Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2006

λειχήνες

Lichen=λειχήνα: (η) ουσ. [αρχ. ο λειχήν] (Κ ο λειχήν) είδος μύκητα // είδος δερματικού εξανθήματος.
Οι Λειχήνες, έτσι υπογράφει τη νέα δουλειά του ο Robert Lowe, οποίος παίζει μπάσο και τραγουδάει στους 90 Day Men. Εκτός απ’ αυτό, έχει συνεργαστεί με τους TV On The Radio και τους Castanets. Ψιλοπράγματα, αυτό που κάνει σαν Λειχήνας δεν συγκρίνεται ούτε με το post-punk των πρώτων, ούτε με το post-rock των δεύτερων, το The Psychic Nature Of Being είναι ένα άλμπουμ που απ’ την πρώτη στιγμή ακούγεται συναρπαστικό, δεν μοιάζει με τίποτα απ’ όσα έχεις ακούσει. Μεγάλη κουβέντα, αλλά εδώ ισχύει, αποκλείεται να σε αφήσει ασυγκίνητο. Την πρώτη φορά που το δοκίμασα αναγκάστηκα να σταματήσω το αυτοκίνητο, ήταν σούρουπο και τα χρώματα του ουρανού σε συνδυασμό με την απόκοσμη φωνή του Lowe δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα εξωπραγματική, σαν παραίσθηση. Δεν περιγράφεται με λόγια, απ’ αυτές τις στιγμές που σε αφήνουν άφωνο και θέλεις οπωσδήποτε να μοιραστείς. Η μουσική του Lichens είναι περισσότερο μια εμπειρία, μια μυσταγωγία που σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι τι στο καλό έχει πάρει και δημιουργεί τέτοιο γόο, αυτά τα απίστευτα μουρμουριστά βογκητά που ακούγονται σαν ψαλμωδίες, αυτούς τους γουργουριστούς θορύβους που απλώνονται πάνω στα παγωμένα ηχοτοπία του Bran Eno, αυτό του τρεμούλιασμα της κιθάρας που εμφανίζεται ξαφνικά και χάνεται, όλο αυτό το ηχητικό καλειδοσκόπιο που είναι ηχογραφημένο ζωντανά. Μια και κάτω. Χωρίς overdubs, σε πραγματικό χρόνο, χωρίς άλλο mix ή επιπλέον εφέ. Τα τρία μεγάλης διάρκειας κομμάτια που αποτελούν το άλμπουμ έχουν ενσωματώσει τους θορύβους του περιβάλλοντος που προέκυπταν στη διάρκεια της ηχογράφησης: τα αυτοκίνητα που περνούσαν στο δρόμο, τις φωνές των περαστικών έξω απ’ το loft του Σικάγου που γινόταν το session, το κλικ-κλακ απ’ το πεντάλ που δημιουργούσε τις λούπες. «Δεν είναι αποστειρωμένο αυτό που κάνω», λέει ο Lowe, «αντιμετωπίζω κάθε ηχογράφηση σαν ζωντανή παράσταση, εστιάζω στη διάθεση της στιγμής και στο τυχαίο, τα λάθη απλά κάνουν το αποτέλεσμα πιο ενδιαφέρον». Μεγάλο έργο. Από έναν σπουδαίο μουσικό. Όταν πρωτοείδα τη φάτσα του περίμενα να παίξει raggae ή hip hop, μου προέκυψε ένας σαμάνας. Κι ένας απ’ τους πιο λατρεμένους δίσκους των τελευταίων χρόνων. Αυτή κι αν ήταν έκπληξη…

Δεν υπάρχουν σχόλια: