συναντούσε τα calypso, τόσο ξεσηκωτικό που μου έκλεισε η φωνή απ' τις [ζητω] κραυγές.
Όσοι πρόλαβαν και γνώρισαν τον Devendra θα έχουν εκπλαγεί, γιατί ούτε παρανοϊκός είναι, ούτε ο εκκεντρικός σταρ που λέει αυτές τις ασυναρτησίες στις συνεντεύξεις, είναι απλά ένας 24χρονος που θέλει να παίξει, τόσο συμπαθητικός και αξιαγάπητος που δεν πίστευα στα μάτια μου. Μίλησε με τον κόσμο, μοίρασε φιλιά, σχέδια πάνω σε εισιτήρια, μπλούζες, χέρια, φωτογραφήθηκε χαρούμενος, χαμογελαστός, προσιτός και...ημίγυμνος. Ήταν μια σπάνια βραδιά η χθεσινή. Και τυχεροί όσοι τους πρόλαβαν και τους δύο.

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ο Devendra ήταν αγνώριστος, κανένας νομίζω δεν περίμενε να ήταν τόσο κεφάτος. Καμία σχέση με τη μιζέρια των πρώτων δίσκων του, παρ' όλό που έπαιξε κυρίως παλιά κομμάτια. Όταν ανέβασε τους δύο απ' το κοινό στη σκηνή για να τραγουδήσουν ήσουν εκεί;
Μπράβο του πάντως, το αξίζει το hype. Χθες το βράδυ τον αγάπησα και κατάλαβα τι του βρίσκεις.

Ανώνυμος είπε...

hype o devendra?

Ανώνυμος είπε...

ήμουν, απ'το τρίτο τραγούδι.
χαίρομαι που σου άρεσε, αν και υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν τους πείθει.
χθες το βράδυ δεν ήταν ο devendra του my oh my, ούτε των rejoicing in the hand/nino rojo, ήταν ένας πολύ καλός performer και το ότι έδιωξε και τη μαυρίλα είναι υπέροχο, φοβόμουν ότι θα μας πλάνταζε. η έκπληξη δεν ήταν που ξεφορτώθηκε τον φολκ ήχο, αλλά που έλαμπε σαν ήλιος.
αναμενόμενη η αλλαγή μετά το cripple crow, κι ευτυχώς που δεν βγήκε πάλι με κεριά και σταυροπόδι να αρχίσει την κλάψα, η εμπειρία του απ' τα live της τελευταίας διετίας φάνηκε.
προσωπικά τον θεωρώ τον πιο σημαντικό της γενιάς του, είναι πολύ περισσότερο από τον σαϊκο-φολκ τραγουδοποιό που ηγείται μιας σκηνής που αρχίζει να ψοφάει πια. τον έχω άξιο για πολύ περισσότερα στο μέλλον.

Ανώνυμος είπε...

χαχαχαχα

Ανώνυμος είπε...

Ε ρε πούστη, πάλι μαλακία έκανα!

Ανώνυμος είπε...

ok δεν ήρθα στον devendra, γιατί τον είδα live τον σεπτέμβρη και βασικά διότι άργησα να φύγω από τον antony. μαυρίλα τα live του dev;;; Μα όχι! δεν ρωτάτε να σας έλεγα; :-)

Ανώνυμος είπε...

Συναυλία πραγματικό όνειρο !

Ανώνυμος είπε...

τόσα καλά λόγια για το ντεβέντρα...
στο τέλος θα τον συμπαθήσω χωρίς να τον έχω δει.