Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2006

the death of a party

στο τέλος ξαναφαίνονται τ’ άστρα
και η σιωπή είναι μεγάλη

New Year Resolution: Δεν θα ξαναπάω σε πάρτι που δεν ξέρω κανέναν. Είναι μια καλή αρχή. Την τελευταία φορά καθόμουν για ώρες σε έναν πράσινο καναπέ, αμίλητος, πίνοντας ούρσους με συνοδεία τα πιο απαίσια τραγούδια των eighties. Ήταν ένα kitcherella πάρτι -είναι απίστευτες οι δικαιολογίες που μπορεί να βρει κανείς για να αποενοχοποιήσει την κακή μουσική, να σε αναγκάσει να ανεχτείς τα σκουπίδια. Όλοι χόρευαν με κάτι κομμάτια που ήμουν σίγουρος ότι κάποτε τα άκουγαν και ήθελαν να σπάσουν το ραδιόφωνο, τώρα ξεφάντωναν με το «τάρζαν μπόι» και το «μαρία μανταλένα»! Ο γαμημένος ο χρόνος όλα τα εξωραΐζει. Ακόμα και τους modern talking [σιγά που θα έλειπαν…]. Την ώρα που ακουγόταν το μπράδερ λούι [λούι λούι λούι] ήρθε και κάθισε δίπλα μου κάποια άγνωστη, άναψε ένα τσιγάρο, έγειρε πάνω μου και…ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ! Σαν σκηνή από ταινία, εγώ ζαλισμένος απ’ την ούρσους, βυθισμένος στον καναπέ και μια άγνωστη να κοιμάται ακουμπισμένη στον ώμο μου, με το τσιγάρο αναμμένο στο χέρι. Δεν είχαμε προλάβει ούτε να συστηθούμε, αλλά είχε δημιουργηθεί μεταξύ μας τέτοια οικειότητα, που ακούμπησα κι εγώ το μάγουλό μου στο κεφάλι της και έκλεισα τα μάτια.
Όταν ξύπνησα ακουγόταν το just can’t get enough και η διπλανή μου εξακολουθούσε να κοιμάται του καλού καιρού, στον καναπέ είχαν αράξει κι άλλοι άγνωστοι, κάποιος της είχε πάρει το τσιγάρο απ’ το χέρι για να μην καεί. Σηκώθηκα και έφυγα. Ήταν το χειρότερο πάρτι που μπορώ να θυμηθώ. Μπορώ να πω ότι ήταν ένα πάρτι στο οποίο κοιμήθηκα με μία άγνωστη και η αλήθεια θα είναι όλη δική μου…
Χθες το βράδυ βρέθηκα, μαζί με τους φιλοξενούμενούς μου, σε ένα πάρτι ακόμα χειρότερο. Με ανορθόδοξα ζευγάρια, αλλά τόσο βαρετό, που νοστάλγησα ακόμα και τη μουσική του kitcherella. Είχε ωστόσο ενδιαφέρον να παρατηρώ αυτό το παράξενο ανακάτεμα του κόσμου [μια γριά να χαϊδεύει τον 23 χρόνια νεώτερο σύζυγό της, δυο αγόρια που δεν σταμάτησαν να φιλιούνται για όση ώρα έμεινα δίπλα τους, τον φίλο μου να φλερτάρει ξεδιάντροπα μπροστά στη σύζυγό του]. Ενδιαφέρον που εξαντλήθηκε μετά από ένα μισάωρο, μετά άρχισα να αισθάνομαι λίγο σαν ούφο. Και πολύ παρείσακτος. Σηκώθηκα και έφυγα μόνος μου και μετά από μήνες έπεσα για ύπνο νωρίς. Την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς! Μια νεκρή Παραμονή.
[οι στίχοι απ' το ποίημα της Μαρίας Λαϊνά Όχι Εγώ]

2 σχόλια:

heimkurst είπε...

πολύ ωραία φωτογραφία..

sensualmonk είπε...

ΟΧΙ, ΟΧΙ "νεκρή"!!! [ίσα ίσα...]
[εξάλλου, σε μιαν άλλη διάσταση, ήμασταν όλοι μαζί... :-)]