Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2005

tribute

«Each November, as the nation’s thoughts turn to unrepeatable Christmas discounts, and the office-party death squads ready themselves for another season of drinking and driving, I commit myself to three or four weeks of serious tedium by inviting listeners to my Radio One programmers to write listing their favourite tracks of the year. About 5000 of the scoundrels oblige, thereby condemning me to nights in an ill-lit corner of the scullery entering their votes in a ledger. At the end of this proto-Dickensian routine, we have what we call, I fear, the Festive 50». Έτσι, με έναν τόνο [δήθεν] ειρωνικής αποδοκιμασίας, περίγραφε ο John Peel την περιβόητη ανασκόπηση της χρονιάς με τα αγαπημένα κομμάτια των ακροατών του, που απ’ το 1976 ανελλιπώς μετέδιδε αυτές τις μέρες. Μέχρι πρόπερσι. Υπήρξε και το 2004 μετάδοση, οι ακροατές του ψήφισαν πάλι το αγαπημένο τους [το theme from Sparta #2 των Fall, του συγκροτήματος που λάτρευε] μόνο που ο ίδιος δεν ήταν πια παρών να το μεταδώσει.
Στο τελευταίο Uncut δίνει ένα cd–tribute με 15 κομμάτια που αγάπησε κι αυτός κι οι ακροατές του, και στο τέλος, λίγο πριν κλείσει, ακούγεται η φωνή του. Με συγκίνησε. Με συγκλόνισε…
Δεν έχω κλάψει για άλλον άγνωστο.
Αν ο Πετρίδης υπήρξε το δημοτικό και το γυμνάσιό μου, ο Peel ήταν το μουσικό μου πανεπιστήμιο. Κι είναι απ’ τους λίγους ανθρώπους που με έχουν επηρεάσει τόσο πολύ. Δεν έχω αγαπήσει έτσι δάσκαλό μου, δεν ευτύχησα να έχω καλούς δασκάλους στα σχολεία, τους περισσότερους τους έχω σβήσει κι απ’ μνήμη μου πια, ίσως και γι αυτό να μην έχω νοσταλγήσει ούτε για μια στιγμή το τα χρόνια που πέρασα σαν μαθητής και φοιτητής.
Ο John Peel διαμόρφωσε τα μουσικά μου γούστα όσο κανείς άλλος. Τον είχα συνδυάσει με την Αγγλία τόσο πολύ, που απ’ τη ημέρα που χάθηκε τίποτα δεν ήταν πια ίδιο, την τελευταία φορά που πήγα δεν είχα καμιά διάθεση ν’ ακούσω ραδιόφωνο. Το show του ήταν κι η μοναδική εκπομπή που άκουγα on-line…
Η επίδρασή του στα σύγχρονα μουσικά είδη υπήρξε ανυπολόγιστη. Το ίδιο και το κενό που άφησε πίσω του. Απ’ αυτόν έμαθα τους My Bloody Valentine, τους Sugarcubes, το Voodoo Ray, συμπάθησα το hip hop, τα μικρά και περιθωριακά που οι πολλοί περιφρονούσαν, μουσικές περίεργες, πρωτοποριακές, συναρπαστικές. Μια εντυπωσιακή ποικιλία μουσικών ειδών και ήχων, που σου άλλαζε τον τρόπο που άκουγες τη μουσική, σιγά-σιγά σου άνοιγε και τα μάτια.
Στο Radio One η φωνή του ακουγόταν απ’ την πρώτη μέρα που εξέπεμψε, μέχρι τις 25 Οκτωβρίου 2004 που χάθηκε, η διαρκέστερη και πιο ενδιαφέρουσα εκπομπή του αγγλικού ραδιοφώνου.
Από 2 μέχρι 9 Ιανουαρίου στο bios café θα ακούγονται μόνο Peel sessions, οι θρυλικές ηχογραφήσεις αποκλειστικά για την εκπομπή του, πρόλαβε να μεταδώσει περισσότερες από 3500 διαφορετικές, μια ανεκτίμητη καταγραφή της σύγχρονης μουσικής ιστορίας…
Πρόλαβε να ηχογραφήσει μόνο ένα cd με επιλογές του, δυο χρόνια πριν πεθάνει, το FABRICLIVE 07 το οποίο κλείνει με το πιο αγαπημένο του τραγούδι ever, το teenage kicks των Undertones, ένα τραγούδι που είναι αδύνατο να ακούω πια χωρίς συναισθηματική φόρτιση…
Είναι η πρώτη χρονιά που δεν υπάρχει λίστα με τα festive fifties στο BBC και η φετινή ανασκόπηση είναι ορφανή.
Μου έχει λείψει…

Δεν υπάρχουν σχόλια: