Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2006

migration music

Ζηλεύω όλους αυτούς τους καλλιτέχνες που φλερτάρουν με το παράξενο [κι επινοούν νέους τρόπους] για να φτιάξουν μουσική. Μπορεί να είναι εκκεντρικοί, περιθωριακοί που στα μάτια του κόσμου φαίνονται σαν τρελά παιδιά που κάνουν τρύπες στο νερό [υπάρχει κάποιος που κάνει κυριολεκτικά αυτό: παράγει ήχους πετώντας αντικείμενα στο νερό, καταγράφει τα μπλουμ και μετά τα επεξεργάζεται ψηφιακά!], απ’ αυτά τα τρελά παιδιά όμως προκύπτει το καινούργιο. Κι εκεί μόνο μπορείς να το ψάξεις αυτή τη στιγμή, σε έναν κόσμο καλά κρυμμένο. Και τρελό.
Η Zöe Irvine είναι μια καλλιτέχνιδα απ’ το Εδιμβούργο που φτιάχνει μουσική μαζεύοντας απομεινάρια από κατεστραμμένες κασέτες, κομμάτια από ταινίες που ανεμίζουν σε φράκτες, πάρκα, σχολεία, κολλημένα σε θάμνους στην εξοχή, οπουδήποτε. Μαγνητοταινίες από κάθε σημείο του κόσμου που επισκέπτεται, πλαστικά κομμάτια που ταξιδεύουν με τον άνεμο, έχοντας πάνω τους αποτυπωμένα μουσικά στιγμιότυπα, κάθε είδους και εθνικότητας. Εκτός απ’ τη συλλογή των ταινιών καταγράφει επί τόπου φυσικούς ήχους, διαλόγους, φωνές. Το 2004 δούλεψε με μια ομάδα στο Bristol, τους Artists Without Homes, ανθρώπους που είχαν ζήσει ή ζούσαν σαν άστεγοι, ηχογραφώντας συζητήσεις τους για την πόλη, έχει καταγράψει εργάτες στο Pas de Calais, τροφίμους σε άσυλα. Με το υλικό που προκύπτει απ’ τις αναζητήσεις της φτιάχνει τη δικιά της μουσική, περίεργες συνθέσεις που χαρακτηρίζει μια μελαγχολική διάθεση, ακόμα κι όταν τα αποσπάσματα που περνούν στις μίξεις της είναι χαρούμενα. Αρκεί η ιδέα και μόνο πως ό,τι ακούς προέρχεται από νεκρές κασέτες [νεκρό είδος από μόνη της πια, έτσι κι αλλιώς], σκουπίδια κάποιου που ήθελε να τις ξεφορτωθεί, για να το κάνει θλιμμένο. Τσιγγάνικα τραγούδια που βρέθηκαν σε κάποιο πάρκο της Βενετίας, λυσσαλέο τέκνο στο Sangatte [το σημείο που περνούν με φέρι οι περισσότεροι μετανάστες στη Βρετανία], το περιεχόμενο μιας κασέτας που σώθηκε από ένα εγκαταλειμμένο αυτοκίνητο που πυρπολήθηκε στο Ανατολικό Λονδίνο. Το αποτέλεσμα [που το ονομάζει Magnetic Migration Music] θυμίζει τους πειραματισμούς του Cage και είναι πολύ ενδιαφέρον σαν ιδέα, ακόμα κι αν βρίσκεις ανυπόφορη τη μουσική της. Στο site της μπορείς ν’ ακούσεις το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς της, υπάρχει για download…

Το τελευταίο project της ονομάζεται Dial-A-Diva και ήταν ένα παγκόσμιο κονσέρτο που διήρκεσε 24 ώρες και μπορούσες να το ακούσεις μόνο καλώντας κάποιο συγκεκριμένο τηλεφωνικό νούμερο του Glasgow’s Centre of Contemporary Arts. Ξεκίνησε στη Νέα Ζηλανδία την ώρα που ανέτειλε ο ήλιος στις 4 Δεκεμβρίου και κατέληξε στο Anchorage, ενώ όσοι τηλεφωνούσαν από ολόκληρο τον κόσμο μπορούσαν ν’ ακούσουν Παλαιστίνιους τραγουδιστές απ’ την Ιερουσαλήμ, μπόσα νόβα από favela τραγουδιστές στη Μαδρίτη και στο Μόντρεαλ [ταυτόχρονα], παραδοσιακή και σύγχρονη μουσική από κάθε γωνιά της γης. Η μουσική είναι μία και ενώνει. Και η ιδέα της Irvine πολύ καλή. Κρίμα που την πήρα είδηση κατόπιν εορτής…

Δεν υπάρχουν σχόλια: