Παρασκευή, 7 Απριλίου 2006

guerilla fruit

Ο Fruto 5 γράφει ηλεκτρονική μουσική και τη διανέμει δωρεάν σε στέκια
Αντάρτικη ελεκτρόνικα
Ο Ανδρέας Εμπειρίκος απαγγέλλει κάτω από έναν καταιγισμό ρυθμών και ο δαιμονικός δολοφόνος Τσαρλς Μάνσον εκτοξεύει απειλές με υπόκρουση τέκνο. Ενώ ο σπαρταριστός διάλογος με έναν Αραβα καταστηματάρχη σε σπασμένα ελληνικά και αγγλικά εξελίσσεται σε ένα ηλεκτρονικό παραλήρημα με ανατολίτικες επιρροές.
Τα cd βρίσκονταν αραδιασμένα δίπλα στο ταμείο ενός δισκάδικου με τον τίτλο «Α bit more dolphin». Ο Fruto 5 προσφέρει ένα πότλατς, ένα πολύτιμο δώρο, σε καιρούς που τα πάντα καθορίζονται από την οικονομία της αγοράς.
Ενας εικοσιπεντάχρονος φοιτητής που δεν αποκαλύπτει το όνομά του γράφει μουσική στο διαμέρισμά του σε έναν υπολογιστή παλιάς τεχνολογίας και υπογράφει τα άλμπουμ του ως Fruto 5. Στο απόγειο της κυριαρχίας της εικόνας δεν ενδιαφέρεται να γίνει γνωστός και προτιμά να μοιράζει δωρεάν τη μουσική του.
Ο ίδιος ως μουσικός εστιάζει στην ανιδιοτελή επικοινωνία. «Σε πρώτο επίπεδο δεν θεωρώ τον εαυτό μου μουσικό», υποστηρίζει ο ίδιος. «Απλά η μουσική είναι το μέσο που εξυπηρετεί αυτή την περίοδο καλύτερα τις επικοινωνιακές ανάγκες μου. Η μουσική είναι παράλληλα αγωγός επικοινωνίας αλλά και μήνυμα». Μήνυμα όμως που μεταδίδει ένας άγνωστος. «Αυτή η ιδιότητα της μουσικής περιορίζεται όταν τον καλλιτέχνη τον απασχολεί λιγότερο η επικοινωνία και περισσότερο η δημοσιότητα, το πόσα χρήματα θα βγάλει και γενικά όλο αυτό που προβάλλεται με το star-system που ουσιαστικά κατασκευάζει αναλώσιμες εικόνες. Ολα αυτά είναι λίγο μάταια, για αυτό και δεν θέλω να φαίνεται το όνομά μου πάνω στα cd που μοιράζω, γιατί απλά δεν έχω καμία όρεξη να φανώ εγώ αλλά απλά να ακουστεί η μουσική».
Η φιλοσοφία του σε ό,τι αφορά την ελεύθερη διακίνηση της μουσικής του είναι συγκροτημένη. «Απλά μπορεί κάποιος να παίρνει δωρεάν cd με την ίδια ευκολία που παίρνει ένα φλάιερ ή μια δωρεάν εφημερίδα στον χώρο που συχνάζει». Μια προσφορά χωρίς κανενός είδους ανταλλαγή. «Η θέση της μουσικής είναι να κυκλοφορεί ανάμεσα στους ανθρώπους», συνεχίζει ο Fruto 5. «Γι' αυτό τον λόγο πρέπει να είναι εύκολα προσβάσιμη και όχι είδος πολυτελείας. Για παράδειγμα τα cd του εμπορίου θα έπρεπε να είναι πιο φτηνά. Και η νομοθεσία σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα δεν θα έπρεπε να είναι τόσο περιοριστική (όσο το copyright all rights reserved).
Η επικοινωνιακή δύναμη της μουσικής περιορίζεται όταν ουσιαστικά επιτρέπεται να έχει κάποιος ένα cd μόνο αν έχει αγοράσει "αυθεντικό" αντίτυπό του. Δεν λέω ότι ο μουσικός δεν θα έπρεπε να βγάζει χρήματα από αυτό που κάνει. Οχι όμως και να είναι αυτό το μέτρο. Η ουσία είναι ότι προσωπικά δεν βλέπω τον λόγο να διαχειρίζομαι τη μουσική μου με τους όρους του εμπορίου. Δεν θα με ενοχλούσε εννοείται να βγάζω χρήματα από αυτό, αρκεί αυτό να μην ήταν εμπόδιο στη ελεύθερη διακίνηση του υλικού». Ετσι δεν έχει κανέναν έλεγχο στη διανομή της μουσικής. «Δεν με ενοχλεί να αντιγράψει κάποιος ένα από το cd μου, αλλά αυτό είναι και κάτι που ελπίζω και το επιδιώκω. Εν ολίγοις είναι μάλλον οξύμωρο το να διαπραγματεύεσαι τους όρους διακίνησης ενός πνευματικού έργου με κριτήριο τις χρηματικές απολαβές».
Μέσα σε πέντε χρόνια παρουσίας ο Fruto 5 έχει κυκλοφορήσει τρία «σπιτικά» άλμπουμ. Τα άλλα δύο είναι τα «5 years playing the cubes» και «Absent Minded». «Ολα κυκλοφόρησαν σε περιορισμένα αντίτυπα (700-800 το καθένα) σε χάρτινες θήκες. Τα εξώφυλλα των cd σχεδιάζει ένας φίλος, ο Γιάννος Κοφτερός, σπουδαστής στην Καλών Τεχνών». Οσο για το μέλλον, «υπάρχει ένα τέταρτο άλμπουμ αλλά δεν ξέρω πώς και πότε θα κυκλοφορήσει».
*Τα cd μπορεί να τα βρει κάποιος όποτε διανέμονται σε χώρους όπως BIOS, Cafeina, Discobole, Vinyl Microstore. Ακόμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.fruto5.blogspot.com όπου ο μουσικός ανεβάζει κομμάτια που προορίζονται για ελεύθερο download. Επίσης, στο blog της ομάδας Arxedia Media (www.arxediamedia.blogspot.com)
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
[απ' τη σημερινή Ελευθεροτυπία]