Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2006

ο σιτεμένος και ο μούχλας [θρύλοι κι οι δυο]

αυτός ο γερο-παραλυμένος που αν τον τρυπούσες θα σε πιτσίλιζε αίμα γαλάζιο απ' τα βιάγκρα και τους τόνους χημικών που έχουν κυλίσει στις φλέβες του, που εμφανίστηκε σε μια πιο σκεβρωμένη έκδοση του πατέρα μου [συνομήλικοι, αλλά στεκόμαστε καλύτερα, παρά το τριπλό by-pass, πώς να το κάνουμε;], σαν γερμανός τουρίστας [μόνο το πέδιλο με την άσπρη κάλτσα του έλειπε] και που για πρώτη εντύπωση δεν σου γέμιζε το μάτι, ήταν ο john cale. αυτοπροσώπως. έμοιαζε σαν σκηνή από ταινία που τον υποδυόταν ο dustin hoffman, πώς γίνεται να μοιάζουν τόσο, όσο γερνάνε γίνονται όλο και πιο ίδιοι, χθες το βράδυ η μ. πρόσεξε ότι έχει αρχίσει να θυμίζει επικίνδυνα και τον lou reed, κάτι φαίνεται τους κάνουν στη φάτσα οι κοινές εμπειρίες, τα ακόρντα και τα ναρκωτικά. κυρίως τα τελευταία. προσπαθούσα για όση ώρα έπαιζε να καταλάβω ποιον μου θύμιζε και τώρα που βλέπω τις φωτογραφίες το συνειδητοποιώ! [αν ο έφηβος εραστής του πρωτάρη έχει καταντήσει έτσι, υπό διάλυση, φαντάσου πώς θα είναι η κυρία ρόμπινσον: ΧΩΜΑ!]. το μάτι του γυάλιζε, είχε το βλέμμα και το μαλλί τρελού, λίγο έλειψε να μου ορμήσει όταν τον έβγαλα φωτογραφία με φλας, ο έρμος ο σεκιουριτάς δεν πρόλαβε να με ειδοποιήσει! με κάρφωσε με ένα απειλητικό βλέμμα για κανα δεκάλεπτο και μετά με συγχώρεσε, άρχισε να παίζει το there she goes again---lucky me! ήταν πολύ καλός, η ορχήστρα ακόμα καλύτερη, ο drummer απλά σπουδαίος. το ξεκίνημα με venus in furs ανατριχιαστικό, σου υπενθύμιζε ότι έχεις μπροστά σου ένα θρύλο, ή έστω, ότι έχει απομείνει από αυτόν. ο bob mould βαριόταν, βαρεθήκαμε κι εμείς, καλύτερα να μην είχε παίξει καθόλου, γιατί κάποτε έκοβα φλέβες για τους husker du. τώρα ήταν τόσο αδιάφορος που σε πλήγωνε. καλύτερα κακός παρά αδιάφορος, τη μουσική τη σκοτώνει μόνο η πλήξη...

Δεν υπάρχουν σχόλια: