Τετάρτη, 3 Μαΐου 2006

occasional flickers again


Το Γιώργο τον είδα για πρώτη φορά να παίζει support στον Jens Lekman. Μόνος, με συνοδεία μιας κιθάρας και μιας μπομπίνας, αμήχανος, αλλά τόσο συμπαθητικός, που δεν υπήρξε ούτε ένας που να μην είχε συμφωνήσει ότι ήταν το ιδανικό support , καλύτερο δεν γινόταν. Σπάνια τα support είναι τόσο ταιριαστά, επίσης σπάνια τα κουβαλάς μαζί σου και μετά το τέλος της συναυλίας, εκείνη τη βραδιά είχα περάσει καταπληκτικά, ήταν από τα πιο όμορφα live που έχω ζήσει στην Αθήνα. Κι αυτό οφειλόταν και στον Occasional Flicker που είχε δημιουργήσει χαμόγελα στα πρόσωπα όλων με την πιο καλοδιάθετη μουσική που έχω ακούσει από Έλληνα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ψάχνω να βρω κι άλλον έναν, έστω, που να δημιουργεί τα τελευταία χρόνια μουσική που να σου φτιάχνει τη διάθεση και δεν μπορώ, την έχουμε στα γονίδιά μας τη μελαγχολία, τις κραυγές και την αγριάδα, όπως έχουμε στα γονίδιά μας και το τσιφτετέλι, να όμως που ένας «κούκος» μπορεί πραγματικά να φέρει την άνοιξη. Η μουσική που φτιάχνει ο Γιώργος διαφέρει, είναι όμορφη, λαμπερή ποπ που θυμίζει Belle and Sebastian και όλους αυτούς τους φολκ τραγουδοποιούς της τελευταίας εσοδείας, χωρίς όμως τη μιζέρια τους. Χθες το βράδυ που έβαλα το άλμπουμ του να παίξει φώτισε το δωμάτιο -μα πού ήταν αυτός ο τύπος κρυμμένος τόσο καιρό;! Μαζί με τους Vokal Idiot [που τους λένε και Betys Bath] είναι οι μεγαλύτερες ελπίδες της ελληνικής ποπ, απορώ πώς δεν τους έχουν ανακαλύψει οι μεγάλες εταιρίες που κυκλοφορούν όλες αυτές τις μετριότητες. Από τέτοιους «μικρούς» θα έρθει η αναγέννηση…
Ο Occasional Flickers θα εμφανιστεί στο Μουσικό Θέατρο στις 27 Μαΐου, μαζί με συγκρότημα αυτή τη φορά, χωρίς μπομπίνα, η παρακάτω ιστορία απ’ τη Dimitra Daisy υπάρχει στο site του www.sprinkledpepper.net/flickers
When I first met George I liked him because he was wearing a very nice stripy t-shirt. When we met again nine months later I liked him because he dreamed of the right things: a dog, a bicycle and a house in my neighborhood. We went for beer on a dark night first, then for coffee on a sunny morning, and I told him he was the only remaining hope of greek indiepop. He blushed, and he told me stories.
Those stories started with him not paying attention to his afternoon classes in highschool and daydreaming of making music instead. Apparently, though, it was hard to find bandmates in the (very) late nineties in Athens, where the home-grown indiepop scene had died a quiet death a few years before – at least, it was hard if your daydreams were of the sort that mixed Nick Drake and Belle and Sebastian with Jack Kerouac and Albert Camus. An unsuccessful attempt to form a band in 2001 left George disappointed, until he re-invented the indiepop wheel: he decided to play every instrument himself and record it in his bedroom... That was the beggining of the project that was to be the Occasional Flickers.
Two-thousand-and-two was a crazy year. George wrote some songs, attended a Belle & Sebastian concert, made a lot of new friends on that night, recorded a demo and –with a little help from Panagiotis on drums– he played a few of gigs around Athens. The result of all the madness was a 7" single released on Help Ever Hurt Never records in early 2003 (recorded in a real studio, with a real trumpet and the contribution of female vocals by Sophianna); and the recording of a new demo, appropriately titled 'The Occasional Flickers need advice!"
Which brings us up to the aforementioned dark night and beer, when I took the title literally and told George that if he gave up the band –as he had been thinking of doing– I wouldn't talk to him again. I was worried he would hate me but it seems to have worked: after spending a boring year in the (compulsory in
Greece) military service the Occasional Flickers have made an impressive comeback. This January (2005) they proved they can transform from an one-man-and-a-bedroom act to a full-blown live band (with a bit of help from George's friends Ermis, Sergios and Panagiotis) and ever since George has been using the fragments of his free time to piece together an album that documents those first Occasional Flickers years in songs. It promises to be great.
And thus, my friends, greek indiepop has –temporarily– been saved. If there's a lesson to be learned, it is that you should speak your mind – and buy 7"s off boys with nice stripy t-shirts.

Δεν υπάρχουν σχόλια: