Πέμπτη, 4 Μαΐου 2006

free cinema


Πριν ακόμα το British New Wave αρχίσει να υφίσταται σαν όρος [λίγο πριν το τέλος της δεκαετίας του 50], στα βρετανικά σινεμά είχαν κάνει την εμφάνισή τους τα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ από σημαντικούς σκηνοθέτες σαν τους Tony Richardson, Karel Reisz, τον Lindsay Anderson του If..., όλα αυτά που οι κριτικοί της εποχής θεωρούσαν αμελητέα και χωρίς ενδιαφέρον, αλλά το κοινό σχημάτιζε ουρές έξω απ' τις αίθουσες που προβάλλονταν για να τα δει. Τα 11 αυτά φιλμάκια, που σήμερα αποτελούν το free cinema, έναν όρο που δεν σε υποψιάζει ότι πρόκειται για ντοκιμαντέρ, είναι γυρισμένα σε φιλμ 16 mm, με μια κάμερα Bolex και μηδαμινό προϋπολογισμό, υπήρξαν οι προπάτορες των ταινών με κοινωνικο-ρεαλιστικά θέματα, ταινιών σαν το Taste of Honey ή το The Loneliness Of The Long Distance Runner, του βρετανικού Νέου Κύματος. Τι ακριβώς ήταν το free cinema; "Free Cinema, whether as a specific historical movement, or as a genre, or as an inspiration, has been defined, written about ot attacked in terms so various that it isn't surprising there is now a great deal of confusion as to what exactly the term implies", γράφει ο Lindsay Anderson στο 20σέλιδο βιβλιαράκι που συνοδεύει την εξαιρετική έκδοση με τρία DVD της b.f.i., ο δημιουργός της πρώτης ταινίας του ειδους το 1953, του O Dreamland, μιας προκλητικής για την εποχή απεικόνισης του κόσμου ενός λούνα παρκ, σε 12 μόλις λεπτά. "British documentaries, rarely give the impression of having been made by human beings: they seem rather the well-turned product of a highly efficient, standardised industrial process. No rough edges. Please one-please all. This at least cannot (i hope) be said about O Dreamland", σχολιάζει ο Anderson. Στο δεύτερο DVD περιέχεται και το We are the Lambeth Boys, το 49λεπτο φιλμ του Karel Reisz, γυρισμένο σε διάστημα έξι εβδομάδων το καλοκαίρι του 1958, η καταγραφή της καθημερινής δραστηριότητας μιας παρέας εφήβων του νότιου Λονδίνου, οι οποίοι δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κανένα χαρακτηριστικό που θα μπορούσε να είναι ελκυστικό [ούτε teddy boys, ούτε περιθώριο], "a film essay, rather than a documentary, because it sets out to show, not the whole truth, but some aspects of the truth, wholly". Στο τρίτο DVD υπάρχουν 5 ταινιάκια beyond free cinema, από το 1957-1963, κι ένα ντοκιμαντέρ του 2006, όπου οι δημιουργοί μιλούν για τα έργα τους και το Free Cinema, με τίτλο small is beautiful. Το b.f.i. έχει αρχίσει να προσέχει πολύ τις κυκλοφορίες του, είναι το δεύτερο "πακέτο" μετά το Gallivant που βρίσκω άψογο.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Τα άρθρα σου είναι για λίγους. Κι αυτό είναι που τα κάνει ξεχωριστά. Εύγε...