Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2006

04.

growing old. very old. σήμερα το πρωί κάποιος με ρώτησε αν είμαι αδελφός του πατέρα μου [!] που σημαίνει δυο πράγματα:
ή ότι φαίνομαι γύρω στα 60 [τόσο είναι ο αδελφός του πατέρα μου]
ή ότι ο πατέρας μου φαίνεται 25 χρόνια νεώτερος [ελπίζω να εννοούσε αυτό. ή να έχει σοβαρό πρόβλημα στα μάτια].
το γεγονός ότι ήταν κάποτε συμμαθητής του πατέρα μου απλοποιεί τα πράγματα, άραγε, ή τα κάνει πιο πολύπλοκα;
αρχίζεις να συνειδητοποιείς πόσο έχεις μεγαλώσει όταν τα πιτσιρίκια σε αποκαλούν κύριε [ή θείε, ακόμα χειρότερα] όταν θέλουν να πουν τα κάλαντα.
το πρώτο before middle aged depression το είχα παραμονή χριστουγέννων. σήμερα είχα το δεύτερο.
[ή μήπως δεν χρειάζεται καν αυτό το before που απαλύνει κάπως τον πόνο;].

11 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μην τα συζητάς, θείο...

Ανώνυμος είπε...

σαν περιστατικό απ' τον Μολ ήταν αυτό... (έπρεπε να του πεις: "πώς ξέρατε τον πατέρα μου, ήσασταν συμμαθητής του παππού του;")
:)

Ανώνυμος είπε...

έλα τώρα...όταν μου έρχεται τέτοια φάση, σκέφτομαι οτι:
α.ευτυχώς δείχνω τουλάχιστον 5 χρόνια μικρότερη
β.νοιωθω 10 χρονια μικροτερη

οντως αυτό το "κυρία" σκοτώνει πάντως...

Ανώνυμος είπε...

επειδή δεν είσαι ο μόνος που μεγαλώνει μπορείς να μεγαλώσεις λίγο τη γραμματοσειρά σου? δυσκολεύομαι αφάνταστα να σε διαβάσω :)

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ κύριε Hulot,

(το κύριε εδώ λόγω ευγενείας)

αν σας παρηγορεί λιγάκι ακούστε το εξής:
κάθομαι σε προθάλαμο οφθαλμιατρείου και η οφθαλμίατρος ρωτά τον καλό μου αν είμαι η μητέρα του (!!!). Αυτό εδώ και 5 χρόνια περίπου, κατά τα 30 μου.

Έχετε χειρότερο;

Ανώνυμος είπε...

χε χε, my dear ιφιμέδεια έπρεπε να της καρφώσετε ένα στυλό στο μάτι και να φύγετε. [δεν μπορούσα να βρω τίποτα πιο πρόχειρο...]

Ανώνυμος είπε...

τώρα που το θυμήθηκα, ήξερα ένα ζευγάρι [πεθερικά της θείας μου] που ο σύζυγος ήταν 15 χρόνια πιο μικρός και έμοιαζαν αλήθεια σαν μητέρα και γιος.
μια φορά που την είχε πάει στο γιατρό -αυτή κόντευε 90- ο συμπέθερος έδειρε έναν ταξιτζή διότι τον ρώτησε αν η "κυρά του" ήταν μάνα του!
they lived happily ever after [for two years or so, she died at 92] and he followed some years later. he couldn't overcome her loss. [ακολουθεί μετάφραση]...

Ανώνυμος είπε...

Σου την ξανα-έπεσαν για τους αγγλικούς τίτλους babe?
Βάλε κανα κομματάκι, μας ξέχασες

Ανώνυμος είπε...

Πολύ συγκινητική η ιστορία σας κύριε Hulot μου,

αν και αμφιβόλου παρηγορητικής αξίας (να ταυτιστώ άραγε με την καλή κυρία που πήρε το τεκνό; ίσως, γιατί όχι...)

το πρόβλημα είναι ότι εν προκειμένω ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΚΑΤΑ 5 = πέντε = v μέρες!

Mon dieu!

Υ.Γ. Δεν σας είπα το καλύτερο: ενω κάθομαι στον προθάλαμο και περιμένω να τελειώσει η εξέταση του καλού μου, εκείνος και η οφθαλμίατρος με κοιτούν από την άλλη άκρη του δωματίου (στο μεταξύ του κάνει το σχόλιο) και εγώ ανυποψίαστη και νομίζοντας ότι θα του κάνει σχόλιο τύπου "τι χαριτωμένη κοπέλα!", χαμογελάω!!!

ΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑΑΑΑΑΑ

Ανώνυμος είπε...

ΚΑΙ το κεφάλι!

Ανώνυμος είπε...

xxx: τώρα το είδα, babe? και ποιος μου την έπεσε; πότε; ξέρεις κάτι που δεν ξέρω;