Σάββατο, 29 Απριλίου 2006

can hardly breathe


"I think everything you come in contact with -the music you hear, the music you improvise, the way you're taught- you just learn something, every step along the way. My take on it is you're supposed to learn from what happens to you in your life. Instead of just putting it into words or writing poetry... In my case, it got translated into music. I find i make music that's very personal and probably very reflective of who i am and what i've experienced", γράφει ο Burt Bacharach στο booklet που συνοδεύει την κασετίνα με τα 3 CD που συγκεντρώνουν 75 επιτυχίες του, όλα αυτά τα τραγούδια -ιδιαίτερα των sixties και αρχές seventies- στα οποία επιστρέφω κάθε φορά που με πιάνουν οι μαύρες μου, όπως τώρα που με τσάκισε η αλλεργία. [Δεν μπορώ να πάω στα live γιατί με πιάνει δύσπνοια απ' τον καπνό, δεν μπορώ να βγω έξω απ' το σπίτι γιατί με πλακώνει η γύρη, δεν μπορώ να οδηγήσω γιατί έχω μια μόνιμη υπνηλία απ' τα χάπια, χειρότερα δεν γίνεται]. Ο Burt Bacharach εξακολουθεί να βγάζει δίσκους, το περσινό του at this time ήταν αξιοπρεπές, αλλά δεν έχει καμιά σχέση πια με το δημιουργικό οίστρο της σπουδαίας περιόδου του, τότε που έγραφε τα walk on by, anyone who had a heart, το please stay -προσωπική αδυναμία μου, ίσως γιατί μου θυμίζει το stand by me, ο ίδιος βραζιλιάνικος baiao ρυθμός του μπάσου, η φωνή του Rudy Lewis και οι μελό στίχοι "if i call out your name like a prayer in the night, would you leave alone with my tears?" -μπορεί να ακούγεται περίεργο μέσα στους θορύβους και στα beat της σημερινής πρωτοπορίας, ξεπερασμένο, αλλά εκεί καταφεύγω, στα απλά τραγουδάκια του πιο αγαπημένου μου συνθέτη ever, κάθε φορά που με ζαβλακώνουν τα χάπια και η αναπνοή μου γίνεται σαν του Tricky στο Vent.

Δεν υπάρχουν σχόλια: