Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2006

sketches and spells


Στο ξεκίνημα του Georgy Girl, τη θαυμάσια ταινία του 1966 [και καλύτερη της Lynn Redgrave με διαφορά] υπάρχει ένα ηλεκτρονικό κομμάτι του Tom Dissevelt που συνοδεύει το παιχνίδι των παιδιών, τις στιγμές που υποκρίνονται ότι πετάνε στο διάστημα. Ένα κομμάτι παράξενο, τελείως έξω απ’ τον ήχο της εποχής του, που δημιουργεί υπέροχα συναισθήματα, που σε προκαλεί ν’ ανακαλέσεις μνήμες της παιδικής σου ηλικίας, όλα αυτά που έχεις βαθιά χωμένα μέσα στο υποσυνείδητο και δεν είχες ποτέ αφορμή να φέρεις στην επιφάνεια. Ή δεν θα ήθελες να φέρεις. Το σχολίασαν οι Broadcast πριν μερικούς μήνες, όταν μιλούσαν για το άλμπουμ του Focus Group, το δίσκο που έψαχνα απ’ το Σεπτέμβριο και μόλις χθες κατάφερα να βρω. Let Loose Your Love, ένα κομψοτέχνημα, δείγμα του νέου Ευρωπαϊκού Μοντερνισμού, δημιουργημένο αποκλειστικά και μόνο με στιγμές του παρελθόντος. Δημιουργεί ακριβώς τα ίδια συναισθήματα.
Ο Julian House που κρύβεται πίσω απ’ το όνομα Focus Group συλλέγει μανιωδώς -εδώ και χρόνια- ήχους παρωχημένους και παλιομοδίτικους, δίσκους 78 στροφών, αποσπάσματα από μελοδράματα του αγγλικού ραδιοφώνου, δίσκους με παιδικά τραγούδια και jazz βινίλια καταργημένα από καιρό, τα περισσότερα απ’ τα οποία κάποιος θα χαρακτήριζε κακόγουστα και ανώφελα νοσταλγικά. Μπορεί και άχρηστα. Τίποτα όμως δεν πάει χαμένο. Κατάφερε να μαζέψει ένα μεγάλο μέρος απ’ το αρχειακό υλικό των library records με απίθανα instrumentals και ήχους, που σε συνδυασμό με τα samples που κλέβει απ’ όλα τα παραπάνω, δημιουργούν ηχητικά κολάζ-αποσπάσματα από κομμάτια υψηλής αισθητικής. Και πραγματικά μοντέρνα. Τόσο μοντέρνα, όσο και η γραφιστική δουλειά του και τα εξώφυλλα που δημιουργεί τα τελευταία χρόνια για τους Broadcast, τους Stereolab και περιστασιακά για τους Primal Scream. Ο ξεθωριασμένος κόσμος των Diana Dors, Donald Cammell Joe Meek και της Delia Derbyshire δίπλα σε samples που δεν θα μπορούν πια ν’ αναγνωρίσουν ούτε οι ίδιοι οι δημιουργοί τους, εσκεμμένα κακοφτιαγμένες λούπες και ακουστικά όργανα, ένας θρίαμβος του περιστασιακού και του τυχαίου, του πάθους του House για μια εξωφρενική memorabilia. Υπάρχουν στιγμές που όλο αυτό το ορχηστρικό πάτσγουορκ ακούγεται σαν soundtrack από ταινία τρόμου, ένα μίγμα ανατριχιαστικό, που θυμίζει ιστορίες του H. P. Lovecraft, δύσκολο και σκοτεινό, τόσο γοητευτικό όμως, που είναι αδύνατο να σε αφήσει ασυγκίνητο το πάθος με το οποίο είναι φτιαγμένο. Αγόρασα και τα 6 CD που έχει κυκλοφορήσει η εταιρία, δεν είναι για τον καθένα, αλλά αυτά τα 4 άλμπουμ και τα δύο ep είναι απ’ τα πιο σημαντικά δείγματα του αγγλικού νεομοντερνισμού, συμπεριλαμβανομένων και των εξαιρετικών artwork [που θυμίζουν τις πολωνέζικες κινηματογραφικές αφίσες του παρελθόντος ή τα εξώφυλλα των βιβλίων της Penguin, αξεπέραστα].
Ο Julian House μαζί με τον Jim Jupp έφτιαξαν το 2004 την Ghost Box, τη δισκογραφική εταιρία που ο τίτλος της παραπέμπει στο «στοιχειωμένο κουτί» της τηλεόρασης----το ghost box είναι μια μεταφορά για το καταραμένο χαζοκούτι----μια απ’ τις πιο ενδιαφέρουσες εταιρίες της Αγγλίας αυτή τη στιγμή. Πραγματικά πρωτοποριακή.